Νίκος Πορτοκάλογλου: Tι κρατάω από το παρελθόν και τι πετάω

Ανήκω στην πρώτη γενιά της μεταπολίτευσης. Προσπάθησα μέσα από τα τραγούδια μου να διηγηθώ την ιστορία της γενιάς μου, όπως κάνει κάθε τραγουδοποιός σε κάθε χώρα και εποχή.
Και η γενιά μου ήταν η πρώτη που ανακάλυψε τη μαγική συνταγή για να έχεις και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Να καταναλώνεις σαν καπιταλιστής και να μιλάς σαν μαρξιστής. Να ζεις πλουσιοπάροχα με δανεικά καταγγέλλοντας το δανειστή σου. Και τώρα τελευταία, να έχεις τα ευρώ σου στην Ευρώπη και να διαφημίζεις τη δραχμή. Πιστεύω πως εκεί, στη διγλωσσία και τον κυνισμό της δεκαετίας του ’80, βρίσκονται οι ρίζες του δηλητηριώδους φυτού που άνθισε στις μέρες μας. Ήταν η νοοτροπία αυτής της γενιάς που εξελίχθηκε σε εθνική ιδεολογία. Προσπάθησα να την περιγράψω με ένα στίχο: αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά.

Νίκος Πορτοκάλογλου: Tι κρατάω από το παρελθόν και τι πετάω
Σκέψεις με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του Στάθη Ν. Καλύβα  / Πηγή

Τον Στάθη Καλύβα τον γνώρισα πολύ πρόσφατα σε ένα φιλικό σπίτι. Μόλις μας σύστησαν η πρώτη ερώτηση που μου βγήκε αυθόρμητα ήταν «πώς γίνεται να γράφεις για τόσο δυσάρεστες πολιτικοκοινωνικές καταστάσεις και να παραμένεις αισιόδοξος;» Η απάντησή του ήταν «είναι απλό, γίνεται γιατί μένω έξω».

Το να μένεις έξω βέβαια, και να γράφεις για τα προβλήματα της χώρας σου, μπορεί να έχει δύο εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα: να είσαι εντελώς εκτός πραγματικότητας ή να βλέπεις πιο καθαρά τη μεγάλη εικόνα. Μέχρι τη στιγμή που συναντηθήκαμε είχα διαβάσει, αποσπασματικά ομολογώ, το «Καταστροφές και θρίαμβοι», τα «Εμφύλια πάθη» και διάφορα άρθρα του. Στην περίπτωσή του πιστεύω, ή θέλω να πιστεύω, πως συμβαίνει το δεύτερο: Ο Στάθης Καλύβας βλέπει από απόσταση τη μεγάλη εικόνα πιο καθαρά από εμάς που βράζουμε μέσα στο καζάνι της κρίσης τα τελευταία 7 χρόνια.
Δέχθηκα λοιπόν την πρόσκλησή του να μιλήσω στην παρουσίαση του νέου του βιβλίου με χαρά και κάποια αμηχανία. Αμηχανία γιατί νιώθω άβολα στο ρόλο του ομιλητή και γενικώς σε οποιονδήποτε δημόσιο ρόλο χωρίς την κιθάρα μου. Και χαρά γιατί έχω μια ευκαιρία να τον ευχαριστήσω σαν ένας αναγνώστης που αναζητά μέσα από τις αγωνίες και τις αμφιβολίες του μια στοιχειώδη αυτογνωσία. Προσωπική και εθνική. Και τα κείμενά του με έχουν βοηθήσει σε αυτή την αναζήτηση με έναν τρόπο οδυνηρό, όπως σε βοηθά ένας καλός ψυχοθεραπευτής που δεν σε χαϊδεύει αλλά ούτε σε απελπίζει.

Ανήκω στην πρώτη γενιά της μεταπολίτευσης. Προσπάθησα μέσα από τα τραγούδια μου να διηγηθώ την ιστορία της γενιάς μου, όπως κάνει κάθε τραγουδοποιός σε κάθε χώρα και εποχή.
Και η γενιά μου ήταν η πρώτη που ανακάλυψε τη μαγική συνταγή για να έχεις και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Να καταναλώνεις σαν καπιταλιστής και να μιλάς σαν μαρξιστής. Να ζεις πλουσιοπάροχα με δανεικά καταγγέλλοντας το δανειστή σου. Και τώρα τελευταία, να έχεις τα ευρώ σου στην Ευρώπη και να διαφημίζεις τη δραχμή. Πιστεύω πως εκεί, στη διγλωσσία και τον κυνισμό της δεκαετίας του ’80, βρίσκονται οι ρίζες του δηλητηριώδους φυτού που άνθισε στις μέρες μας. Ήταν η νοοτροπία αυτής της γενιάς που εξελίχθηκε σε εθνική ιδεολογία. Προσπάθησα να την περιγράψω με ένα στίχο: αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά.

