Ψήφισμα του ΟΗΕ για τερματισμό της ισραηλινής κατοχής στα παλαιστινιακά εδάφη

Καλά Χριστούγεννα παίδες και κόρες! 

Ας ξεφύγουμε λίγο από τη μιζέρια των Τσιπρο-Μαδούρο.

Ενα δώρο του Ομπάμα στους Παλαιστίνιους και την ειρήνη.  Το μήνυμα είναι: ειρήνη με χιλιάδες εποίκους στα κατεχόμενα δε μπορεί να υπάρξει. 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  /  Ψήφισμα του ΟΗΕ για τερματισμό της ισραηλινής κατοχής στα παλαιστινιακά εδάφη
REUTERS,AFP

Με τις ΗΠΑ να δηλώνουν αποχή από την ψηφοφορία, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε υπέρ της υιοθέτησης του σχεδίου απόφασης που απαιτεί να τερματιστεί η ισραηλινή εποικιστική δραστηριότητα στα παλαιστινιακά εδάφη.

Το ψήφισμα κατατέθηκε προς ψήφιση στο 15μελες ΣΑ από την Νέα Ζηλανδία, την Μαλαισία, την Βενεζουέλα και την Σενεγάλη, μια μέρα μετά την αναβολή της διαδικασίας ψηφοφορίας επί του σχεδίου, με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον εκλεγμένο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να ασκούν πιέσεις η Ουάσινγκτον να ασκήσει βέτο.

Οι ΗΠΑ «εγκατέλειψαν το Ισραήλ», δήλωσε υπουργός της ισραηλινής κυβέρνησης που βρίσκεται κοντά στον Νετανιάχου, ενώ ο Παλαιστίνιος ηγέτης χαρακτήρισε «κόλαφο» για το Ισραήλ το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.

Το σχέδιο υιοθετήθηκε με 14 ψήφους υπέρ, με τους αντιπροσώπους να καλωσορίζουν με χειροκροτήματα την ψήφιση του.

Πρόκειται για το πρώτο ψήφισμα που υιοθέτησε το ΣΑ σχετικά με το Ισραήλ και τους Παλαιστινίους εδώ και περίπου οχτώ χρόνια.

Ο πρεσβευτής του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη Ντάνι Ντάνον, σχολιάζοντας την αποχή των ΗΠΑ δήλωσε πως «χωρίς αμφιβολία» η νέα αμερικανική κυβέρνηση των ΗΠΑ, ο νέος Γενικός Γραμματέας των ΗΕ θα οδηγήσουν με νέα περίοδο τις αμερικανοισραηλινές σχέσεις.

Η πρέσβειρα των ΗΠΑ στα ΗΕ Σαμάνθα Πάουερ δήλωσε πως η άρνηση των ΗΠΑ να ασκήσουν βέτο στο σχέδιο συνάδει με την πολιτική των ΗΠΑ και έγινε καθώς η το σχέδιο αντανακλά τα γεγονότα επί του πεδίου. «Δεν μπορεί κάποιος να υποστηρίξει τις εποικιστικές δραστηριότητες και την λύση των δύο κρατών», δήλωσε.

Ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Πολ Ράιαν δήλωσε πως η αποχή των ΗΠΑ από την ψηφοφορία ήταν «απολύτως επαίσχυντη» , χαρακτηρίζοντας το ψήφισμα «πλήγμα για την ειρήνη».

Advertisements

About σχολιαστης

Σχολιάζω...
This entry was posted in Διεθνή, Επιλογές. Bookmark the permalink.

13 Responses to Ψήφισμα του ΟΗΕ για τερματισμό της ισραηλινής κατοχής στα παλαιστινιακά εδάφη

  1. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Όντως, μία θετική κίνηση από την κυβέρνηση Ομπάμα. Η κυβέρνηση Τράμπ όμως έχει διαφορετική άποψη για το θέμα. Θα δούμε τι θα γίνει τελικά. Η πορεία προς την ειρήνη πάντως έχει ακόμα δρόμο. Αλλά παρόλα αυτά το πιστεύω, μία μέρα αυτοί οι δύο θα τα βρούν και θα μονιάσουν.

    Χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα σε όλους!

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Ενη λέει:

    Καλές Γιορτες, ευχομαι σε ολο το δυναμικό του μπλογκ, στον οικοδεσποτε τον αγαπητό Σχολιαστ’η, αλλά και σε ολους-ες αναγνωστες-στριες που το επισκεπτονται. ……..

