Ο άνθρωπος που περιμένει…

Liberal  /  Ο άνθρωπος που περιμένει…  /  Του Γιάννη Παντελάκη

Τον βλέπω συχνά σ ένα καφέ της γειτονιάς να κάθεται μόνος στο ίδιο τραπέζι το οποίο πάντα ή σχεδόν πάντα είναι άδειο. Περασμένα πενήντα, με ρούχα που δείχνουν πως κάποτε είχε την δική του κανονικότητα και με βλέμμα που μοιάζει άδειο. Ο περιπτεράς από τον οποίο αγοράζω τσιγάρα, συμπλήρωσε το προφίλ του. Έχει χάσει τη δουλειά του εδώ και καιρό, τα παιδιά του δεν το γνωρίζουν και έρχεται εδώ κάθε μέρα περιμένοντας να έρθει το μεσημέρι. Τότε φεύγει από την θέση του στην οποία θα βρεθεί συνήθως πάλι το επόμενο πρωινό.

Η τελευταία αυτή διάσταση – η άρνηση να μεταφέρει το πρόβλημα στο σπίτι του – μου θύμισε μια παλαιότερη Γαλλική ταινία (Ελεύθερος ωραρίου), όπου ο πρωταγωνιστής που έχει απολυθεί από τη δουλειά του, λέει ψέμματα στην οικογένειά του ότι έχει προσληφθεί κάπου αλλού, μέχρι που αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Δεν γνωρίζω για πόσο αυτός ο άνθρωπος θα περιμένει σε εκείνο το καφέ, δεν γνωρίζω καν τι περιμένει. Αυτό που όλοι γνωρίζουμε είναι πως οι πιθανότητες να βρει μια νέα δουλειά, δεν είναι με το μέρος του. Όπως δεν είναι για χιλιάδες ανθρώπους αυτών ή μεγαλύτερων ηλικιών, που μένουν ξαφνικά χωρίς δουλειά.

Τα στοιχεία που αφορούν την ανεργία και τις κατηγορίες που περισσότερο αυτή αγγίζει, παραθέτονται ως αριθμοί. Που εντυπωσιάζουν προς στιγμή, αλλά δεν περιγράφουν αυτό που πραγματικά κρύβουν αυτοί οι αριθμοί. Η ειδησεογραφία τα καταγράφει, αλλά δεν καταγράφει και τις μικρές ιστορίες που κρύβονται πίσω από αυτά. Τρείς μέρες πριν, η Στατιστική Αρχή μας είπε ότι καταγράφεται με ιδιαίτερη ένταση μια νέα τάση στον χώρο της ανεργίας. Στην ηλικιακή κατηγορία 55-64 ετών, απολύονται ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι οι οποίοι αντικαθίστανται με νεότερους οι οποίοι παίρνουν τον κατώτατο μισθό. Αν τον παίρνουν κι αυτόν.

Σ’ αυτή την ηλικιακή κατηγορία (55-64) , η ανεργία αυξάνεται σταθερά, από 16,5% που ήταν το 2015, έφτασε στο 19,3% το 2016. Την ίδια στιγμή, οι υπουργοί και κυβερνητικοί βουλευτές μας πληροφορούν από τα τηλεοπτικά παράθυρα ότι η ανεργία μειώνεται. Το λένε ως επιχείρημα στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Δεν λένε ότι αυτό συμβαίνει επειδή ολοένα και περισσότεροι νέοι σε ηλικία άνθρωποι, προσλαμβάνονται με εξευτελιστικούς μισθούς, με μερική απασχόληση και αρκετοί από αυτούς παίρνουν θέσεις ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας που έπαιρναν μεγαλύτερες αμοιβές.

Αν ένας νέος σε ηλικία άνθρωπος, έχει κάπως περισσότερες επιλογές (να φύγει για το εξωτερικό, να ελπίζει σε καλύτερες μέρες, να δημιουργεί προσδοκίες με το πέρασμα του χρόνου), αναρωτιέμαι τι επιλογές έχει ένας μεσήλικας άνεργος. Το πρόβλημα είναι μεγάλο και δεν προσφέρεται ως αντικείμενο μιας στενής κομματικής αντιπαράθεσης από αυτές τις ανούσιες που βλέπουμε καθημερινά στα κανάλια. Προσφέρεται για συζήτηση ωστόσο, για διερεύνηση τρόπων στήριξης αυτών των ανθρώπων, για ένα σχεδιασμό που θα είχε στόχευση και αυτή την ηλικιακή ομάδα. Τίποτε απ όλα αυτά δεν συμβαίνει…

