Νέα απόπειρα επιβολής σχεδίου «λύσεως» τύπου Ανάν στην Κύπρο

Liberal  /  Νέα απόπειρα επιβολής σχεδίου «λύσεως» τύπου Ανάν στην Κύπρο

Του Περικλή Νεάρχου

Η Κύπρος διέφυγε τις μέρες αυτές ένα νέο μεγάλο κίνδυνο επιβολής απαράδεκτης «λύσεως» τύπου σχεδίου Ανάν. Η Τουρκική αδιαλλαξία και πλεονεξία «βοήθησε», για άλλη μια φορά, την Ελληνική πλευρά να μη προχωρήσει στις έσχατες υποχωρήσεις στα κρίσιμα θέματα των εγγυήσεων και της παραμονής Τουρκικών στρατευμάτων και μετά τη λύση, για την οποία ασκούν έντονες πιέσεις, για τους δικούς τους στρατηγικούς λόγους, ο Αμερικανικός και ο Βρετανικός παράγων.

Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης μετέβη στο Mont Pelerin της Ελβετίας, μετά από διαβεβαιώσεις του Τουρκοκυπρίου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί ότι, επιτέλους, θα συζητιόταν το εδαφικό, το οποίο η Τουρκική πλευρά, συστηματικά και σκοπίμως, το παρέπεμπε στο τέλος της διαπραγματεύσεως.

Η Τουρκική πλευρά υπανεχώρησε από την αρχική δέσμευσή της και ζήτησε, μαζί με το εδαφικό, να γίνεται διαπραγμάτευση και για όλα τα άλλα κεφάλαια. Η δεύτερη μεγάλη υπαναχώρηση της Τουρκικής πλευράς έγινε με την απαίτησή της να συνδεθεί η διαπραγμάτευση του εδαφικού και η παρουσίαση χάρτη με τον καθορισμό ημερομηνίας για τη σύγκληση Πενταμερούς Διασκέψεως. Των Εγγυητριών δηλαδή Δυνάμεων (Μ. Βρετανία, Ελλάδα, Τουρκία) των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου του 1960 και των δύο κοινοτήτων.

Η Τουρκική πλευρά χρησιμοποίησε από το 1974 και χρησιμοποιεί συνεχώς το εδαφικό ως δόλωμα για την απόσπαση από την Ελληνική πλευρά παραχωρήσεων στο λεγόμενο συνταγματικό θέμα, με την προβολή της ελπίδας ότι μπορεί να επιστραφεί σημαντικό μέρος των κατεχομένων εδαφών και να καταστεί εφικτή η επιστροφή αριθμού προσφύγων, έναντι Ελληνικών παραχωρήσεων στο συνταγματικό.

Με την τακτική αυτή και την επικουρία του ξένου παράγοντα, που ασκεί, στην πραγματικότητα, πιέσεις στην Ελληνική πλευρά, αντί στην Τουρκική, για παραχωρήσεις προς επίτευξη «λύσεως», η Τουρκική πλευρά κατόρθωσε να αποσπάσει από την επίσημη Ελληνική πλευρά τη λεγόμενη διζωνική ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα. Ο συνδυασμός της διζωνικής ομοσπονδίας με την «πολιτική ισότητα» παραπέμπει σε λύση συνομοσπονδίας παρά ομοσπονδίας, εφόσον τα δύο μέρη προβλέπεται να είναι ισότιμα και ισοκυρίαρχα. Η Τουρκική πλευρά κάνει την «παραχώρηση» και αποδέχεται την ορολογία της ομοσπονδίας, για προφανείς λόγους ευφημισμού έναντι της διεθνούς κοινής γνώμης. Το κάνει όμως για να παρέχει και φύλλο συκής στους υποστηρικτές της ομοσπονδίας στην Ελληνική πλευρά, που πρωτοστατούν για «λύση!» Το κάνει όμως και για έναν τρίτο πολύ σοβαρό λόγο. Για να έχει δικαίωμα να προβάλλει «συνεταιρικά» δικαιώματα σε τομείς που τη συμφέρουν, όπως είναι το φυσικό αέριο στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Η διατήρηση μιας ελάχιστης ομοσπονδιακής βάσεως επιτρέπει στην Τουρκική πλευρά να έχει λόγο για ολόκληρη την Κύπρο και να μη καταλήξει η συνομοσπονδία σ’ ένα είδος διχοτομήσεως, την οποία τώρα δεν έχει λόγο να επιδιώκει η Τουρκική πλευρά. Η διχοτόμηση περιέχεται τώρα στη ντε φάκτο κατάσταση που υπάρχει, με τα τετελεσμένα γεγονότα. Η Άγκυρα προκρίνει επομένως μια «λύση», που θα νομιμοποιούσε την υπάρχουσα κατάσταση αλλά θα έδινε ταυτόχρονα στην Άγκυρα λόγο και δικαιώματα πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο. Στο σημείο αυτό, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι ο πρώτιστος στόχος της Άγκυρας είναι ο γεωπολιτικός και ο στρατηγικός έλεγχος της Κύπρου, για προφανείς λόγους.

Η αποδοχή από την επίσημη Ελληνική πλευρά της διζωνικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα, αποτελεί μέγιστη παραχώρηση, η οποία απερρίφθη από τη συντριπτική πλειοψηφία του Κυπριακού λαού, με την ευκαιρία του δημοψηφίσματος για το περιβόητο σχέδιο Ανάν το 2004. Στο σχέδιο αυτό είχε αποτυπωθεί, με συγκεκριμένο τρόπο, η ιδέα της διζωνικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα. Η απόρριψή του οφείλεται, κατά πρώτο λόγο, στο γεγονός ότι, με την «πολιτική ισότητα», καταλύεται ουσιαστικά κάθε έννοια δημοκρατικής αρχής και πλειοψηφίας και η Ελληνική πλειοψηφία του 80% υποτάσσεται στην Τουρκοκυπριακή μειοψηφία του 18%, η οποία έχει συρρικνωθεί περαιτέρω, μετά το 1974, και έχει υποκατασταθεί από εποίκους. Η Τ/Κ μειοψηφία ελέγχεται επίσης από την Άγκυρα. Με απλά λόγια, η αποδοχή ενός τέτοιου σχεδίου θα καθιστούσε τους Ελληνοκυπρίους υποχείριους της μειοψηφίας και μέσω αυτής της Άγκυρας. Καμμιά απόφαση δεν θα μπορούσε να ληφθεί, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Τουρκίας.

Η Τουρκία όμως δεν αρκείται στον έλεγχο της Κύπρου, μέσω της συνταγματικής δομής και της χειραγωγήσεως των Τουρκοκυπρίων. Θέλει επιπλέον τον στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου αφ’ ενός μέσω ενός συνεχιζόμενου εποικισμού και αφ’ ετέρου μέσω των λεγομένων εγγυήσεων και της παραμονής εσαεί Τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο και μετά τη «λύση». Οι υποχωρήσεις λοιπόν της Ελληνικής πλευράς θα έπρεπε, κατά την Τουρκική λογική, να συμπληρωθούν με υποχωρήσεις στα δύο αυτά κεφάλαια, των εγγυήσεων και της παραμονής στην Κύπρο Τουρκικών στρατευμάτων και μετά τη «λύση».