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η Πάνος λέει:

    «Πολύ αργά, πολύ λίγο» θα μπορούσε να πει κανείς για την, σημαντική κατά τα λοιπά, κίνηση των ΗΠΑ στις τελευταίες μέρες της προεδρίας Ομπάμα: Οκτώ χρόνια δεν ήταν αρκετά – τώρα ο Τράμπ έρχεται φορτσάτος, σε ταύτιση με τον Νετανιάχου. Ωστόσο, η ρωγμή στο τείχος της παράνοιας έγινε – κι αυτό μετράει περισσότερο, για σήμερα.

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η Αλιόσα λέει:

    Ας λυσουμε λοιπον τους φιογκους απο τις κορδελες και ας ανοιξουμε το κουτι για να δουμε τι εχει μεσα το «Δωρο του Ομπαμα στους Παλαιστινιουθς και στην ειρηνη», γιατι πολυ φοβαμαι οτι προκειται για ενα «δωρο στον πολεμο».

    Για περισσοτερους του ενος λογους οι Αμερικανοι εχουνε αποφασισει να ξεμπερδευουνε με τη Σαουδικη Αραβια, μερικοι απο αυτους ειναι οι ακολουθοι:

    1) Υπαρχει μια εκθεση-Αναφορα (Finding, Discussion and Narrative Regarding Certain Sensitive Narrative Matters») περι εμπλοκης της Σαουδικης Αραβιας στην επιθεση της 9/11, που συνταχτηκε με στοιχεια του Joint Congressional Inquiry και δεν εχει δημοσιοποιθει ποτε καθως ο Μπους θεωρουσε οτι θα υπηρχε προβλημα με τους Αμερικανικους τιτλους, υψους 700 δις $ που εχουν στα χερια τους οι Σαουδαραβες και απειλουν να πωλησουν.
    Ο Ομπαμα με τη σειρα υπονομευσε την θεσπιση νομου που θα επετρεπε την προσφυγη των συγγενων των θυματων της 9/11 εναντιον της Σ. Αραβιας για την εμπλοκη της στην 9/11.
    Ωστοσο πολλοι Ρεμπουμπλικανοι και δημοκρατικοι επιμενουν στην δημοσιοποιηση της και γυρω απο αυτο το θεμα υπαρχει μια πολλυ εντονη διελκυστινδα. Ο Τραμπ μπορει να ταχθηκε.κατα του ψηφισματος του ΟΗΕ εναντιον του Ισραηλ (χρυσωμα χαπιου) αλλα ο Τζουλιανι ειναι φανατικα υπερ της δημοσιοποιησεως της εκθεσης-αναφορας και κατα της Σ. Αραβιας.

    2) Η εμπλοκη της Σαουδικης Αραβιας στον πολεμο της Υεμενης οπου χρηματοδοτει και εξοπλιζει τους Σουνιτες εναντιον των Ιρανοφιλων Σιιτων ανταρτων του μετωπου «Χούτι».

    3) Η παραγωγη σχιστολιθικου πετρελαιου και αεριων καθως και τα πλουσια κοιτασματα του Καναδα ειχαν σαν αποτελεσμα την υποβαθμιση των εμπορικων τους σχεσεων, ετσι η ΣΑ στραφηκε στην Κινα ενω ενισχυθηκαν και οι σχεσεις ΗΠΑ – Κατάρ. Επιπροσθετως το ΙΡΑΚ δεν ειναι πλεον εχθρικη χωρα και ταυτοχρονα στηνεται το σκηνικο φιλιας αναμεσα σε ΗΠΑ – ΙΡΑΝ στα αποθεματα του οποιου οι Αμερικανοι υπολογιζουν προκειμενου να ανταγωνιστουν τους Ρωσους στην Ευρωπαικη αγορα.

    Κατοπιν αυτων φαινεται οτι ως το πλεον καταλληλο «μακρυ χερι» των ΗΠΑ για να χτυπηθει η Σ. Αραβια δεν μπορει να ειναι το Ισραηλ (αφου αυτο θα προκαλουσε την αντιδραση του Αραβικου κοσμου και θα επεφερε τη συσπειρωση του αλλα επισης θα προκαλουσε και την περαιτερω ενδυναμωση των ακραιων ισλαμικων (τρομοκτατικων) κινηματων στις ισλαμικες χωρες), αλλα το ΙΡΑΝ. Μια τετοια επιλογη -εκτος των αλλων πλεονεκτηματων – θα συνεβαλε στην ακομα μεγαλυτερη διασπαση του ισλαμικου κοσμου.
    Καθως

    Ετσι σε αυτο το χρονικο σημειο φαινεται να επιλεγεται η ικανοποιηση του Παιλαστινιων (και του αραβικου – ισλαμικου κοσμου) και η προσωρινη απομονωση του Ισραηλ.