Του Γιάννη Παντελάκη

Τον βλέπω συχνά σ ένα καφέ της γειτονιάς να κάθεται μόνος στο ίδιο τραπέζι το οποίο πάντα ή σχεδόν πάντα είναι άδειο. Περασμένα πενήντα, με ρούχα που δείχνουν πως κάποτε είχε την δική του κανονικότητα και με βλέμμα που μοιάζει άδειο. Ο περιπτεράς από τον οποίο αγοράζω τσιγάρα, συμπλήρωσε το προφίλ του. Έχει χάσει τη δουλειά του εδώ και καιρό, τα παιδιά του δεν το γνωρίζουν και έρχεται εδώ κάθε μέρα περιμένοντας να έρθει το μεσημέρι. Τότε φεύγει από την θέση του στην οποία θα βρεθεί συνήθως πάλι το επόμενο πρωινό.

Η τελευταία αυτή διάσταση – η άρνηση να μεταφέρει το πρόβλημα στο σπίτι του – μου θύμισε μια παλαιότερη Γαλλική ταινία (Ελεύθερος ωραρίου), όπου ο πρωταγωνιστής που έχει απολυθεί από τη δουλειά του, λέει ψέμματα στην οικογένειά του ότι έχει προσληφθεί κάπου αλλού, μέχρι που αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Δεν γνωρίζω για πόσο αυτός ο άνθρωπος θα περιμένει σε εκείνο το καφέ, δεν γνωρίζω καν τι περιμένει. Αυτό που όλοι γνωρίζουμε είναι πως οι πιθανότητες να βρει μια νέα δουλειά, δεν είναι με το μέρος του. Όπως δεν είναι για χιλιάδες ανθρώπους αυτών ή μεγαλύτερων ηλικιών, που μένουν ξαφνικά χωρίς δουλειά.

Τα στοιχεία που αφορούν την ανεργία και τις κατηγορίες που περισσότερο αυτή αγγίζει, παραθέτονται ως αριθμοί. Που εντυπωσιάζουν προς στιγμή, αλλά δεν περιγράφουν αυτό που πραγματικά κρύβουν αυτοί οι αριθμοί. Η ειδησεογραφία τα καταγράφει, αλλά δεν καταγράφει και τις μικρές ιστορίες που κρύβονται πίσω από αυτά. Τρείς μέρες πριν, η Στατιστική Αρχή μας είπε ότι καταγράφεται με ιδιαίτερη ένταση μια νέα τάση στον χώρο της ανεργίας. Στην ηλικιακή κατηγορία 55-64 ετών, απολύονται ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι οι οποίοι αντικαθίστανται με νεότερους οι οποίοι παίρνουν τον κατώτατο μισθό. Αν τον παίρνουν κι αυτόν.

Σ’ αυτή την ηλικιακή κατηγορία (55-64) , η ανεργία αυξάνεται σταθερά, από 16,5% που ήταν το 2015, έφτασε στο 19,3%  το 2016. Την ίδια στιγμή, οι υπουργοί και κυβερνητικοί βουλευτές μας πληροφορούν από τα τηλεοπτικά παράθυρα ότι η ανεργία μειώνεται. Το λένε ως επιχείρημα στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Δεν λένε ότι αυτό συμβαίνει επειδή ολοένα και περισσότεροι νέοι σε ηλικία άνθρωποι, προσλαμβάνονται με εξευτελιστικούς μισθούς, με μερική απασχόληση και αρκετοί από αυτούς παίρνουν θέσεις ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας που έπαιρναν μεγαλύτερες αμοιβές.

Αν ένας νέος σε ηλικία άνθρωπος, έχει κάπως περισσότερες επιλογές (να φύγει για το εξωτερικό, να ελπίζει σε καλύτερες μέρες, να δημιουργεί προσδοκίες με το πέρασμα του χρόνου), αναρωτιέμαι τι επιλογές έχει ένας μεσήλικας άνεργος. Το πρόβλημα είναι μεγάλο και δεν προσφέρεται ως αντικείμενο μιας στενής κομματικής αντιπαράθεσης από αυτές τις ανούσιες που βλέπουμε καθημερινά στα κανάλια. Προσφέρεται για συζήτηση ωστόσο, για διερεύνηση τρόπων στήριξης αυτών των ανθρώπων, για ένα σχεδιασμό που θα είχε στόχευση και αυτή την ηλικιακή ομάδα. Τίποτε απ όλα αυτά δεν συμβαίνει…

Advertisements

About σχολιαστης

Σχολιάζω...
This entry was posted in Πολιτική. Bookmark the permalink.