Ο Καλύβας περιγράφει την εποχή με τα δικά του λόγια στο κεφάλαιο «Αιτίες και δυναμικές της κρίσης»: «Λίγες έννοιες έχουν εξευτελιστεί όσο η “προοδευτικότητα”, που κατάντησε συνώνυμο της απόλυτης υποκρισίας. Ο αδιάλλακτος αγώνας για τη μεγέθυνση των πιο απίθανων κεκτημένων και την αναπαραγωγή της μετριότητας και της αναξιοκρατίας είχε σημαία του την πρόοδο».

Στην αρχή της κρίσης η κρυφή μου ελπίδα ήταν πως αυτή η ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα θα μας οδηγούσε διά της βίας σε μια ενηλικίωση. Μια σκληρή ματιά στον καθρέφτη, μια μετάνοια, μια αλλαγή πλεύσης. Ένα restart. Για να συμβούν όλα αυτά όμως υπάρχει μια απλή και δύσκολη προϋπόθεση: να ψάξεις και να παραδεχτείς τα λάθη σου. Προσωπικά έχω περάσει δύο μεγάλες κρίσεις στη ζωή μου, μία λίγο μετά τα τριάντα και μία γύρω στα πενήντα. Και στις δύο περιπτώσεις προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου πως έφταιγαν η κοινωνία, οι δισκογραφικές εταιρείες, οι γυναίκες, οι φίλοι ή το άσχετο κοινό που δεν καταλαβαίνει τα μεγαλοφυές μου έργο, αλλά δεν τα κατάφερα. Κι έτσι αναγκάστηκα με βαριά καρδιά να ρίξω την ευθύνη σε μένα. Να ζητήσω βοήθεια και να ψάξω τα λάθη μου. Να βρω τι πήγε στραβά και να αποφασίσω τι κρατάω από το παρελθόν και τι πετάω. Να ξαναδώ δηλαδή ποιος είμαι, πού είμαι και πού πάω. Όπως καταλαβαίνετε, μιλάω για ψυχοθεραπεία.

Αυτό ήλπιζα πως θα μας συμβεί και σε συλλογικό επίπεδο. Και πιστεύω ακράδαντα πως αν είχαμε μια γενναία πολιτική και πνευματική ηγεσία, που κρατούσε στάση αυτοκριτικής και συναίνεσης μπροστά στην καταστροφή, ο κόσμος θα ακολουθούσε. Με βαριά καρδιά, αλλά θα ακολουθούσε. Εδώ όμως ήρθε ο αδίστακτος, χυδαίος λαϊκισμός να μας αθωώσει. Και να χάσουμε αυτή την πολύτιμη ευκαιρία να αλλάξουμε. Πολιτικοί όλων των κομμάτων, δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ήρθαν να μας καθησυχάσουν πως εμείς, ο αθώος λαός, δεν φταίμε σε τίποτα. Για όλα φταίνε οι άλλοι. Και πούλησαν αγανάκτηση και καταγγελία και διχασμό με τον πιο ιδιοτελή και κυνικό τρόπο. Και όσοι αντιστάθηκαν σ’ αυτό ήταν βέβαια προδότες, δοσίλογοι και γερμανοτσολιάδες. Ήταν με τους άλλους. Και όπως λέει ο Αρκάς, σε αυτή τη χώρα έχει γίνει πολύ επικίνδυνο να είσαι με τους άλλους… όποιοι κι αν είναι αυτοί. Και κάπως έτσι επικράτησε η παράνοια. Και περνάμε απο τον Αρκά στον Νίτσε που είπε το εξής: Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι ο κανόνας.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το παρανοϊκό σκηνικό, ο Καλύβας αρθρογραφεί τακτικά, αναλύει το παρελθόν και το παρόν μας και προσπαθεί να διακρίνει μια αχτίδα στο μέλλον μας. Και βέβαια, όπως και τόσοι άλλοι που αμφισβητούν τα αριστερά στερεότυπα της μεταπολίτευσης, στιγματίζεται ως ανάλγητος νεοφιλελεύθερος. Και ακριβώς επειδή είναι και ένας περιζήτητος πολιτικός επιστήμονας και καθηγητής στο εξωτερικό, δηλαδή ένας άριστος, είναι και ύποπτος. Σε άλλες εποχές, ως καθηγητής στο Yale, θα ήταν σίγουρα πράκτορας των Αμερικανών, αλλά τη γλίτωσε, γιατί τώρα ο εχθρός είναι οι Γερμανοί. Παρ’ όλα αυτά αυτός παραμένει ένας νηφάλιος και επίμονος παρατηρητής. Μας παρατηρεί από μακριά αλλά και από μέσα. Και δεν παύει να βάζει το ίδιο υπαρξιακό ερώτημα χωρίς προκαταλήψεις και ιδεοληψίες: Πού είμαστε και που πάμε;