    Ετσι πολιτικοι και στρατιωτικοι κυκλοι στην ευρυτερη περιοχη αναμενουν με τεντωμενα νευρα καθως εκτιμουν οτι επικειται πολεμος μεταξυ Σ. Αραβιας – ΙΡΑΝ.

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Θα ανταγωνιστούν οι Αμερικάνοι τους Ρώσους με τα Ιρανικά αποθέματα;

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Άλιόσα καμία αλλαγή της επίσημης στάσης των ΗΠΑ, προς το αρνητικότερο, απέναντι στην Σαουδική Αραβία δεν διαφαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν. Προσωπικά πολύ θα το ήθελα να συμβει κάτι τέτοιο, γιατί οι μοναρχίες του Κόλπου, με προεξάρχουσες το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία, είναι οι κύριοι χρηματοδότες των διάφορων ριζοσπαστικών ισλαμικών ομάδων που δρουν ανα τον κόσμο και επιχειρούν να επιβάλλουν, δια της βίας ως επι το πλείστον, μία εξαιρετικά συντηρητική εκδοχή του Ισλάμ (το σαλαφιστικό Ισλαμ), πολύ κοντινή με αυτή που ισχύει στην ΣΑ και τις υπόλοιπες μοναρχίες του Κόλπου.

    Την κίνηση Ομπάμα απέναντι στο Ισραήλ την ερμηνεύεις εσφαλμένα, πιστεύω. Είναι από τους πιο φίλικά διακείμενους προ΄δρους των ΗΠΑ έχουν υπάρξει.

    Το παρακάτω άρθρο το καταδεικνυει αυτό αρκετά πιο αναλυτικά.

    Israel’s Unsung Protector: Obama

    WASHINGTON — With the Obama administration in its final year, several officials have said that the president has grown so frustrated with trying to revive Middle East peace talks that he may lay down his own outline for an Israeli-Palestinian two-state peace agreement, in the form of a resolution in the United Nations Security Council.

    If that happens, count on two reactions: Israel’s prime minister, Benjamin Netanyahu, will oppose it, and a chorus of American politicians and commentators will suggest that it would be unprecedented — even unthinkable — for an American president to support a Security Council resolution that Israel opposed, rather than veto it.

    Last spring, when similar reports circulated, Senator John McCain of Arizona said that such an action would “contradict American policy for the last at least 10 presidents of the United States.” The Republican chairman and ranking Democrat of the House Foreign Affairs Committee joined in a letter protesting that “for decades the U.S. has used its U.N. Security Council veto to protect Israel from undue pressure at the world body.” A bipartisan group of senators agreed, seeking assurances that the policy would not change.

    Remarkably, the assumption beneath those protests — that President Obama would be committing an unprecedented betrayal of the American-Israeli relationship if he did not block every Security Council resolution that challenged the actions or positions of Israel’s government — has gone unchallenged.

    Yet it flies in the face of truth. Over seven years, Mr. Obama has not permitted passage of any Security Council resolution specifically critical of Israel. But a careful examination of the record shows that, since 1967, every other American president allowed, or even had America vote for, Security Council resolutions taking Israel to task for actions and policies toward the Palestinians and other Arab neighbors.

    During Lyndon B. Johnson’s administration, the Security Council adopted at least seven such resolutions; in Richard M. Nixon’s, at least 15; in Gerald R. Ford’s, two; in Jimmy Carter’s, 14.

    The number peaked at 21 in Ronald Reagan’s administration, when the United States voted in 1981 to condemn Israel’s air attack on an Iraqi nuclear reactor, a strike intended to thwart Iraq’s nuclear ambitions. That resolution also called on Israel to place its own nuclear sites under international safeguards. The Israeli cabinet responded that “with profound regret, we note that the United States, our friend and ally” had “lent its hand to the grave wrong done to Israel.”

    Other resolutions passed during the Reagan administration criticized Israel’s annexation of the Golan Heights, its military activities in Lebanon, its operations against the Palestine Liberation Organization in Tunisia, and its activities in the occupied territories. A recurring theme in several unchallenged resolutions asserted that the Fourth Geneva Convention, adopted in 1949, applied in the occupied territories, and explicitly included Jerusalem in that category. The convention states that an occupying power “shall not deport or transfer parts of its own civilian population into the territory it occupies.” In effect, the United States permitted resolutions saying that all Israeli settlement in the West Bank and East Jerusalem violated international law.