Οι διαπραγματεύσεις στον Mont Pelerin έφτασαν σε αδιέξοδο, όταν ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, υπό την πίεση της Άγκυρας, υπανεχώρησε στο εδαφικό, αρνήθηκε να υποβάλει χάρτη και κατέστησε προαπαιτούμενο για την υποβολή χάρτη στο εδαφικό την αποδοχή από την Ελληνική πλευρά του ορισμού ημερομηνίας για τη σύγκληση Πενταμερούς Διασκέψεως για τη συζήτηση των θεμάτων των εγγυήσεων και της παραμονής Τουρκικών στρατευμάτων και μετά τη λύση.

Στο θέμα αυτό παρενέβη υποχρεωτικά η Αθήνα, η οποία είχε παραμείνει αποστασιοποιημένη κατά τη συζήτηση της εσωτερικής πτυχής. Η Ελληνική πλευρά είχε καταστήσει από καιρό κόκκινη γραμμή το θέμα των εγγυήσεων και της ασφάλειας. Ασκήθηκαν και εξακολουθούν να ασκούνται πιέσεις από τον Αμερικανικό και τον Βρετανικό παράγοντα για δήθεν «συμβιβασμό», με τη δημιουργία και Ελληνικής στρατιωτικής βάσεως στην Κύπρο, ως αντίβαρο της Τουρκικής, που διεκδικεί η Άγκυρα. Συστήνεται επίσης η αποδοχή της παραμονής Τουρκικών στρατευμάτων για μια «μεταβατική» δήθεν περίοδο 12 έως 15 ετών. Αυτό υπαινίχθη και ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, κατά την επισκεψή του στην Αθήνα.

Το ερώτημα που υπάρχει και έχει ιδιαίτερη σημασία είναι αν ο ξένος παράγων διείδε κάποια προοπτική νέων Ελληνικών παραχωρήσεων στα θέματα των εγγυήσεων και της ασφάλειας, ώστε να καταστεί εφικτή η εξαγγελλόμενη «λύση». Το ίσχυρό μήνυμα, πάντως, που έστειλε το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ότι η Ελλάδα δεν διαπραγματεύεται ούτε νέες εγγυήσεις ούτε παραμονή κατοχικών στρατευμάτων και μετά τη «λύση», είχε καταλυτική σημασία. Η Ελλάδα πρέπει να μείνει σταθερή σ’ αυτή τη θέση, γιατί η «λύση» του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα και επιπλέον με εγγυήσεις και παραμονή Τουρκικών στρατευμάτων, θα ισοδυναμούσε με παράδοση ολόκληρης της Κύπρου στον γεωπολιτικό και στρατηγικό έλεγχο της Άγκυρας.

Οι δηλώσεις Ερντογάν κατά της επιστροφής κατεχομένων εδαφών και για επιμονή σε εγγυήσεις και Τουρκική στρατιωτική παρουσία και μετά τη λύση, δείχνουν σαφώς ποια είναι η πραγματική Τουρκική πολιτική στο Κυπριακό και δεν επιτρέπουν σπουδή για δήθεν «λύση» και κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το βάθρο του αγώνα του Κυπριακού λαού και η ασπίδα του. Αυτό που χρειάζεται η Κύπρος σήμερα είναι η αλλαγή στρατηγικής. Αυτό που δεν έγινε το 2004, πρέπει να γίνει τώρα. Επανατοποθέτηση δηλαδή του Κυπριακού ως προβλήματος εισβολής και κατοχής και αγώνας για δίκαιη και βιώσιμη λύση, με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου, της Ευρώπης και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, που είναι συμβατικό δίκαιο για όλες τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

* Ο κ. Περικλής Νεάρχου είναι Πρέσβυς ε.τ.

Advertisements

About σχολιαστης

Σχολιάζω...
This entry was posted in Διεθνή, Ελλάδα, Κύπρος. Bookmark the permalink.

30 Responses to Νέα απόπειρα επιβολής σχεδίου «λύσεως» τύπου Ανάν στην Κύπρο

  1. Παράθεμα: Νέα απόπειρα επιβολής σχεδίου «λύσεως» τύπου Ανάν στην Κύπρο | Oxtapus *blueAction

  2. Ο/Η Πάνος λέει:

    Δεν είναι λύσιμο, είναι κόψιμο.

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Στο τσακ αποφυγαμε τη νιλα

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η xBerliner λέει:

    Δεν το παρακολουθώ το θέμα. Η εντύπωσή μου είναι ότι ή θα υπάρξει ένα σχέδιο τύπου Ανάν (ίσως λίγο βελτιωμένο ίσως λίγο χειρότερο) ή η παρούσα de facto διχοτόμηση θα γίνει de jure.
    Και επίσης όπως τα βλέπω τα πράγματα, δύσκολα θα υπάρξει λύση τύπου Ανάν. Η παρούσα κυβέρνηση στην Αθήνα δεν μπορεί να την δεχτεί χωρίς να αποχωρήσουν οι ΑΝΕΛ και κάποιοι εθνικοπατριωτικοαριστεροί (όπως ο Κοτζιάς) κραυγάζοντας για εθνικές προδοσίες.
    Οπότε να ζήσουμε να το θυμάστε το μακαρίτη.

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Πάλι τα ίδια!

    O Mουσταφά Ακιντζί πρόκειται να πραγματοποιήσει ενημέρωση έπειτα και από τις τελευταίες εξελίξεις της Πέμπτης και την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Προσερχόμενος ο κ. Ακιντζί θα ενημερώσει τους βουλευτές για τις εξελίξεις που σημειωθηκαν στην Ελβετία.

    Οσον αφορά το δείπνο της Πέμπτης με τον Νίκο Αναστασιάδη ανέφερε πως ξεπεράστηκαν οι δυσκολίες και το αδιέξοδο που υπήρχε και η συζήτηση που είχαν πραγματοποιήθηκε σε πολύ καλό κλίμα. Παράλληλα, σημείωσε πως έχει καθοριστεί η ημερομηνία για πενταμερή διάσκεψη και ότι είναι σε θέση να γνωρίζουν και οι δύο ηγέτες τι πρέπει να πραγματοποιήσουν πριν την διεθνή διάσκεψη αλλά και ότι οι εγγυήτριες δυνάμεις θα προσκληθούν να συμμετέχουν.

    Πηγή: Ακιντζί: Ξεπεράστηκε το αδιέξοδο στο Κυπριακό στο δείπνο με Αναστασιάδη -Συνεχίζουμε | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/304984/akintzi-xeperastike-adiexodo-sto-kypriako-sto-deipno-me-anastasiadi-synehizoyme#ixzz4RhDCiw00

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    «Η παρούσα κυβέρνηση στην Αθήνα δεν μπορεί να την δεχτεί χωρίς να αποχωρήσουν οι ΑΝΕΛ και κάποιοι εθνικοπατριωτικοαριστεροί (όπως ο Κοτζιάς) κραυγάζοντας για εθνικές προδοσίες.»

    Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, εσυ είσαι υπερ του να συνεχίσει να υπάρχει το καθεστώς των εγγυήσεων και τα επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας που απορρέουν από αυτό, να συνεχίσει η παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί, και να υπάρχει η εκ περιτροπής προεδρία, που δεν απαντάται πουθενά στον κόσμο και ουσιαστικά σημαίνει ότι το 18% των τουρκοκυπρίων θα μπορεί να επιβάλλει την θέλησή του σε όλους τους υπόλοιπους, διαμέσου μίας ηγεσίας η οποία δεν θα είναι απόρροια καμίας απολύτως φυσιολογικής εκλογικής διαδικασίας.