23 Responses to Ο άνθρωπος που περιμένει…

  1. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    » έχει απολυθεί από τη δουλειά του, λέει ψέμματα στην οικογένειά του ότι έχει προσληφθεί κάπου αλλού, μέχρι που αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. »

    Τι οικογενειακες σχεσεις εχει αυτος ο ανεργος, γιατι ψευδεται ;

    Να ενας ακομη λογος που οι εσωτερικοι μεταναστες αυτής της ηλικιακής κατηγορίας (55-64), δεν επρεπε να εγκαταλειψουν την συνδεση τους με την γενεθλια γη, η οποια θα τους φιλοξενουσε παλι προσφεροντας τουλαχιστον εποχιακη ή πληρη εργασια στον πρωτογενη τομεα και στον τουρισμο ή και αλλου.

    Αλλα αυτο προϋποθετει οτι πολλα απο τα υγιη ατομα καθε ηλικιακής κατηγορίας ( κυριως η μεγαλη κατηγορια » σπουδασα για να μην σκαβω» που γιγαντωθηκε την τελευταια 40-ετια απο 15% το 1970 ως 70% το 2015) να μην εμφανιζουν την γνωστη απέχθεια/ αλλεργία προς τα επαγγελματα τεχνιτη/τεχνικου και την συνεπαγομενη χειρωνακτικη εργασια, η οποια δεν ειναι -πλεον- τοσο κουραστικη με χρηση ηλεκτρικων εργαλειων και προστατευτικου εξοπλισμου.

    Επισης η αυτοτιμωρητικη νοοτροπια του ειδους «απο τα ψηλα στα χαμηλα» , «τι θα πει ο κοσμος» , «για ενα προσωπο ζουμε» των (55-64) δυσχεραινει, αν οχι αποτρεπει την προσωρινη απασχοληση σε «αναξιοπρεπεις» εργασιες εως την συνταξιοδοτηση.

    Για αρκετους ανθρωπους σε αλλες χωρες η ελλειψη ή η απωλεια της εργασιας μπορει να αποτελεσει την απαρχη μιας αλλαγης πορειας που να οδηγει σε καλυτερη ζωη.

    Δεν θα ξεχασω ποτε τον Πολωνο οικονομολογο* που γνωριζε 2 γλωσσες που μας εβαψε το γραφειο εν λειτουργια το 1991, αναμενοντας για αρκετο καιρο την μεταναστευση του στον Καναδα.

    *εγγαμο με μικρο παιδι

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η physicist λέει:

    … έχει απολυθεί από τη δουλειά του, λέει ψέμματα στην οικογένειά του ότι έχει προσληφθεί κάπου αλλού, μέχρι που αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

    Εμένα μου θύμισε την ταινία Stanno tutti bene του Τορνατόρε — αριστούργημα.

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    @ physicist

    Τζαμπα γραφω 🙂

    Θυμησου το τσεκουρι του Κ.Γαβρα

    ΥΓ Ενας άνεργος οικογενειάρχης, πρώην στέλεχος μιας μεγάλης βιομηχανίας, μετατρέπεται σε serial killer για να συντηρήσει την οικογένειά του σ’ ένα συγκλονιστικό πολιτικό θρίλερ, βουτηγμένο στο μαύρο χιούμορ.

    Ο Κώστας Γαβράς είναι ένας από τους λιγοστούς εκείνους, Ευρωπαίους ή μη, σκηνοθέτες που, συνεπείς στις αρχές τους, εξακολουθούν, στη συγκεκριμένη περίπτωση μέσα από τη μορφή του θρίλερ, να γυρίζουν ταινίες με κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Ετσι, μετά το «Αμήν» που αναφερόταν στο ρόλο της Καθολικής Εκκλησίας στην περίοδο του χιτλερικού φασισμού, ο Ελληνας σκηνοθέτης στρέφεται στα κοινωνικά αδιέξοδα της σύγχρονης, χωρίς ηθικές αρχές, κοινωνίας μας, όπου η ανεργία οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις, οδηγώντας το άτομο είτε στην τρέλα είτε στο έγκλημα.