    Under President George H. W. Bush, the council adopted nine resolutions critical of Israel, including a condemnation of Israeli security forces after more than 20 Palestinians died and 150 other civilians were wounded at the holy site in Jerusalem known to Israelis as the Temple Mount and to Muslims as the Haram al-Sharif. Israel’s ambassador to the United Nations denounced the resolution as “one-sided,” saying it “completely disregards the attack against Jewish worshipers on the holiday of the Sukkot at the Western Wall” and rejecting United Nations involvement in “any matter relating to Jerusalem.”

    Other resolutions that the first Bush administration allowed to pass criticized Israel’s deportation of Palestinians and its kidnapping of a Lebanese religious leader.

    The number of such resolutions fell to just three during Bill Clinton’s presidency, which was characterized by promising Israeli-Palestinian peace efforts, and then rose to six under George W. Bush, whose term in office saw increased violence with the outbreak of the second intifada. In May 2004, one such resolution, also deemed “one-sided” by Israel, condemned Israel’s demolition of Palestinian homes in Gaza. Another, in March 2002, called for a cease-fire and a withdrawal by Israeli forces from Palestinian cities they had re-entered to stem the uprising; Israel protested that the resolution lacked “a similar call for an end to terrorism in all its forms and in particular suicide bombings.”

    President Obama, in contrast with his predecessors, has completely shielded Israel from such resolutions. This fact is all the more striking given that his presidency has overlapped with governments that have been among the most right-wing in Israel’s history — governments that have continually and openly defied American-led peace efforts and American policy opposing settlement expansion.

    The rationale behind Mr. Obama’s United Nations policy was hinted at in 2011, when the United States vetoed a draft resolution related to Israeli settlements. In remarks explaining her vote, Susan E. Rice, then the United States ambassador to the United Nations, made clear that the administration objected to the resolution not over its substance, but over concerns that it could poison efforts to foster peace negotiations. In other words, the administration hoped that vetoing the resolution would encourage the Netanyahu government to engage more constructively in peace efforts.

    But that didn’t happen. Mr. Netanyahu’s policies, words and actions — especially continued settlement expansion and new land confiscations — proved that Mr. Obama’s tactic had been ineffective, perhaps even counterproductive.

    Supporters of an Israeli-Palestinian peace, however, have reason to hope that Mr. Obama, having achieved nothing by shielding Israel, is now ready to embrace constructive Security Council action related to the Israeli-Palestinian conflict.

    The two-state solution is the only path to preserving Israel’s security and its character as a Jewish state and a democracy, while delivering freedom, dignity and sovereignty to the Palestinians. We can hope that President Obama may now recognize that preserving this solution for the future is the most important legacy he can leave in this arena. But to accomplish that, he must be willing to resist, rather than court, the anti-peace bullies in Israel and the United States; he must be willing to stand up for American interests in obtaining a Middle East peace, and to stand with America’s allies in the Security Council in supporting a two-state solution.

    If he does that, President Obama will not be betraying Israel. He will be Israel’s true friend. And he will walk in the footsteps of all eight other presidents since 1967, Democrat and Republican alike.

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Ένα πολύ αναλυτικό άρθρο, διερευνά την εκτεταμένη επιρροή των μοναρχιών του Κόλπου στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η επιρροή αυτή ίσως δεν είναι ορατή με μία πρώτη ματιά αλλά πάντως υπάρχει και είναι ουσιαστική. Επιπλέον το άρθρο εξετάζει και τα βαθύτερα αίτια που διαχρονικά οδηγούν τις ΗΠΑ σε στρατηγική σύγκλιση με τις μοναρχίες του Κόλπου, και έτσι σε μία φιλική εξωτερική πολιτική προς τις δεύτερες.

    How Saudi Arabia captured Washington

    http://www.vox.com/2016/3/21/11275354/saudi-arabia-gulf-washington

    Μου αρέσει!