    Με άλλα λόγια υιοθετείς πλήρως τις τουρκικές θέσεις, νομιμοποιείς την τουρκική εισβολή, και επιπλέον συναινείς στο να ελέγξουν οι Τούρκοι και το ελεύθερο τμήμα του νησιού (και με την βούλα του νόμου πλέον), αλλά κατά τα άλλα σου φταίει ο Κοτζιάς* που είναι «εθνικιστής» και οι ΑΝΕΛ. Τις απόψεις σου, που αν γίνουν πραγματικότητα θα συνιστούν την απόλυτη καταστροφή για την Κύπρο, προφανώς, δεν τις θεωρείς πρόβλημα.

    * Ο Κοτζιάς είναι μία κακή επιλογή για το ΥΠΕΞ αλλά καταντάει εξωφρενικό να τον κατηγορούν κάποιοι ακόμα και εκεί όπου έχει δίκιο, για μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου έχει υιθετήσει μία σωστή στάση και αυτά που λέει είναι απόλυτα λογικά.

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η xBerliner λέει:

    «Τις απόψεις σου, που αν γίνουν πραγματικότητα θα συνιστούν την απόλυτη καταστροφή για την Κύπρο, προφανώς, δεν τις θεωρείς πρόβλημα. »
    Οι οποίες είναι ποιες;

    «Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, εσυ είσαι υπερ του να συνεχίσει να υπάρχει…..»
    Δεν κατάλαβες καθόλου καλά.
    1ον δεν παρακολουθώ τί γίνεται, οπότε δεν ξέρω τις λεπτομέρειες για τις οποίες με ρωτάς.
    2ον Επισημαίνω μια πραγματικότητα: Σχέδιο Ανάν (ή κάτι παρόμοιο) ή διχοτόμηση. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Οπότε αν δεν θέλουμε το 1ο (ξαναλέω ότι δεν έχω άποψη αν είναι καλό ή όχι) γιατί δεν διαπραγματευόμαστε το 2ο; Μπορεί και να λέω βλακείες. Αλλά όπως και να έχει εμείς μόνο να χάσουμε μπορούμε. Βασικά πριν από 42 χρόνια χάσαμε ένα πόλεμο (που δεν δώσαμε ποτέ). Και έδαφος που κερδήθηκε με πόλεμο κανείς δεν το επιστρέφει τζάμπα. Σήμερα αυτά είναι τα απόνερα του τότε.

    Μου αρέσει!

  8. Ο/Η δεξιος λέει:

    Μπορείτε να τις λέτε τουρκικές λύσεις αλλά η βάση λύσης του κυπριακού με αυτή τη λογική είναι και η θέση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της Κύπρου,του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ.
    Αυτά που λέει ο Νεάρχου τα λένε μόνο τα κόμματα του Κέντρου (ΔΗΚΟ,ΕΔΕΚ) αλλά και η εκκλησία που έχει επιρροή.Φυσικά είναι συζητήσιμο κατά πόσον τα δύο κόμματα μπορούν να πείσουν τον λαό να ψηφίσει ΝΑΙ στο δημοψήφισμα που πλέον είναι υποχρεωτικό για να εγκριθεί το σχέδιο.Αυτό στην πραγματικότητα συζητείται – τι θα δώσουν οι Τούρκοι για να πεισθεί η ελληνοκυπριακή πλειοψηφία.

    Μου αρέσει!

  9. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    «δεν παρακολουθώ τί γίνεται, οπότε δεν ξέρω τις λεπτομέρειες για τις οποίες με ρωτάς.»

    Τις λεπτομέρειες δεν τις ξέρεις αλλά θέση πήρες, ότι αν δεν δοθεί λύση, θα είναι γιατί τάχα κάποιοι είναι εθνικιστές στην Αθήνα, και όχι γιατί οι άλλοι δεν κάνουν την παραμικρή υποχώρηση. 😉

    Όπως και να ‘χει, αυτά που είπα στο προηγούμενο σχόλιο είναι τα όσα ζητάει η τουρκική πλευρά.

    «Επισημαίνω μια πραγματικότητα: Σχέδιο Ανάν (ή κάτι παρόμοιο) ή διχοτόμηση. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Οπότε αν δεν θέλουμε το 1ο (ξαναλέω ότι δεν έχω άποψη αν είναι καλό ή όχι) γιατί δεν διαπραγματευόμαστε το 2ο;»

    Eδω συμφωνούμε, εφόσον λοιπόν οι άλλοι δεν είναι διατεθειμένοι να προβούν στην παραμικρή σοβαρή υποχώρηση αλλά ζητάνε υποχωρήσεις μόνο από την ελληνική-ελληνοκυπριακή πλευρά θα πρέπει επιτέλους οι κύπριοι να σκεφτούν μήπως η διχοτόμηση είναι τελικά το μικρότερο κακό. Μικρότερο κακό σε σχέση με μία κάκιστη «λύση» τύπου Ανάν, όπου σε αυτή την περίπτωση θα τους επιβληθεί ένα καθεστώς συνομοσπονδίας (προσοχή, μην συγχέεται η συνομοσμοδία με την ομοσπονδία, είναι αρκετά διαφορετικές μορφές πολιτειακής οργάνωσης) και ουσιαστικά θα περιέλθει όλο το νησί υπο τον έλεγχο της Τουρκίας. Δηλαδή, ειλικρινά, εδω που έχουν φτάσει τα πράγματα η διχοτόμηση φαντάζει σαν το μικρότερο κακό. Και στην διχοτόμηση δεν χάνει μόνο η ελληνοκυπριακή πλευρά, χάνει πολλά και η τουρκοκυπριακή, ενω στην λύση τύπου συνομοσπονδίας χάνει μόνο η ελληνοκυπριακή πλευρά – και τα χάνει όλα.

    Μου αρέσει!

  10. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Δεξιέ, εαν δεν προβούν οι τούρκοι σε σοβαρές υποχωρήσεις το σχέδιο λογικά θα καταψηφιστεί πάλι, και καλώς. Εαν πάλι οι διαπραγματεύσεις καταλήξουν σε ένα σχέδιο με όλες τις θεμελιώδεις αξιώσεις της Τουρκίας μέσα, και κάνουν την γκάφα μετά οι κύπριοι και το υπερψηφίσουν, τότε ας έχουν βρει και την χώρα στην οποία θα μεταναστεύσουν. Γιατί θα μεταναστεύσουν, αυτό είναι σίγουρο.

    Μου αρέσει!

  11. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Φίλε ΔΠ, τελευταία τα γράφεις πολύ τσεκουράτα 🙂

    Μου αρέσει!

  12. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Μου αρέσει!

  13. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Τι να γίνει ρε Σχο. λέω τα πράγματα όπως τα βλέπω. 🙂

    Ωραία και η Στοουνιά, ειδικά αμα αμα πρωταγωνιστεί Ford Mustang της δεκαετίας του ’60.

    Μου αρέσει!

  14. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    😎

    Μου αρέσει!