    Λόγω περικοπών ο Μπρουνό της ταινίας, υψηλόβαθμο στέλεχος μιας χαρτοβιομηχανίας, ύστερα από 15 χρόνια άψογης συνεργασίας, απολύεται. Αισιόδοξος στην αρχή, ο Μπρουνό συνεχίζει να ψάχνει για δουλειά, ύστερα όμως από τρία χρόνια ανεργίας, συνειδητοποιεί ότι πρέπει να βρει γρήγορα μια λύση για να μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του. Ετσι, αφού εντοπίσει τους υποψήφιους για τη νέα θέση που διεκδικεί, αρχίζει να τους εξοντώνει έναν έναν…

    Ο ήρωας της ταινίας δεν είναι ο συνηθισμένος παρανοϊκός serial killer των ταινιών τρόμου, αλλά ένας φυσιολογικός, απελπισμένος άντρας που οι κοινωνικές συνθήκες τον μετατρέπουν σε δολοφόνο κατ’ εξακολούθηση, ένα είδος σύγχρονου κυρίου Βερντού που, όπως και ο ήρωας του Τσάπλιν, προσπαθεί, μέσα σε αντίξοες, απάνθρωπες συνθήκες, να προστατέψει την οικογένειά του φτάνοντας στο έγκλημα, τη στιγμή που η ίδια η κοινωνία αποδύεται σε πολύ πιο φριχτά και μεγαλύτερης κλίμακας εγκλήματα.
    [….]

    Ο θάνατός σου η ζωή μου!
    [….]
    http://www.provoles.gr/movie's_06-07/061027.htm

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η physicist λέει:

    Καθόλου τζάμπα δεν γράφεις, Αφώτιστε — τι έχασα, έκανα καμια γκάφα πουθενά; Πες, δεν το πήρα είδηση.

    Την ταινία του Γαβρά που λες δεν την έχω δει. 😦

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Το τσεκουρι του Κ.Γαβρα-2 (απο το ως ανω λινκ)

    «… Ο προϊστάμενος τού δείχνει την πόρτα. Κι όμως εκείνος περιμένει. «Αφού είμαι τόσο καλός, no problem». Τι άλλο να κάνει; Περιμένει. Έτσι αρχίζει η δεύτερη ζωή του. H αυτοπεποίθηση πέφτει στα Τάρταρα, η αυτοεκτίμηση στο ναδίρ και η σιγουριά στον βούρκο της Νέας Ορλεάνης. Είσαι αυτό που είσαι στην κοινωνία. Στοιχειώδες. Έτσι έμαθε, έτσι μεγάλωσε, έτσι πιστεύει. Χωρίς δουλειά και μάλιστα χωρίς τη συγκεκριμένη δουλειά που αποφέρει τα συγκεκριμένα λεφτά και που τα συγκεκριμένα λεφτά εξασφαλίζουν αυτό το συγκεκριμένο επίπεδο ζωής, ε, δεν είσαι τίποτα!

    Ο Μπρουνό πιστεύει ότι ο… Μπρουνό δεν είναι τίποτα. Αυτός και ο πυρήνας, η αγωνία, το μαρτύριο, το κίνητρό του. Έτσι αρχίζει να μεταλλάσσεται σε μια μικρογραφία του συστήματος. Του συστήματος που υπηρέτησε όλα αυτά τα χρόνια. Του συστήματος που τον εξέθρεψε. Του συστήματος που τη μια στιγμή τον αντάμειψε με όλες αυτές τις ανέσεις και τις βεβαιότητες και που την άλλη στιγμή ως διά μαγείας του τις αφαίρεσε. Killers η Θάτσερ, ο Μπους, η παγκοσμιοποίηση, οι μέτοχοι, killer και ο Μπρουνό. H διαφορά ανάμεσά τους είναι μόνο μία. Οι πρώτοι σκοτώνουν χωρίς να αφήνουν δακτυλικά αποτυπώματα. Ο Μπρουνό σκοτώνει αφήνοντας τα δικά του. Αφεντικά εκείνοι, υπάλληλος αυτός. Έτσι ξεθάβει από το υπόγειο ένα σκουριασμένο Μάουζερ – των αντιστασιακών ημερών του πατέρα του -, το οπλίζει και βγαίνει στους δρόμους να σκοτώσει. Για να λειτουργήσει το δικό του μικροσύστημα πρέπει να βγάλει από τη μέση πέντε ανταγωνιστές του. Πέντε του ταμείου ανεργίας. Πέντε με τα δικά του προσόντα. Πέντε μνηστήρες της ίδιας, της «δικής του» θέσης. Για να γίνει πάλι «άνθρωπος» πρέπει πρώτα να γίνει δολοφόνος. Πέντε νεκροί. Μπρουνό στη θέση του ενός. Του ζωντανού!