Εδώ έχουμε τη συλλογή αυτών των κειμένων και μια δημιουργική ταξινόμησή τους όχι χρονολογική αλλά θεματική. Ξαναδιαβάζοντας τα άρθρα όλης της επταετίας 2009-2016 έχεις την ευκαιρία ενός απολογισμού όλων αυτών που ζήσαμε και ενός αναστοχασμού. Ομολογώ πως κάποια βράδια μού έπεφτε πολύ βαρύ να ξαναδιαβάζω άρθρα του ’12, του ’14 ή του ’15 και να βιώνω ξανά το θυμό και την κατάθλιψη της κάθε περιόδου. Όμως η γραφή του Καλύβα έχει πολλές αρετές: είναι απλή, ακριβής και άμεση χωρίς καμία επίδειξη γνώσεων και επιστημοσύνης και όπως είπα στην αρχή, ενώ περιγράφει ζοφερές κατάστασεις, αντιστέκεται στην απελπισία και το μηδενισμό. Ένα σύντομο παράδειγμα απο ένα κείμενο του ’15:

«Φοβάμαι πως πλησιάζουμε επικίνδυνα στο ενδεχόμενο η εμπειρία της κρίσης να μεταλλάσσει ριζικά το χαρακτήρα μας ως έθνος. Ο κίνδυνος είναι δηλαδή να κυριαρχήσει ένας συνδυασμός δομικής απογοήτευσης και απόλυτης παραίτησης. Το παράδειγμα των μετα-κομμουνιστικών χωρών που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από το τέλμα, μας δίνει ένα μέτρο του τι περίπου είναι αυτό στο οποίο θα μπορούσαμε να μοιάσουμε: γκρίζες, γερασμένες, παρακμιακές, ουσιαστικά νεκρές κοινωνίες, που αποπνέουν μια οσμή αποσύνθεσης.

Ελπίζω ολόψυχα τα πράγματα να μην είναι έτσι. Πως, ας πούμε, η ζωοδότρα δύναμη του ήλιου και της θάλασσας της Ελλάδας είναι τέτοια που θα μπορέσει να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην τάση αυτή».

Είναι ένας αμετανόητος ορθολογιστής που όμως αφήνει και ένα παραθυράκι ανοιχτό στο θαύμα. Και επειδή κι εγώ σε όλη μου τη ζωή προσπαθώ να συνδυάσω τη λογική με το συναίσθημα, τον ορθολογισμό στην πολιτική με την πίστη στο θαύμα της ανάστασης στη ζωή και στην τέχνη, θα κλείσω με ένα στίχο του Χαλίλ Γκιμπράν αφιερωμένο στον Στάθη:

«Κι αν ο χειμώνας έλεγε πως στην καρδιά του κρύβει μια άνοιξη, ποιος θα τον πίστευε;»

Νίκος Πορτοκάλογλου: Tι κρατάω από το παρελθόν και τι πετάω*Το κείμενο της ομιλίας του Ν.Π. στην παρουσίαση του βιβλίου στο Public (8/2)
** Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

Advertisements

About σχολιαστης

Σχολιάζω...
This entry was posted in Επιλογές. Bookmark the permalink.