  15. Ο/Η Ενη λέει:

    http://www.kathimerini.gr/886315/article/epikairothta/politikh/proswpikh-venteta-kammenoy-me-agkyra-episkiazei-thn-epishmh-diplwmatia

    Να παρακολουθει κανεις τις εξελιξεις και να βλεπει τη μεν Τουρκια να χρησιμοποιει ακρως διπλωματικη γλωσσα, (ως καλοι διπλωματες που ειναι)
    και τους δικους μας κυβερνωντες να επιδιδονται σε ακρως χαβαλέ συμπεριφορά (βλ. ανω λινκ)

    τοτε για ολα τα θεματα, οι πολιτες αισθανονται να ασφυκτιουν αναμεσα στις ακροδεξιο-αριστερες
    αρλουμπες των κυβερνωντων, που μονο απελπισία φερνουν στην κοινωνία.

    Μου αρέσει!

  16. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Ναι Ενη, πολύ διπλωματική η γλώσσα της Τουρκίας – ότι πιο διπλωματικό να ισχυρίζεσαι ότι νησί που ανήκει σε άλλο κράτος είναι τουρκικό ή να βγαίνεις – όπως βγήκε τις προάλλες ο απόλυτος μονάρχης που έχουν για αρχηγό – και να λες ότι θα έπρεπε να ντρέπονται οι κύπριοι που στην σημαία τους απεικονίζεται όλο το νησί της Κύπρου. Διπλωματική γλώσσα, όχι αστεία.

    Μου αρέσει!

  17. Ο/Η Ενη λέει:

    ΔΠ αναφερομαι στο κειμενο του λινκ, σχετικά με τον Καμμενο, ο οποιος διαφοροποιειται και απο την επισημη ελληνικη διπλωματια. Δεν γινεται , στο συγκεκριμενο θεμα, να μη βλεπει κανεις τη διαφορά. Οι αλλοι απαντουν στα πλαισια της διεθνους διπλωματικης γλωσσας και ο Καμμενος , με τις ακροδεξιες του καταβολες, δεν μπορει να «συγκρατηθει» και νομιζει οτι γινεται και ηρωας.

    Τα θεματα που αναφερεις ειναι εντελως άλλα και φυσικα ειναι απορριπτεα.

    Μου αρέσει!

  18. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Δεν διαφωνώ για τον Καμμένο αλλά εσυ είπες ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί «άκρως διπλωματική» γλώσσα. Ε, λοιπόν η γλώσσα που χρησιμοποιούν διάφοροι της τουρκικής κυβέρνησης είναι οτιδήποτε εκτός από διπλωματική (βασικά είναι το τελείως αντίθετο), αυτό λέω.

    Μου αρέσει!

  19. Ο/Η Πάνος λέει:

    «χθες στο συνεδριο του ασκι εγινε αναφορα στο μπλογκ σου και σε σχολια που ειχατε κανει εσυ,, ο δεξιος και ο καπετανιος για την ταινια του βουλγαρη»
    (σήμερα, ένας σχολιαστής στις «Σημειώσεις»)

    https://greekcivilwar.wordpress.com/2016/03/01/gcw-55/

    Μου αρέσει!

  20. Ο/Η Γιάννης -2 λέει:

    Δεν θα είναι λύση αν:
    – δεν αποχωρήσουν τα κατοχικά Τουρκικά στρατεύματα εντός κάποιου εύλογου χρόνου (π.χ. 12 μήνες),
    – δεν αποκτήσει η Κεντρική Κυβέρνηση έλεγχο των Κυπριακών συνόρων, ώστε να σταματήσει ο ανεξέλεχτος εποικισμός του Τουρκοκυπριακού τομέως από την Τουρκία,
    – καταργηθεί έστω και για μιά ημέρα η υπάρχουσα από το 1960 κρατική, ανεγνωρισμένη οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας,
    -το 18% (το ποσοστό των Τουρκοκυπρίων πριν το 1974) γίνει ισότιμο με το 82%, όπως άφησε να εννοηθεί ο πρόεδρος Ομπάμα. Δηλαδή αν η νέα Κύπρος αποτελέσει την ένωση δύο ισότιμων Ζωνών.Κονοτήτων.

    Μου αρέσει!

  21. Ο/Η physicist λέει:

    Αντιλαμβάνομαι ότι οι αναλογίες ποτέ δεν είναι ακριβείς αλλά η ιταλόφωνη κοινότητα της Ελβετίας π.χ. είναι ισότιμη με την γερμανόφωνη καίτοι η δεύτερη είναι θεαματικά πολυπληθέστερη. Τι επακριβώς είναι που θα έκανε μια τέτοια λύση στο Κυπριακό απαράδεκτη, για ποια έννοια ισοτιμίας μιλάμε, για ποια ρύθμιση που επιβάλλεται ν’ απορρίψουμε;

    Η ερώτησή μου είναι αποτέλεσμα ειλικρινούς άγνοιας.

    Μου αρέσει!

  22. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Γιάννη-2 στα οσα σωστά λες να προσθέσουμε και το καθεστώς των εγγυήσεων. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει να υφίσταται το καθεστώς των εγγυήσεων, και τα απορρέοντα από αυτό επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας.

    Μου αρέσει!

  23. Ο/Η δεξιος λέει:

    @ Physicist

    «Πολιτική ισότητα» των δύο κοινοτήτων σημαίνει ότι θα πρέπει στη διοίκηση του κράτους να έχουν την ίδια δύναμη οι δύο κοινότητες και αυτό εξασφαλίζεται με πολλά δικαιώματα βέτο στους διάφορους θεσμούς του ομοσπονδιακού κράτους.
    Ο όρος αυτός εμφιλοχώρησε στις αποφάσεις του ΟΗΕ από την εποχή των «ιδεών Γκάλι» και πλέον είναι δύσκολο να φύγει από εκεί.

    Μου αρέσει!

  24. Ο/Η physicist λέει:

    Ευχαριστώ, Δεξιέ.

    Δεν είμαι ειδικός αλλά νομίζω ότι σε πολλά Κράτη με ομοσπονδιακό χαρακτήρα και με διαφορετικές συστατικές εθνότητες ως μέλη της Ομοσπονδίας, υπάρχουν μέτρα που εξασφαλίζουν ότι η κυρίαρχη/πλειψηφούσα εθνότητα δεν θα επιβάλλει τη θέλησή της στη μειοψηφούσα εις το διηνεκές. Επαναλαμβάνω όμως ότι δεν γνωρίζω λεπτομέρειες του σχεδίου που συζητιέται εδώ ούτε μπορώ να κάνω συγκεκριμένες συγκρίσεις με άλλες χώρες ή κρίσεις στο τι προτάθηκε και τι συζητείται.

    Διάβασα σήμερα ένα σχετικό άρθρο στην Zeit από τον (άγνωστο σε μένα) Ιωάννη Ν. Γρηγοριάδη, ο οποίος μιλά για εξαιρετική ευκαιρία συμβιβασμού που δεν πρέπει να πάει χαμένη αλλά επίσης δεν αναφέρει πολλές λεπτομέρειες. Αναφέρω το άρθρο επειδή δημοσιεύεται σε σοβαρό ΜΜΕ και ο συγγραφέας του εργάζεται σ’ ένα Ίδρυμα που συμβουλεύει την Κυβέρνηση της ΟΔΓ σε θέματα ασφαλείας και εξωτερικής πολιτικής.

    Μου αρέσει!

  25. Ο/Η physicist λέει:

    Ωχ, ξέχασα να κλείσω τον σύνδεσμο …

    Μου αρέσει!