    Χωρίς αυτές τις αναγωγές, χωρίς αυτή τη μετάλλαξη, χωρίς τη διάνοιξη της ιδεολογίας που καθοδηγεί τη σκανδάλη του όπλου, χωρίς την αναπαραγωγή του κυρίαρχου συστήματος μέσα από το μικροσύστημα του Μπρουνό, το θρίλερ του Γαβρά θα ήταν απλώς μια άσκηση σκηνοθεσίας. Προσέξτε τις λεπτομέρειες. Το Μάουζερ πυροβολούσε για την ελευθερία. Το Μάουζερ σήμερα εκπυρσοκροτεί για την ολοκληρωτική αιχμαλωσία. Δεν είναι η ανεργία το κυρίαρχο στοιχείο. Είναι το επίπεδο ζωής. Για λογαριασμό αυτού του μικρού κεφαλαίου – του δικού του κεφαλαίου – σκοτώνει ο Μπρουνό. Γι’ αυτό τη σκαπουλάρει, γι’ αυτό δεν συλλαμβάνεται, γι’ αυτό σκαλί σκαλί προς τη θέση «του» ανεβαίνει. Συλλαμβάνεται το σύστημα; Με άλλα λόγια δεν είναι αντίπαλος της σιδηράς κυρίας. Είναι φίλος, μέρος, εργαλείο του συστήματος. Πλασμένος κατ’ εικόνα και ομοίωση. ….»

    ΥΓ Το σεναριο βασιστηκε στο αντιστοιχο βιβλιο του αγαπημενου μου Donald E. Westlake1933-2008.

    1. Αντιός, Σεχραζάντ / Donald Westlake · μετάφραση Σταύρος Παπασταύρου. – 1η έκδ. – Αθήνα : Άγρα, 2009. – 313σ. ·
    2. Πώς να κλέψετε μια τράπεζα / Ντόναλντ Ουέστλεηκ · μετάφραση Ανδρέας Αποστολίδης. – 1η έκδ. – Αθήνα : Άγρα, 2013. – 287σ. (Αστυνομική Λογοτεχνία)

    ΥΓ2 Βεβαιως ο Ριζοσπαστης αναφερεται σε μικροαστικό 🙂 αναρχισμό της μεσαίας τάξης 🙂 .

    «….Το θέμα, αλλά και ο χειρισμός του από τον γνωστό σκηνοθέτη, κλείνει προς τον «αναρχισμό». Τον μικροαστικό αναρχισμό που, βέβαια, όχι μόνον δε λύνει τα προβλήματα, αλλά τα περιπλέκει ακόμα περισσότερο. Αφού τα ανακυκλώνει. Πράγμα που, και ο ίδιος ο Γαβράς, αποδέχεται (τελευταία πλάνα της ταινίας).
    Τότε ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα; Τι θέλει να πει η ταινία; Κατ’ αρχάς, σύμφωνα με τον Γαβρά, η αντίδραση, η όποια αντίδραση, δε θα προέλθει, πια, από την εργατική τάξη, αλλά από τη μεσαία τάξη…..»

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3046490

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    @physicist

    » Καθόλου τζάμπα δεν γράφεις, Αφώτιστε — τι έχασα, έκανα καμια γκάφα πουθενά; Πες, δεν το πήρα είδηση.»

    Ποια γκαφα και αλλες δικαιολογιες ! 🙂 Κατηγορεισαι δια εγκληματικη αμελεια 🙂

    Στο εμπνευσμενο σχολιο ενος τεκνου της Αττικης γης γραφονται πικρες αληθειες οπω :
    «σπουδασα για να μην σκαβω»
    απέχθεια/ αλλεργία προς τα επαγγελματα τεχνιτη/τεχνικου και την συνεπαγομενη χειρωνακτικη εργασια,
    ………………….
    που οδηγησαν την οικονομια της χωρας σε ανηκεστο βλαβη,

    Διαβασε κριτικα το σχολιο μου στο 17:54

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η physicist λέει:

    Τον Αναγνώστη κατηγοράνε για Αραμαϊκά αλλά τόχουν κι άλλοι το χάρισμα μου φαίνεται. 😛

    Μου αρέσει!

  8. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ο Αναγνώστης με την σφοδρα επιθυμια να τα συμπεριλαβει -σχεδον ολα- γραφει εις την Αραμαϊκην και ο ΑΦ με την ιδιαν -περιπου- επιδιωξιν εις την Αττικην διαλεκτον 🙂

    Διαβασε λοιπον κριτικα το σχολιο μου στο 17:54 και θα κατανοησεις τι θελω να ειπω δια τον ανεργον του καφενειου.

    Μου αρέσει!

  9. Ο/Η physicist λέει:

    Το διάβασα και νομίζω ότι σε κατανοώ εκεί αλλά για ποιον λόγο μου λες ότι τζάμπα γράφεις όταν αναφέρω την ταινία του Τορνατόρε; Δεν έχει και πολλή σχέση το ένα με το άλλο ή πλανώμαι;

    Μου αρέσει!