11 Responses to Νίκος Πορτοκάλογλου: Tι κρατάω από το παρελθόν και τι πετάω

  1. Ο/Η Γιώργας λέει:

    αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά

    Επίκαιρος και πικρός στίχος για την ίδια γενιά (μας), που την κατάντησαν να ζεί απο την σύνταξη του (ηλικιωμένου πιά) μπαμπά.

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    » αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά »

    Ο Νεοσμυνιωτης τροβαδουρος, προφανως αναφερεται στους συμμαθητες του γιους ευπορων εμπορων, εισαγωγεςων, αυτοαπασχολουμενν, μεγαλουπαλληλων και αλλων πλουσιων,…. και οχι στα παιδια της μικροαστικης ταξης,….

    Οχι ολοι (βεβαιως ανηκω στην τελευαια ηλικιακα γενια του Πολυτεχνειου). Αθηναιος με πατερα ΔΥ και μητερα νοικοκυρα το χαρτζηλικι δεν αρκουσε για τις αναγκες μου, οποτε…

    Το καλοκαιρι του 1971 (4η Γυμνασιου) ειχα εργασθει σε βενζιναδικο με σκοπο να μαζεψω χρηματα να αγορασω ενα μοτοποδηλατο (δεν το αγορασα τοτε , αλλα στα 21 μου οποτε ως φοιτητης εκανα φροντιστηρια).Πηρα μια πρωτη γευση για την εργατικη ταξη. Υπηρχε κοινοκτημοσυνη στα φιλοδωρηματα αναμεσα στους 3 εργαζομενους (το ονειρο τους : μαμ, κακα, κοκο και νανι).

    Το 1977 ως φοιτητης δουλεψα σε οικοδομη. Εκει επαιρνα τα μισα απο εναν εμπειρο εργατη αν και λογω σωματικης διαπλασης και φυσικης δυναμης ειχα περιπου την ιδια αποδοση. Απογοητευτηκα απο τον κομμουνιστη (και χαρτοπαικτη) μικροεργολαβο, πατερα φιλου μου. Το 1980 δουλεψα στην Λαχαναγορα φορτοεκφορτωτης. Λουμπεν καταστασεις.
    …………………………………………………………………………
    Το 1981 που ειχα μοτοσυκλετα, ειχα αναλαβει ερευνες αγορας στην Αθηνα αλλα και τις πιο καλοπληρωμενες εντος Αττικης.

    Και σκεφτειτε οτι δεν ειμαι και τερας εργατικοτητας….

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η physicist λέει:

    Το παράδειγμα των μετα-κομμουνιστικών χωρών που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από το τέλμα …

    Μ’ αρέσει ο Πορτοκάλογλου, η δημόσια παρουσία του και η μουσική του αλλά εδώ διαφωνώ. Εαν με την κάπως ασαφή αναφορική πρόταση «που δεν κατάφεραν …» εννοεί όλες τις μετακομμουνιστικές χώρες και όχι, επιλεκτικά, εκείνες ακριβώς που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν, κάνει λάθος. Η Πολωνία, η Τσεχία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Σλοβενία δεν βρίσκονται σε τέλμα, ούτε και οι χώρες της Βαλιτκής αλλά ούτε και η Ρωσία. Οι κοινωνίες τους δεν είναι «γκρίζες, γερασμένες, παρακμιακές, ουσιαστικά νεκρές, που αποπνέουν μια οσμή αποσύνθεσης» — μπορεί να έχουν ένα δηογραφικό ζήτημα αλλά είναι κοινό σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, μετακομμουνιστική και μη.

    Κοινωνική αποσύνθεση υπάρχει σε εκτεταμένες περιοχές του αλήστου μνήμης Υπαρκτού αλλά όχι μόνον: εξίσου πρόδηλη είναι σε γειτονιές του Βερολίνου (Kreuzberg, Neukölln, Wedding) ή της Κολωνίας ή του Αμβούργου, ή σε ορισμένα προάστια του Παρισιού. Επίσης στο Σικάγο και αλλού στις ΗΠΑ.

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η xBerliner λέει:

    Τον Πορτοκάλογλου τον συμπαθώ.
    Είναι από τους λίγους «έντεχνους» [*] που έκανε καριέρα χωρίς να μπει σε αριστερίστικα καλούπια, αριστερά κυκλώματα και χωρίς να πουλάει επανάσταση. Σε αντίθεση με κάποιους άλλους άτεχνους και παράφωνους που έκαναν καριέρα επειδή πουλούσαν αριστεριλίκι.