  26. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Μία ανάλυση περί των συνθηκών εγγυήσεως. Υπάρχουν αναφορές και στην συνθήκη εγγυήσεως της Κύπρου, και γιατί η Τουρκία επιθυμεί διακαώς την διατήρηση των εγγυήσεων εκεί.

    Επτά ερωτήσεις για τις συνθήκες εγγυήσεως και την Κύπρο

    http://www.kathimerini.gr/886479/opinion/epikairothta/politikh/epta-erwthseis-gia-tis-syn8hkes-eggyhsews-kai-thn-kypro

    1. Τι είναι οι συνθήκες εγγυήσεως;

    Ιδίως τον 19ο αιώνα ήταν συνήθης η παροχή εγγυήσεων εκ μέρους τρίτων δυνάμεων ως προς την εδαφική ακεραιότητα, την ανεξαρτησία ή την ουδετερότητα ενός κράτους. Το πιο γνωστό παράδειγμα σε εμάς είναι η Συνθήκη του Λονδίνου του 1832, με την οποία Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Ρωσία όρισαν ότι «η Ελλάς υπό … την εγγύησιν των τριών αυλών, θέλει αποτελεί κράτος μοναρχικόν, ανεξάρτητον». Η τελευταία αναλαμπή του θεσμού των εγγυήσεων υπήρξαν οι Συμφωνίες του Λοκάρνο** το 1925. Σύμφωνα με αυτές, Βέλγιο, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία εγγυήθηκαν τα σύνορα Γερμανίας – Βελγίου και Γερμανίας – Γαλλίας.

    2. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουμε συνθήκες εγγυήσεως;

    Μετά το 1945 έχουμε επτά συνθήκες που αναφέρονται σε εγγυήσεις που δίνουν κράτη. Στις πέντε από αυτές (Αυστρία-1955, Λάος-1962, Ισραήλ με Αίγυπτο-1979, Αφγανιστάν-1988, Καμπότζη-1991) τα κράτη που τις έχουν υπογράψει, τονίζουν την πολιτική τους υποστήριξη για το περιεχόμενο της συμφωνίας ή λειτουργούν ως μάρτυρες για την τήρηση των όρων μιας συμφωνίας. Ουσιαστικά αναλαμβάνουν την υποχρέωση να σεβασθούν είτε τις συμφωνίες, είτε το μελλοντικό καθεστώς και να μην προχωρήσουν σε αποσταθεροποιητική δράση. Δεν αναλαμβάνουν, όμως, νομικές υποχρεώσεις ούτε εγγυώνται νομικά το καθεστώς απέναντι σε ανεπιθύμητες αλλαγές.

    3. Ποιες είναι οι δύο περιπτώσεις που έχουμε νομικές εγγυήσεις από κράτη μετά το 1945;

    Θεωρητικώς, έχουμε δύο συμφωνίες. Η μία είναι αυτή του Παναμά που υπέγραψε συμφωνία με τις ΗΠΑ το 1977 για την προστασία της διώρυγας. Οι ΗΠΑ κατέθεσαν μία τροπολογία που τους έδινε το δικαίωμα μονομερούς επεμβάσεως. Λόγω των σφοδρών αντιδράσεων στον Παναμά, ο τότε ηγέτης της χώρας Ομάρ Τορίχος, αν και δικτάτορας και εξαρτημένος σε μεγάλο βαθμό από την Αμερική, διαφώνησε. Τελικώς έγινε δεκτό ότι για τη δράση των ΗΠΑ ήταν απαραίτητη η προηγούμενη συναίνεση του Παναμά. Ουσιαστικά, η μοναδική περίπτωση μετά το 1945 όπου ένα ή περισσότερα κράτη έχουν αναλάβει συγκεκριμένες νομικές υποχρεώσεις έναντι ενός άλλου κράτους είναι αυτή της Κύπρου.

    4. Επομένως, ο θεσμός των εγγυήσεων έχει καταστεί ανενεργός;

    Οταν μιλάμε για νομικές εγγυήσεις μεταξύ κρατών, αναμφισβήτητα ναι. Εχουν καταστεί ανενεργές όπως συμβαίνει και με άλλους παλαιούς θεσμούς όπως αυτός των αποικιών. Η εξέλιξη του διεθνούς δικαίου και της ισότητας μεταξύ κρατών κατέστησε «άτοπες» παρόμοιες προβλέψεις. Εξαιρούνται οι περιπτώσεις που τις εγγυήσεις προσφέρει κάποιος διεθνής οργανισμός. Μετά το 1945 είχαμε τέσσερις τέτοιες περιπτώσεις (Τεργέστη-1947, Ιερουσαλήμ-1947, σύνορα Κουβέιτ με Ιράκ-1991, Λιβερία-1993). Στις τρεις πρώτες περιπτώσεις ανέλαβε ο ΟΗΕ την παροχή εγγυήσεων. Στην περίπτωση της Λιβερίας ανέλαβε η Οικονομική Κοινότητα των δυτικοαφρικανικών κρατών (ECOWAS). Από τις τέσσερις περιπτώσεις η μόνη επιτυχημένη εγγύηση ήταν το απαραβίαστο των συνόρων Ιράκ και Κουβέιτ που εγγυήθηκε το Συμβούλιο Ασφαλείας με το ψήφισμα 687.

    5. Ποιες χώρες συμμετείχαν στη Συνθήκη Εγγυήσεως της Κύπρου του 1960;

    Η Συνθήκη Εγγυήσεως υπεγράφη μεταξύ Βρετανίας, Τουρκίας και Ελλάδος. Η άμεσα θιγόμενη από το περιεχόμενο της Συνθήκης, η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέρος. Την 1η Ιανουαρίου 1964 ο Μακάριος κατήγγειλε τη συνθήκη αλλά υπαναχώρησε λόγων των έντονων αντιδράσεων Βρετανίας και Τουρκίας και της μη σύμφωνης γνώμης της Ελλάδος.

    6. Τι εγγυήθηκαν;

    Οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις με τη Συνθήκη του 1960 εγγυήθηκαν:

    • Την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και ασφάλεια της Κύπρου.

    * Την απαγόρευση της ενώσεως εν όλω ή εν μέρει της Κύπρου με άλλο κράτος.

    • Την «κατάσταση πραγμάτων» όπως καθιερώθηκε με το Σύνταγμα του 1960.

    Σε περίπτωση παραβιάσεως αυτών των σημείων οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις μπορούσαν να διαβουλευθούν μεταξύ τους ούτως ώστε να αναλάβουν κοινή ή συμφωνημένη δράση προς αποκατάσταση των πραγμάτων. Εάν δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, κάθε εγγυήτρια δύναμη μπορούσε να δράσει αυτοτελώς. Η δράση, όμως, δεν μπορούσε να περιλαμβάνει και προσφυγή στη χρήση βίας. Αυτό αντίκειται στο άρθρο 2.4 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, που θεωρείται ο ακρογωνιαίος του λίθος και περιβάλλεται με ιδιαίτερη ισχύ καθ’ ότι αποτελεί διάταξη αναγκαστικού δικαίου (jus cogens) που δεν παραβιάζεται υφ’ οιεσδήποτε συνθήκες. Επομένως, η Τουρκία δεν είχε δικαίωμα στρατιωτικής εισβολής στην Κύπρο.