  10. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Τι σχεση εχει η ταινία Stanno tutti bene του Τορνατόρε με τον -μαλλον εσωτερικο μεταναστη- ανεργο του καφενειου του Παντελάκη, εκτος απο το οτι τα παιδιά του, του έκρυβαν την αλήθεια γύρω από τα προβλήματά τους ;

    Δεν θυμαμαι αν εχω δει το εργο αλλα ειδα το ριμέικ .

    ΥΓ Everybody’s Fine. ΗΠΑ, 2009. Σκηνοθεσία-σενάριο: Κερκ Τζόουνς. Ηθοποιοί: Ρόμπερτ ντε Νίρο, Ντρου Μπάριμορ, Κέιτ Μπέκινσεϊλ, Σαμ Ρόκγουελ, Τζέιμς Φρέιν. 95′

    Ενας μοναχικός, εξηντάρης άντρας αποφασίζει να επισκεφτεί τα παιδιά του για ν’ ανακαλύψει τις αλήθειες που μέχρι τότε του έκρυβαν, σ’ ένα συγκινητικό ρόουντ-μούβι. Εξαιρετικός ο Ρόμπερτ ντε Νίρο.

    Οι σχέσεις ενός χήρου πατέρα με τα αποξενωμένα παιδιά του, που του έκρυβαν την αλήθεια γύρω από τα προβλήματά τους, και η προσπάθεια επανασύνδεσής τους είναι στο επίκεντρο της ταινίας αυτής του Κερκ Τζόουνς («Οι ΛΟΤΤΟφάγοι»), ριμέικ της ομότιτλης ιταλικής ταινίας του Τζιουζέπε Τορνατόρε (1990), όπου πρωταγωνιστούσε ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.

    Οταν, την τελευταία στιγμή, ανακαλύπτει πως τα τέσσερα παιδιά του δεν πρόκειται να έρθουν στο οικογενειακό τραπέζι που τους ετοιμάζει, ο 60άρης και χήρος πια Φρανκ Γκουντ αποφασίζει, θέλοντας να τους κάνει έκπληξη, να τους επισκεφτεί στις διάφορες πόλεις όπου ζουν. Μόνο που τώρα τα παιδιά του ζουν τις δικές τους ζωές, πολύ διαφορετικές απ’ ό,τι τις είχε φανταστεί, και η επίσκεψή του δείχνει να τους ενοχλεί παρά να τους ενθουσιάζει.

    Μου αρέσει!

  11. Ο/Η physicist λέει:

    Η σχέση που έχει είναι ακριβώς αυτή που ανέφερες.

    Όσο για την ορίτζιναλ ταινία, στα ιταλικά και με τον Μαστρογιάννι στον κύριο ρόλο, ήταν θαυμάσια — νομίζω ήταν η τελευταία ταινία που μ’ έκανε να κλάψω, στην τελευταία σκηνή, όταν την είδα πριν περίπου 20 χρόνια. Το ρημέηκ της δεν ξέρω πόσο καλό είναι, δεν το έχω δει.

    Μου αρέσει!

  12. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αν κατανοεις το βασικο προβλημα, που ειναι το προβλημα της ραχοκοκαλιας της ελληνικης οικονομιας, ελα να διδαξεις -οπως ο ΑΦ την λυτρωτικη και απελευθερωτικη αξια της χειρωνακτικης εργασιας- σε ανεργους και αλλους αποφοιτους «Α»ΤΕΙ στο Δημοσιο ΙΕΚ
    » ΣΠΟΥΔΑΖΩ ΝΑ ΣΚΑΒΩ» 🙂 την χρηση των εννοιων της φυσικης σε χειρωνακτικο επιπεδο δηλ. σε μοχλους, σφυρια, πριονια,….ηλεκτρικα και πνευματικα εργαλεια,….

    Διοτι λ.χ. η Γαλλια εχει ολες τις ταξεις (δηλ. και εργατες, τεχνιτες, τεχνικους καθε φυσης) , σοβαρο πρωτογενη τομεα, βιοτεχνιες και βιομηχανιες καθε ειδους, πανεπιστημια κια πολυτεχνεια για πολλους αλλοδαπους, μοδα, υπηρεσιες, κλπ.

    Ενθυμωμενος τον πολλαπλασιαστη του ΑΕΠ με επενδυσεις, που ειχαμε διδαχθει στο ΕΜΠ (Samuelson), οταν στην Γαλλια γινεται παραγωγικη επενδυση 1 δις με ροπη προς καταναλωση 2/3 η επενδυση αποφερει συνολικο ΑΕΠ = 2/3 + (2/3*2/3)+(2/3*2/3*2/3)…. δηλ. 3 δις.