    [*] Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στην Ελλάδα όποιος δεν τραγουδάει λαϊκό/ρεμπέτικο ή σκυλάδικο/σκυλοποπ παίρνει κατευθείαν την ταμπέλα έντεχνο. Η μουσικού του Πορτοκάλογλου π.χ. είναι ποπ. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι κακό να είναι κανείς ποπ όταν ειδικά το κάνει καλά. Έχω την εντύπωση ότι επειδή 1ον ο ορισμός π.χ. ποπ είναι δυτικόφερνος και άρα όχι πολύ αριστερός και 2ον χρειαζόμαστε μια κατηγορία να χωρέσουμε, να κρύψουμε και να αμπαλάρουμε τη μίζερη κλαψομουνίαση πολλών άτεχνων έντεχνων επικράτησε ο όρος έντεχνο.

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    O Πορτοκάλογλου, πολλοι καλλιτεχνες,…., μηχανικοι, γιατροι, δικηγοροι και αλλοι επιστημονες ζησαμε σε ενα ροζ συνεφακι για καιρο. Κατι η οψιμη σεξουαλικη απελευθερωση 10 ετη προ της εποχης του AIDS (1984) , η οικοδομη, τα εργοστασια δουλευαν ακομη, ….

    Το 1989 ηταν μια σημαδιακη χρονια (προσωπικα εχοντας επισκεφθεί χωρες του «υπαρκτου» οπως την Ουγγαρια και δις την Βουλγαρια το ανεμενα και δεν επαθα καποια κριση, αλλα ξεκινησα μια εταιρειουλα) την ποια διαλύσαμε μετα 4 ετη και συνέχισα στο γραφειο μου.

    Θυμαμαι την φοροαποφυγη, φοροδιαφυγη, φοροκλοπη, σε ολα τα μηκη και τα πλατη της χωρας απο τον τουρισσμο, τον υδραυλικο εως τον Καθηγητη Ιατρικης, τον εισαγωγες, τον βιομηχανο κ.λ.π., τις μιζες των εργολαβων σταα δημοσια εργα,….

    Στην ακρη της Νεας Σμυρνης, το 1989 που ηλθαμε στο ιδιοκτητο σπιτι ηταν το περιφημο πολιτιστικο Κεντρο «Διογενης» με μια ουρα με παρακαρισμενα ΕΙΧ στην Πλαστηρα εως την γεφυρα κια σ\α ολη την γυρω περιοχη με 5 παρκαδορους που πηγαιναν να ακουσοουν ΛΕΠΑ και ΑΝΤΖΕΛΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ.

    Απορω πως ο Πορτοκάλογλου δεν την ειδε τις ορδες κομμωτριων, υδραυλικων, ηλεκτρολογων, εμπορων,…., εσωτερικων μεταναστων,… που κερδιζαν 10 και δηλωνανστην εφορια 1 εως 2.

    Μαλιστα λεγεται οτι το κλειδι για κερδη απο τραγουδιστη δεν ηταν τα νυχτοκαματα (αυτος μαλλον επερνε ποσοστα) αλλα κυριως τα ποσοστα στα λουλουδια 🙂

    Ο Νεοσμυνιωτης τροβαδουρος,που ειδε στην Β Πανελλαδικη και σε ομορους χωρους «τους επαναστατες με τα λεφτα του μπαμπα» προφανως αναφερεται στους συμμαθητες του στην Λεοντειο δηλ. τους γιους ευπορων εμπορων, εισαγωγεων, αυτοαπασχολουμενων, μεγαλουπαλληλων με μιζες και αλλων πλουσιων,…. και οχι στα παιδια της μικροαστικης ταξης,….

    Ομως διαβαζα και το ΑΝΤΙ με τις προμηθειες οπλικων συστηματων

    Καποια στιγμη ο ΑΓΠ ειπε «η θα σκοτωσουμε το χρεος ή θα μας σκοτωσει αυτο» (βλ ΥΓ)

    Τα περιμενα αυτα, ημουν προετοιμασμενος.

    Ομως δεν περιμενα την τοσο μεγαλη κουτοπονηρια του εσωτερικου μεταναστη και την συμπεριφορα «ο σωζων τον εαυτον σωθητω» απο πολλους συγγενεις και φιλους μου.