    7. Γιατί η Τουρκία επιμένει για διατήρηση των εγγυήσεων σήμερα;

    Στο διεθνές δίκαιο γίνεται αποδεκτό ότι η επέμβαση σε ένα κράτος μπορεί να θεωρηθεί νόμιμη εάν γίνει με τη σύμφωνη γνώμη ή έπειτα από σχετική έκκληση της νόμιμης κυβερνήσεως. Θεωρητικώς, στη νέα Κυπριακή Δημοκρατία η ομόσπονδη κυβέρνηση θα ασκεί την κυριαρχία. Με βάση, όμως, τις υβριδικές προβλέψεις για το κρατικό σχήμα, οι δύο πολιτείες, η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή, θα έχουν ισότιμο καθεστώς και θα ασκούν κυριαρχικά δικαιώματα για όλα τα θέματα που δεν ανήκουν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

    Στόχος της Τουρκίας δεν είναι μόνον να διατηρήσει το ανύπαρκτο, κατά το διεθνές δίκαιο, δικαίωμά της περί επεμβάσεως βάσει της συνθήκης του 1960. Θέλει να μπορεί να επικαλεσθεί το νόμιμο της επεμβάσεώς της έπειτα από πρόσκληση της Τουρκοκυπριακής Πολιτείας στο μελλοντικό κράτος.

    Μου αρέσει!

  27. Ο/Η Γιάννης -2 λέει:

    ΔΠ
    Συμφωνώ απολύτως. Έπρεπε να το είχα προσθέσει, ενώ το ανέφερα σε ραδιοφωνική ομιλία μου εδώ για το θέμα. Ανεξάρτητο κράτος δεν νοείται όταν άλλες χώρες έχουν δικαίωμα επέμβασης στο έδαφός του.

    Physicist,
    Για πράγματα που οι τρείς κοινότητες της Ελβετίας είναι ισότιμες, π.χ. οι 3 γλώσσες είναι επίσημες στις δημόσιες υπηρεσίες και τα σχολεία, δεν υπάρχει πρόβλημα. Στον Καναδά συμβαίνει το ίδιο με την Αγγλική και Γαλλική που είναι επίσημες γλώσσες του κράτους.
    Στην Κύπρο όμως ομιλούν για ισότιμα κράτη στην ουσία. Η νέα Κυπριακή Δημοκρατία θα είναι μιά χαλαρή ένωση δύο κρατών, τα οποία απλά δεν θα έχουν αναγνώριση του ΟΗΕ. Κάθε ένα θα ελέγχει την περιοχή του απόλυτα.

    Αυτό που θα επιτύχει αυτό το σχέδιο είναι απλά, τη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ με τη σφραγίδα των Ελλήνων!

    Μου αρέσει!

  28. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Το Κυπριακό είναι, για πολλούς λόγους, μείζον ζήτημα και για την Ε.Ε.

    http://www.kathimerini.gr/886754/opinion/epikairothta/politikh/to-kypriako-einai-gia-polloys-logoysmeizon-zhthma-kai-gia-thn-ee

    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΣ

    Το Κυπριακό είναι μείζον εθνικό θέμα όχι μόνο λόγω των εθνικών δεσμών αλλά και διότι είναι καίριο μέτωπο της διαχρονικής αντιπαράθεσης Ελληνισμού – Τουρκίας. Οι Τούρκοι θεωρούν τον Ελληνισμό ενιαίο από τη Θράκη έως την Κύπρο και ενιαία προβάλλουν τις διεκδικήσεις τους.

    Η Τουρκία στην Κύπρο δεν επιδιώκει ούτε τη διχοτόμηση ούτε τη διπλή ένωση. Την de facto διχοτόμηση την έχει. Εάν προσαρτήσει τα Κατεχόμενα θα ανοίξει την πόρτα για «κάθοδο» της Ελλάδας στη Μεγαλόνησο. Αυτό δεν τη συμφέρει. Η Τουρκία επιδιώκει λύση τύπου Ανάν, επιδιώκοντας τον γεωπολιτικό έλεγχο όλης της Κύπρου. Μέσα από μία δυσλειτουργική (συν)ομοσπονδία και μία συνθήκη εγγυήσεων επιδιώκει να νομιμοποιηθεί, λόγω γειτνίασης και στρατιωτικού πλεονεκτήματος, σε ρόλο επικυρίαρχου.

    Εμπόδιο για βιώσιμη επίλυση του Κυπριακού είναι το δυσμενές κεκτημένο που διαμορφώθηκε από το 1974. Η Τουρκία εφάρμοσε με επιτυχία την τακτική να ζητά τα πάντα και υποχωρώντας σε κάτι ελάχιστο να εξασφαλίζει ελληνοκυπριακές παραχωρήσεις. Δεχθήκαμε την ομοσπονδία αντί για το ενιαίο τού κράτους. Οι δύο κοινότητες έγιναν «συνιστώντα κράτη». Δεχθήκαμε τη διζωνικότητα, η οποία προάγεται ως αρχή, με την οποία η τουρκοκυπριακή κοινότητα διατηρεί την πλειοψηφία σε πληθυσμό και ιδιοκτησία γης στο τουρκοκυπριακό «συνιστών κράτος». Δεχθήκαμε την αρχή της πολιτικής ισότητας, από την οποία προέρχονται οι τουρκικές απαιτήσεις για εκ περιτροπής προεδρία, για τις ειδικές πλειοψηφίες στο προεδρικό/υπουργικό συμβούλιο και στα νομοθετικά σώματα. Εγκαταλείφθηκε το δικαίωμα επιστροφής όλων των προσφύγων στις εστίες και στις περιουσίες τους. Το εδαφικό μετονομάστηκε σε «εδαφικές αναπροσαρμογές». Οι έποικοι παραμένουν στο σύνολό τους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

    Ο δικοινοτικός διάλογος κατέληξε το 2004 στο Σχέδιο Ανάν. Με τις ασάφειες και τον δαίδαλο των διατάξεων δεν θα ήταν λειτουργικό και άρα ούτε βιώσιμο. Θα οδηγούσε σε αδιέξοδα. Κατά πάσα πιθανότητα θα προκαλούσε συγκρούσεις, γεγονός που θα κατέληγε σε ελληνοτουρκική κρίση.

    Επιπροσθέτως, με την υπογραφή της συμφωνίας θα διαλυόταν η Κυπριακή Δημοκρατία. Η συγκατάθεση των Τουρκοκυπρίων θα ήταν προϋπόθεση για τη λήψη κάθε απόφασης. Η επιστροφή των εδαφών και η επάνοδος των προσφύγων θα γινόταν σε βάθος χρόνου. Θα ίσχυαν σοβαροί περιορισμοί στο δικαίωμα εγκατάστασης, ακόμα και στο δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης. Ο τουρκικός στρατός θα παρέμενε. Η Συνθήκη Εγγύησης παρέμενε σε ισχύ και προέβλεπε ότι οι εγγυήτριες δυνάμεις αποκτούσαν δικαίωμα επέμβασης και στα δύο συνιστώντα κράτη.