    ΥΓ Η καλυτερη κατανοηση του βασικου προβληματος της ελληνικης οικονομιας.

    Ενας φιλος μου εργοληπτης, οταν του ειπα για το οτι με καθε δις επενδυση στην Ελλαδα επρεπε με ροπη προς καταναλωση 2/3 να απεφερε ΑΕΠ 3 δις, μου απαντα

    -και πως θελεις να λειτουργησει ο πολλαπλασιαστης,του ΑΕΠ, οταν πολλα απο τα υλικα ειναι εισαγομενα , ενω
    οι μεταναστες εργαζομενοι βγαζουν τα χρηματα που κερδιζουν στις πατριδες τους;

    Τελικο συμπερασμα

    Δυστυχως, απ’ οτι φαινετυαι , ο πολλαπλασιαστης ως αθροισμα φθινουσας γεωμετρικης προοδου που θεωρητικα τεινει στο 3 αν η ροπη προς καταναλωση ειναι 2/3, επαληθευεται και στην πραξη οταν συντρεχουν ορισμενες προυποθεσεις, οπως
    υπαρξη βιομηχανιας και βιοτεχνιας ωστε στις επενδυσεις να ενσωματωθει σε μεγαλο μερος ο παραγομενος στην χωρα εξοπλισμος , δηλ. ισορροπημενη σχετικα σχεση εισαγωγων -εξαγωγων,
    και ντοπιους εργατες, τεχνιτες και τεχνικους που καταναλωνουν στην χωρα σε σημαντικο βαθμο ελληνικα προίοντα (τροφιμα, ηλ. συσκευες,ειδη ενδυσης /υποδησης, κ.λ.π.)

    Οταν συμβαινει αυτο που επισημανε ο φιλος μου εργοληπτης τοτε δυστυχως η συνειφορα των επενδυσεων στην αυξηση του ΑΕΠ, ειναι αρκετα εως πολυ μικροτερη.

    `

    Μου αρέσει!

  13. Ο/Η physicist λέει:

    […] την χρηση των εννοιων της φυσικης σε χειρωνακτικο επιπεδο δηλ. σε μοχλους, σφυρια, πριονια,….ηλεκτρικα και πνευματικα εργαλεια,….

    Όταν λες «πνευματικά εργαλεία» εννοείς pneumatic tools ή εννοείς intellectual tools; Έχει διαφορά.

    😉

    Μου αρέσει!

  14. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Φυσικα pneumatic tools (εργαλεια με πεπιεσμενο αερα) .

    Που να βρουν τα intellectual tools, οι γονοι εσωτερικων μεταναστων ;

    ΥΓ Για να μην χανεις χρονο, ημουν πολυ καλος στα Αρχαια, Νεα, Εκθεση.

    Μου αρέσει!

  15. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Εισαι λιγο σχολαστικος ή κανω λαθος εκτιμηση ;

    Μου αρέσει!

  16. Ο/Η physicist λέει:

    Με ορισμένα είμαι σχολαστικός αλλά στο παραπάνω έκανα πλάκα. Εχω την αίσθηση ότι το μπλογκ παραείναι σοβαρό-σφιγμένο, και επιμένως δεν θα έβλαπτε και λίγος χαβαλές.

    Μου αρέσει!

  17. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αντι για πλακα και χαβαλε , ως φυσικος θα μπορουσες να γραφεις σε στυλ προζας, που ειναι πιο ενδιαφερον και εγγραμματο 🙂

    Μου αρέσει!

  18. Ο/Η physicist λέει:

    Ε; Τι στυλ πρόζας; Κι αυτό το στυλ που γράφω τι είναι, έμμετρο;

    (Ειλικρινώς, έχει παρασοβαρέψει η κατάσταση και δεν τη βγάζουμε καθαρή χωρίς καλαμπούρι. Η αφεντιά μου τουλάχιστον, όχι. Να παρστήσω τον εγγράμματο ή να βγάλω στη γύρα τη λίγη εγγραματοσύνη έχω μαζέψει, δεν έχω όρεξη).

    Καλημέρα!

    Μου αρέσει!

  19. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Φυσικός και ΑΦ σε …αντιπαράθεση, είναι θανατηφόρος συνδυασμός.

    Χρειάζονται χειρωνακτική εργασία να στρώσουν 🙂

    Μου αρέσει!