    ΥΓ Ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Υπουργικό Συμβούλιο, 2 Δεκεμβρίου 1993
    […]
    6. Στη μάχη αυτή καλούμε ολόκληρο τον Ελληνικό Λαό.
    Οφείλουν «όλοι να αγωνισθούν» ξέροντας ότι : «είτε το Έθνος θα εξαφανίσει την υπερχρέωση της χώρας είτε η υπερχρέωση θα αφανίσει το Έθνος».*

    http://www.tanea.gr/news/politics/article/5272246/eite-to-ethnos-tha-eksafanisei-to-xreos-eite-to-xreos-tha-afanisei-to-ethnos/

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η Αλικη λέει:

    Berliner 14:50 +1

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    βερολινέζε υπάρχει ένας αστικός μύθος;; αληθινό περιστατικό;; – δεν ξέρω ότι όταν ο Σαββόπουλος έγραψε το με αεροπλάνα και βαπόρια ένοιωθε πολύ περήφανος που έγραψε ένα πραγματικά λαϊκό τραγούδι και μάλιστα απαιτήσεων.
    Λέγεται ότι στην πρώτη προσπάθεια για την ηχογράφηση η συγχωρεμένη η Μπέλλου μόλις το ερμηνευσε γύρισε και του είπε :»Είδες Διονύση πώς τα λέω εγώ αυτά τα ποπ;;» 😆

    Μου αρέσει!

  8. Ο/Η xBerliner λέει:

    @ Αναγνώστης ο αθηναίος
    το μύθο ή πραγματικό γεγονός το ξέρω λίγο διαφορετικά. Αφού το ερμήνευσε η Μπέλλου του είπε, αχ βρε Διονύση με έβαλες να τραγουδάω και ροκ στα γεράματα.
    Πάντως το συγκεκριμένο τραγούδι δεν το λες ποπ. Επειδή το Σαββόπουλο συνήθως πολλοί τον θεωρούν κάτι σαν το Ντύλαν της Ελλάδας θα έλεγα ότι το τραγούδι είναι ένα πάντρεμα ροκ και παράδοσης (όπως το country με το rock στον Ντύλαν). Αλλά πάλι ειδικός δεν είμαι.

    Μου αρέσει!

  9. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    «Επειδή το Σαββόπουλο συνήθως πολλοί τον θεωρούν κάτι σαν το Ντύλαν της Ελλάδας θα έλεγα ότι το τραγούδι είναι ένα πάντρεμα ροκ και παράδοσης (όπως το country με το rock στον Ντύλαν).»

    …»ένα πάντρεμα ροκ και παράδοσης»…

    Πες το φολκ ροκ και είσαι μέσα, γιατί αυτό ήταν (αν και στο συγκεκριμένο τραγούδι το φολκ – η παράδοση δηλαδή – υπερισχύει κατά πολύ του ροκ). Και ο Ντύλαν, αφότου έκανε στροφή προς τον ηλεκτρικό ήχο, αυτό έκανε, φολκ ροκ έπαιζε (όπως και οι Byrds αλλά και ένα σωρό άλλοι εκείνη την περίοδο). Ασε δε που ένα σωρό ψυχεδελικές μπάντες στα τέλη του ’60, φολκ ροκ παίζανε πριν το γυρίσουνε στην ψυχεδέλεια (ή ψυχεδελικό ροκ). 😉

    Nα, τσίμπα και ένα κομμάτι που έγινε πασίγνωστο από ψυχεδελική μπάντα, εδω όμως στην φολκ ροκ εκδοχή (η Grace πάντως ήταν και στις δύο μπάντες, και έσκιζε και στις δύο 🙂 )

    Μου αρέσει!

  10. Ο/Η δεξιος λέει:

    Μου αρέσει!

  11. Ο/Η ΛΑΜΠΡΟΣ λέει:

    Η απάντηση στο ερώτημα αν ευθύνεται ο λαός ή οι δανειστές, μπορεί να δοθεί από την απάντηση στο ερώτημα, «Ποιός ευθύνεται για την παραβατική συμπεριφορά ενός εικοσάχρονου, ο ίδιος ή οι γονείς του;». Ώς γνωστόν, ο εικοσάχρονος είναι ενήλικος και ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουν καταδικαστεί γονείς για παραβατική συμπεριφορά των εικοσάχρονων παιδιών τους.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s