    Η απόρριψη του Σχεδίου Ανάν με το συντριπτικό 76% στο δημοψήφισμα του 2004 μας έδωσε την ευκαιρία να χαράξουμε μια νέα στρατηγική από μηδενική βάση. Το ίδιο το Σχέδιο Ανάν, άλλωστε, προέβλεπε ότι σε περίπτωση απόρριψής του, το σχέδιο θα ήταν άκυρο και οι δεσμεύσεις που είχαν αναληφθεί δεν θα είχαν καμία νομική ισχύ. Με άλλα λόγια, προέβλεπε «μηδενισμό του κοντέρ». Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε. το 2004 ενίσχυε την επιλογή αυτή. Η Ε.Ε. μπορεί να αποτελέσει καταλυτικό παράγοντα για την εξεύρεση βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης που να προσφέρει ασφάλεια και εγγυήσεις σε όλους τους κατοίκους της Μεγαλονήσου.

    Η κυπριακή ηγεσία δεν προχώρησε σε στρατηγική αναθεώρηση από μηδενική βάση. Αποδέχθηκε το Σχέδιο Ανάν ως βάση και για τον νέο κύκλο διαπραγματεύσεων. Δεν ενέπλεξε ενεργά την Ε.Ε. στη διαδικασία. Οι συνομιλίες επαναλήφθηκαν ουσιαστικά στο ίδιο πλαίσιο. Και αυτό, επειδή από το 1974 έχει διαμορφωθεί ένα πολιτικο-διαπραγματευτικό κεκτημένο που μόνο οριακά μπορεί να αλλάξει.

    Εάν καταλήξουμε και πάλι σε σχέδιο λύσης, το καίριο ερώτημα που θα τεθεί, θα είναι το ίδιο με αυτό που είχε τεθεί το 2004: η λύση θα συνιστά βελτίωση σε σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα; Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, το σχέδιο που συζητείται τώρα είναι παραλλαγή του σχεδίου Ανάν. Είναι συνεπώς πιθανό, στο δημοψήφισμα που θα ακολουθήσει η ελληνοκυπριακή ψήφος να είναι και πάλι αρνητική.

    Νέα απόρριψη θα είναι επιβεβαίωση ότι η παρούσα διαπραγματευτική βάση δεν οδηγεί σε αμοιβαία αποδεκτή λύση προς όφελος και των δύο κοινοτήτων. Αυτό, δεν ισοδυναμεί με εγκατάλειψη αναζήτησης λύσης, αλλά το πολιτικό κόστος θα χρεωθεί στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Δεν αποκλείεται η Τουρκία να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία για να προχωρήσει σε νέα τετελεσμένα.

    Η Ελλάδα και η Κύπρος θα έπρεπε να έχουν επιδιώξει τον καθορισμό ενός πλαισίου αρχών, σύμφωνου με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το κοινοτικό κεκτημένο. Στόχος πρέπει να είναι η επανένωση της Κύπρου σε συνθήκες δημοκρατίας και ασφάλειας και για τις δύο κοινότητες. Υπενθυμίζω ότι στην Ε.Ε. έχει ενταχθεί και το κατεχόμενο τμήμα. Απλώς, λόγω της κατοχής, στη βόρειο Κύπρο το κοινοτικό κεκτημένο δεν εφαρμόζεται. Οι επιπτώσεις μιας λύσης ενδιαφέρουν την Ε.Ε. αφού θα μπορούσαν να τινάξουν στον αέρα τους θεσμούς και τους μηχανισμούς αποφάσεων της Ενωσης. Στην κοινή θέση, θα επιδιώκαμε να συμφωνηθούν οι βασικές αρχές για ένα λειτουργικό Σύνταγμα, προς όφελος και των δυο κοινοτήτων για να μην οδηγηθούμε σε μείζονα κρίση. Η Τουρκία δεν πρέπει να έχει την ιδιότητα της εγγυήτριας δύναμης και κανένα επεμβατικό δικαίωμα στην Κύπρο. Η αποχώρηση όλων των στρατευμάτων από τη Μεγαλόνησο είναι κρίσιμη προϋπόθεση. Οχι μόνο για λόγους ασφαλείας, αλλά και για λόγους πολιτικού συμβολισμού. Η υιοθέτηση των αρχών αυτών από την Ε.Ε. θα αποτελούσε και το πλαίσιο για τις δικοινοτικές συνομιλίες που διεξάγονται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Η ίδια η Ενωση οφείλει να προστατεύσει την εύρυθμη λειτουργία της, όταν μετά τη λύση ενσωματωθούν στο οικοδόμημα και οι Τουρκοκύπριοι, όπως άλλωστε επιθυμούν.

    Μου αρέσει!

  29. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    http://www.sigmalive.com/simerini/politics/387488/na-stamatisei-i-diadikasia-prin-apo-to-dimopsifisma

    Οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου και μηνύματα στήριξης τόσο στον αγώνα του για προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και αναφορές για τη σημερινή εικόνα που έχει το εθνικό ζήτημα ακούστηκαν κατά τη διάρκεια του ετήσιου μνημοσύνου.

    Ο καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Άγγελος Συρίγος, ανέφερε ότι «η σημερινή (χθεσινή) τελετή γίνεται ενώ η Κύπρος περνά τις κρισιμότερες ώρες της μετά το δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν το 2004. Η εικόνα που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ακόμη εντελώς καθαρή.

    Συζητήσεις συνεχίζονται επί πολλών θεμάτων, ενώ υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για κρίσιμα ζητήματα με σοβαρότερα ίσως αυτά του εδαφικού, της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Στα διλήμματα που δημιουργούνται σε αυτήν τη φάση, οι συμβουλές που θα είχε να μας δώσει ο Τάσσος Παπαδόπουλος, εάν ήταν ακόμη ανάμεσά μας, θα ήσαν πολύτιμες και μοναδικές».

    Τι χάσαμε από το 2004

    Ο κ. Συρίγος ανέφερε ότι διαπίστωσε πως στο διάγγελμα του 2004 υπήρχαν θέματα που σήμερα τα έχουμε περίπου καταπιεί.
    1. Σε ένα καθεστώς, όπου οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με βάση ισοτιμίας, δηλαδή 50-50, παρέχεται σε κάθε πλευρά η ευχέρεια και η δυνατότητα να δημιουργούν αδιέξοδα που θα οδηγούν σε παράλυση τις διοικητικές λειτουργίες του κράτους.

    2. Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Καλούμαστε να καταλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο έρεισμα ασφάλειας τού λαού μας και εγγύηση τής ιστορικής μας φυσιογνωμίας. Πίσω από αυτές τις φράσεις κρύβεται ο λόγος που η Τουρκία έχει εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις διά των Τουρκοκυπρίων.

    Ο κ. Συρίγος είπε ότι «τα κατεχόμενα αποτελούν μία μαύρη τρύπα στον παγκόσμιο χάρτη. Δεν αναγνωρίζονται από κανέναν. Μέσα από τη συμφωνία λύσεως του Κυπριακού η Τουρκία αναζητεί να δώσει διεθνή υπόσταση στα κατεχόμενα».

    Τόνισε ότι «στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ο κυπριακός Ελληνισμός διαπραγματεύεται τη διεθνή του υπόσταση. Αυτό είναι το διαπραγματευτικό του χαρτί. Το μοναδικό διαπραγματευτικό του χαρτί. Το γεγονός ότι η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως τον αποκλειστικό εκπρόσωπο του νησιού. Στο νησί δεν υπάρχει άλλη διεθνής οντότητα.