  8. Ο/Η Αλιόσα λέει:

    Ο κοσμος ειναι περιπλοκος (παντα ητανε αλλα σημερα ακομα περισσοτερο), γιαυτο τα πραγματα, πολλες φορες, φαινονται ακομα πιο αντιφατικά.
    Η γεωπολιτικη, ειναι ρευστη γεωγραφια κι ενα σταυρολεξο που καθε στιγμη αλλαζει.
    Να μην σου κανει λοιπον εντυπωση οτι η Αμερικη εχει στραμενο το ματι της στα πετρελαια της Περσίας καθως η γεωπολιτικη χρησιμοτητα της χωρας αυτης για τις ΗΠΑ αξιολογειται ως πολυ πιο σημαντικη απο αυτην της (ΝΑΤΟικης) Τουρκιας, της οποιας ο ρολος υποβαθμιστηκε και ηδη φαινεται να προσανατολιζεται στους Ρωσους.
    Η αντιπαλοτητα ΙΡΑΝ – ΚΑΤΑΡ (εμπλοκη στον πολεμο της Συριας, Σιιτικο-Σουνιτικες διαφορες κλπ) εχει και μια αλλη πλευρα, προκειται για το κοινο κοιτασμα πετρελαιου που τεμνεται απο τα θαλασσια συνορα τους, το οποιο σημερα αποτελει σοβαρο σημειο τριβης δυσχεραινοντας την εκμεταλευση του και για τις δυο πλευρες. Εκτιμαται οτι με διαφορετικες γεοπολιτικες συνθηκες θα μπορουσαν να εκμεταλευτουν παραλληλα, κατι που θα υποβαθμισει -ετι περαιτερω- το ρολο της Σ. Αραβιας ως πετρελαιοπαραγωγου χωρας.
    Οπως και να ‘χει ο καιρος θα δειξει ποια απο αυτα θα υλοποιηθουν και σε ποιο βαθμο, με το σεναριο της επιθεσης του ΙΡΑΝ στη Σ. Αραβια να παιζει δυνατα στους κυκλους των διεθνων αναλυτων και οχι μονο.

    Μου αρέσει!

  9. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    «Να μην σου κανει λοιπον εντυπωση οτι η Αμερικη εχει στραμενο το ματι της στα πετρελαια της Περσίας καθως η γεωπολιτικη χρησιμοτητα της χωρας αυτης για τις ΗΠΑ αξιολογειται ως πολυ πιο σημαντικη απο αυτην της (ΝΑΤΟικης) Τουρκιας, της οποιας ο ρολος υποβαθμιστηκε και ηδη φαινεται να προσανατολιζεται στους Ρωσους.»

    Το παραπάνω που λες ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας, και αυτό προσπάθησα να δείξω με το δεύτερο άρθρο που παρέθεσα. Προς το παρόν καμία εχθρική στάση της αμερικάνικης πολιτικής ηγεσίας απέναντι στην Σαουδική Αραβία δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.
    Τώρα, για την γεωπολιτική σημασία του Ιράν δεν διαφωνώ, θα έλεγα μάλιστα ότι., από παλιά κιόλας, ήταν μεγαλύτερη από αυτή της Τουρκίας, αυτό όμως μέχρι την ανατροπή του Σάχη από τους θεοκράτες του Χομεϊνί. Το Ιράν σήμερα είναι σαφώς καλύτερο, λιγότερο θεοκρατικό, λιγάκι πιο φιλελεύθερο από ότι ήταν την εποχή της παντοδυναμίας των ισλαμιστών (χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι οι τελευταίοι δεν εξακολουθούν να έχουν πολύ σημαντική επιρροή στα πολιτικά πράγματα της χώρας).

    Για μένα πάντως ένα από τα πιο επικίνδυνα κράτη στην περιοχή είναι η Σαουδική Αραβία (και γενικότερα οι μοναρχίες του Κόλπου, όπως το Κατάρ, π.χ), και αυτό γιατί από εκεί εκπηγάζουν τα τελευταία χρόνια τα διάφορα ρεύματα ενός εξαιρετικά συντηρητικού, και βίαιου, Ισλάμ. Οπότε καθόλου δεν θα με ενοχλούσε να καταστεί αρνητικότερη η στάση των ΗΠΑ απέναντι σε χώρες όπως η ΣΑ ή το Κατάρ. Μακάρι. Όμως προς το παρόν δεν διαφάινεται κάτι τέτοιο στον ορίζοντα. Επιπλέον, η στάση των ΗΠΑ, με την μερική εξαίρεση της απερχόμενης κυβέρνησης Ομπάμα, παραδοσιακά ήταν εχθρική απέναντι στο Ιράν. Και η κυβέρνηση Τράμπ ηδη περιλαμβάνει σε σημαίνοντα πόστα αρκετούς που είναι ακόμα πιο εχθρικοί ως πρός το Ιράν. Μακάρι πάντως να βελτιωθούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

    Μου αρέσει!