  20. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Το ομολογω. Εκανα ενα βασικο λαθος οταν τον καλεσα να διδαξει » στο Δημοσιο ΙΕΚ
    » ΣΠΟΥΔΑΖΩ ΝΑ ΣΚΑΒΩ» 🙂 την χρηση των εννοιων της φυσικης σε χειρωνακτικο επιπεδο δηλ. σε μοχλους, σφυρια, πριονια,….ηλεκτρικα και πνευματικα εργαλεια,….»

    Ο Φυσικος ειναι πολυ θεωρητικος και χρειάζεται να ασκηθει εις την χειρωνακτική εργασία να στρώσει 🙂

    Μου αρέσει!

  21. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    ——————
    Φυσικέ να αφήσεις τις πλάκες! Δεν λέμε «κατηγοράνε τον Αναγνώστη» δεν θα με κάνεις και συνηρημένο! (κοίτα να δεις τι μπορείς να πάθεις)
    Σχετικά με τα δευτερεύοντα.
    Η ταινία του Τορνατόρε (η κανονική με τον Μαστρογιάννι) ήταν όντως εξαιρετική και μένα με άγγιξε από τότε που την είδα.
    Τον Γαβρά δεν τον είδα, Αφώτιστε όντως με ..ιντρίγκαρες, δείχνει ότι πρέπει να την ψάξουμε να
    την βρούμε.
    Είδα φέτος αυτήν του Λόουντς (με λένε Ντάνιελ Μπλέικ νομίζω τηνε λένε) είναι σχετική (Αφώτιστε μην αρχίσεις, ςσχετική είπα 😆 ) αλλά κάπως ….ρεαλιστική. Για τέτοια όμως πολύ καλή.
    ΕΠί του θέματος του άρθρου, θέλω να πω κάτι αλλά δεν ξέρω τι (δεν ξέρω αν με πιάνετε 😉 .) Έτσι ένοιωσα και με τον Τορνατόρε (όταν είδα το είναι όλοι τους καλά) και πιθανόν για αυτό να τη βρίσκω σχετική

    Μου αρέσει!

  22. Ο/Η physicist λέει:

    Σιγά ωρέ τη δ΄λειά π΄ καν΄ς! Τι καν΄ς, σκάβ΄ς;

    😉

    Μου αρέσει!

  23. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    @ Αναγνώστης ο αθηναίος

    Η ταινία «I, Daniel Blake» του Κεν Λόουτς απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα
    Κυριακή, 22 Μαΐου 2016 21:39
    [….]

    «Το σινεμά μάς κάνει καμιά φορά να βλέπουμε καθαρότερα τον κόσμο μας που αυτή τη στιγμή κινδυνεύει από τις ιδέες που αποκαλούμε νεοφιλελευθερισμό, που απειλεί να μας φτάσει στην καταστροφή, στη δυστυχία εκατομμυρίων ανθρώπων, από την Ελλάδα ως τη Βραζιλία. Το σινεμά έχει πολλές παραδόσεις.

    Μία είναι να παρουσιάζει το σινεμά της διαμαρτυρίας των ανθρώπων, που παρουσιάζει τους ανθρώπους ενάντια στην εξουσία κι ελπίζω η ταινία μας να συνεχίζει αυτήν την παράδοση. Κινδυνεύουμε ν’ απελπιστούμε, κι όταν υπάρχει τόση απελπισία, η ακροδεξιά παίρνει την εξουσία. Πρέπει να πιστέψουμε ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός κι απαραίτητος», ανέφερε – μεταξύ άλλων – ο 79χρονος Άγγλος σκηνοθέτης.

    Στη υπόθεση της ταινίας του Λόουτς, ο Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας 59χρονος ξυλουργός, ο οποίος έπειτα από ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο θα πρέπει να σταματήσει να δουλεύει, μέχρις ότου η καρδιά του γίνει ξανά δυνατή. Η γιατρός του τον κρίνει ακατάλληλο για εργασία, όμως οι κοινωνικές υπηρεσίες του Νιούκαστλ, όπου ζει, θεωρούν ότι δεν δικαιούται το ανάλογο επίδομα, μα το επίδομα κάποιου που θα έπρεπε να ψάχνει για δουλειά.

    ΥΓ Ο Κεν Λόουτς ειπε: «ο κόσμος μας … αυτή τη στιγμή κινδυνεύει από τις ιδέες που αποκαλούμε νεοφιλελευθερισμό»

    Να τα διαβάζουν αυτοί/ες που πριν στηριζαν τον ΣΥΡΙΖΑ, ενω τωρα απογοητευμενοι θελουν να στηρίξουν τον Κυριάκο :-).

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s