    Αντιστοίχως ο Ελληνισμός της Κύπρου μπαίνει σε αυτήν τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων προσδοκώντας να πάρει πίσω εδάφη και περιουσίες. Επομένως, η διαπραγμάτευση είναι «αναγνώριση έναντι εδάφους». Γι’ αυτόν τον λόγο είναι τόσο σημαντικό η διεθνής υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας να δοθεί μόνον εάν έχει εξασφαλισθεί 100% η επιστροφή εδαφών».

    Το σχέδιο της Τουρκίας σύμφωνα με τον κ. Συρίγο:

    · Σε πρώτο βήμα επιδιώκει να εξουδετερώσει το μοναδικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα των Ελλήνων της Κύπρου: την επίσημη αναγνώριση.

    · Παράλληλο βήμα είναι η αναβάθμιση των κατεχομένων σε συνιστών κράτος ισότιμο με αυτό των Ελληνοκυπρίων. Βασική προϋπόθεση για την επιτυχία των τουρκικών επιδιώξεων είναι να μη δώσουν πίσω εδάφη.

    · Το δεύτερο βήμα της Τουρκίας είναι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, και οπωσδήποτε πριν από την επιστροφή των εδαφών, να βρει αφορμή για να απαλλαγεί από τις συμφωνίες. Έτσι: εδάφη δεν θα έχουν επιστραφεί, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα υπάρχει και στη θέση της δύο συνιστώντα κράτη θα αναζητούν εναγωνίως την αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα.

    Ο καθηγητής ανέφερε ότι «η Τουρκία θέλει να διατηρήσει στρατεύματά της στο νησί στο διηνεκές, γιατί απλούστατα μετά τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα μπορεί εύκολα να επιβάλει τη λύση που της ταιριάζει. Ουσιαστικά το μέλλον αυτού του νησιού υποθηκεύεται στην πολιτική βούληση της Τουρκίας».

    Θα ακούσουμε σημεία και τέρατα

    Ο κ. Συρίγος αναφέρθηκε σε αναφορές τόσο του Τάσσου Παπαδόπουλου όσο και άλλων πολιτικών, τονίζοντας ότι «τις επόμενες εβδομάδες θα ακούσουμε σημεία και τέρατα. Είναι η τελευταία σας ευκαιρία, θα πάθετε αυτό, θα πάθετε εκείνο, θα ενσωματώσουν οι Τούρκοι τα κατεχόμενα, θα σας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Ακούω ως τη βασική απειλή για το μέλλον ότι θα ενσωματώσουν οι Τούρκοι τα κατεχόμενα. Δεν είναι εύκολο να το κάνουν. Εάν ήταν εύκολο, θα το είχαν κάνει χρόνια τώρα».

    Για να αποτρέψουμε δυσμενείς εξελίξεις, είπε, ακόμη και τυχόν ενσωμάτωση, καλό είναι να αποφύγουμε με κάθε τρόπο να φθάσουμε σε ένα νέο δημοψήφισμα. «Θα είναι βαρύ για δεύτερη φορά να καταψηφισθεί ένα σχέδιο λύσεως, όπως είναι βέβαιον ότι θα γίνει. Πρέπει να σταματήσουμε τη διαδικασία πιο πριν».

    Τέλος, ο Συρίγος είπε ότι «σε αυτό το σημείο θα φανεί η διπλωματική δεινότητα Κύπρου και Ελλάδος. Εδώ θα αντιμετωπίσουμε ένα άλλο πρόβλημα. Εκτός από τις απειλές για καταστροφές, θα υπάρχουν και διεθνείς πιέσεις. Το διαπιστώσαμε ήδη. Μας θυμήθηκαν τις τελευταίες ημέρες και περάσανε από εδώ, ο Εγγλέζος Υπουργός Εξωτερικών, ο Γάλλος Πρόεδρος, η Αμερικανίδα υφυπουργός. Ήρθαν για να μας πείσουν ότι πρέπει να δεχτούμε».

    Μου αρέσει!

  30. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Σπάνιο είδος καλαμοκαβαλημένου ηλίθιου.

    http://www.kathimerini.gr/887857/article/epikairothta/politikh/zoyraris-kai-na-xasoyme-merika-nhsia-den-einai-kati-spoydaio

    Εντύπωση προκάλεσε η δήλωση του υφυπουργού Παιδείας Κώστα Ζουράρι, πως «τo να χάσουμε μερικά νησιά δεν είναι κάτι σπουδαίο, τα ξαναπαίρνεις ή δεν τα παίρνεις….»

    Συγκεκριμένα, ο κ. Ζουράρις δήλωσε: «Νομίζετε ίσως ότι δεν απειλούμαστε τώρα ως χώρα, μόνο κάποια νησιά μάς ζητάει ο Ερντογάν. Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει. Τα νησιά θα τα ξαναπαίρνουμε πάντοτε. Τη γλώσσα έχει σημασία να μην μας πάρουν», και συμπλήρωσε πως η ελληνική γλώσσα απειλείται από παρακμή και υπονόμευση και «τελεί υπό απειλήν».

    Σε μια προσπάθεια να καλύψει τον υφυπουργό, ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου έσπευσε να διευκρινίσει πως «αυτό που είπε ο υφυπουργός δεν αφορούσε τα ελληνικά νησιά, αλλά τα ελληνικά πράγματα γενικά».

    ———————–

    Πεοσπάθησε να τα διορθώσει τα πράγματα αλλά τελικά οι νέες δηλώσεις αυτού του βλάκα είναι ακόμα χειρότερες – έχει δε καταλήξει και σε τελεσίδικη απόφαση, δεν συνιστά απειλή για την Ελλάδα η τουρκική επιθετικότητα.

    hxxp://www.kathimerini.gr/887869/article/epikairothta/politikh/zoyraris-gia-nhsia-mhn-apasxoleis-ton-zoyrari-kai-ton-ellhniko-lao-me-anohsies

    «Στον Αριστοτέλη λέγεται σχήμα καθ’ υπερβολή» είπε ο Κώστας Ζουράρις για την επίμαχη φάση που προκάλεσε σάλο η οποία όπως αποδόθηκε επί λέξει ως εξής «Και να χάσουμε κάποια νησιά δεν είναι σπουδαίο», παραδεχόμενος ευθέως ότι την είπε.

    «Είμαι λόγιος και όπως καταλαβαίνει και η κουτσή Μαρία εκτός από κάποιους δημοσιογράφους που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι ο Ζουράρις δεν μπορούσε να τα πει αυτά και δεν μπορούσε να τα εννοεί αυτά που εννόησε ο δημοσιογράφος» τόνισε ο κ. Ζουράρις.

    Όταν ρωτήθηκε γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ισχυρίστηκε ότι «το έκανα για να δείξω τη γελοιότητα των απαιτήσεων των Τούρκων», αλλά και τη «μηδαμινότητα των επιχειρημάτων πολλών ατόμων στην Ελλάδα που πιστεύουν ότι υπάρχει πραγματική απειλή. Υπάρχει εμφύλιος σπαραγμός στην Τουρκία και παρατεταμένη κρίση. Φοβούνται στην Τουρκία να απογειώσουν αεροσκάφος γιατί υπάρχει περίπτωση να μην γυρίσει».

    Όσο για την αναπαραγωγή της δήλωσης ο υφυπουργός Παιδείας υποστήριξε ότι «να αναπαραχθεί η δήλωση αυτή. Θα δείξουν τον συντελεστή ηλιθιότητας τους. Μην απασχολείς τον Ζουράρι και τον ελληνικό λαό με ανοησίες».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s