  10. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Το μάτι μπορεί να το έχει στραμμένο, αλλά από απόσταση για να μην το χάσει 🙂

    Μου αρέσει!

  11. Ο/Η Mitsos λέει:

    Μου αρέσει!

  12. Ο/Η Mitsos λέει:

    To Iραν παραμένει σταθερός σύμμαχος της Ρωσίας και της Κίνας. Η Σ Αραβία παραμένει αμερικάνικο προτεκτοράτο μειούμενης σημασίας εφόσον από τη μια το πετρέλαιό της τελειώνει και από την άλλη η Αμερική έχει πλέον δικές της πηγές αερίου και πετρελαίου και σύντομα θα είναι αυτάρκης.

    Το επόμενο διάστημα θα δείτε τις σινοαμερικανικες σχέσεις να οδεύουν προς αδιέξοδο. Δεν ξέρω μέχρι πού είναι διατεθειμένος να το πάει ο Τραμπ όσον αφορά την Κίνα αλλά αναμένω ακόμα και σύγκρουση με αφορμή τη θαλάσσια περιοχή της Ν. Κίνας και αιτία την καταστροφή της βιομηχανικής υποδομής της Κίνας ώστε να μην αποτελεί οικονομικό γίγαντα πλέον.

    Το Ισραήλ δεν αποτελεί κομβικής σημασίας σύμμαχο των Αμερικανών πλέον και αιτία είναι ότι η Αμερική έχει πλέον ενεργειακή καλυψη από δικά της κοιτάσματα. Δεν μπορεί οικονομικά να συντηρεί επάπειρον το Ισραήλ και σιγά σιγά θα προσπαθήσει να απεγλωβιστεί από την περιοχή εφόσον στη Συρία το παιχνίδι το έχασε μετά από απώλεια δισεκατομμυρίων δολλαρίων. Ολο αυτό το παιχνίδι με τους Τζιχαντιστές οδηγήθηκε στο κενό για τους Αμερικανους και τους Ευρωπαίους.

    Η Αμερική θα περάσει μια περίοδο απομονωτισμού και μετά θα την πέσει στην Κίνα και στην περιοχή του Ντονμπάς στην Α. Ουκρανία όπου οι συγκρούσεις ήδη έχουν αναζοπυρωθεί. Οι Ευρωπαίοι ήδη έχουν στείλει μισθοφόρους και οπλισμό στην περιοχή και το αίμα ρέει άφθονο. Είναι πολύ πιθανή η απευθείας εμπλοκή της Ρωσίας στην περιοχή το επόμενο διάστημα ειδικά εάν απειληθεί η Κριμαία.

    Μου αρέσει!

  13. Ο/Η Ενη λέει:

    ΔΙΕΘΝΗ
    Τρίτη, 27-Δεκ-2016 11:36
    Μόσχα – Άγκυρα συμφώνησαν να πιέσουν για μία εκεχειρία στη Συρία

    Οι υπουργοί Εξωτερικών της Ρωσίας και της Τουρκίας συμφώνησαν σήμερα σε τηλεφωνική επικοινωνία τους να ασκήσουν πιέσεις για μία συμφωνία εκεχειρίας στη Συρία και να προετοιμαστούν για την προγραμματισμένη διεξαγωγή ειρηνευτικών συνομιλιών στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, την Αστάνα, αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.
    Στη διάρκεια της συνομιλίας «τονίστηκε η σημασία μίας γρήγορης ολοκλήρωσης των συμφωνιών επί πρακτικών παραμέτρων για τον τερματισμό των στρατιωτικών ενεργειών (στη Συρία), ο διαχωρισμός της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης από τις τρομοκρατικές οργανώσεις και οι προετοιμασίες για τη συνάντηση στην Αστάνα», αναφέρεται στην ανακοίνωση.
    Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

    Απο το capital.gr

    υγ.
    Σχετικά με τα ανω σχολια του ποστ.
    Ακομα και σε ενα μπλογκ ειναι επιβεβλημενο να δινονται οι πηγες των δημοσιευομενων σχολιων.
    Αλλο οι προσωπικες εκτιμησεις και αλλο η πληροφορηση (συμβαινουν αυτα και αυτά) και μαλιστα για θεματα εξωτερικης πολιτικης. Οι πηγες δειχνουν και τις αποψεις που διέπουν την πληροφορηση, που ειναι ενας απαραιτητος ορος για ενα διάλογο. 😉

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s