Μέτωπο Τουρκίας, Συρίας, Ιράν, κατά Κούρδων, με στήριξη Κρεμλίνου;

Liberal  /  Μέτωπο Τουρκίας, Συρίας, Ιράν, κατά Κούρδων, με στήριξη Κρεμλίνου;

Τουρκία, Ιράν και Συρία παραμερίζοντας τις επιμέρους διαφορές τους φαίνεται να συναινούν πως προτεραιότητα στην στοχοποίηση αντιπάλων πέραν του Daesh (Ισλαμικό Κράτος) και της συριακής αντιπολιτεύσεως, θα πρέπει να δοθεί στην αναχαίτιση και σε επόμενη φάση ει δυνατόν στον περιορισμό της κουρδικής εδαφικής επεκτάσεως και παρουσίας στην βόρειο Συρία.

Ήδη τα τελευταία εικοσιτετράωρα μαίνονται σφοδρότατες συγκρούσεις μεταξύ συριακών δυνάμεων με την συμμετοχή αεροσκαφών κρούσεως/εγγύς υποστηρίξεως και των κουρδικών δυνάμεων στην περιοχή Hasakah (Χασάκα). Η πόλη βρίσκεται αποτελεί τμήμα του θύλακος των δυνάμεων του Άσσαντ, ο οποίος βρίσκεται στο ανατολικό καντόνι που ελέγχουν οι Κούρδοι. [Χάρτης 1]

Χθες (18/08) χρησιμοποιήθηκαν αεροσκάφη για την προσβολή των κουρδικών θέσεων, τα οποία αποσπάστηκαν από άλλα φλέγοντα μέτωπα επιχειρήσεων κατά του Daesh και των δυνάμεων της συριακής αντιπολιτεύσεως προκειμένου να προσβάλλουν και να προκαλέσουν απώλειες στις κουρδικές δυνάμεις.

 

Όπως είναι γνωστό οι Κούρδοι τελούν υπό την στρατηγική προστασία των Αγγλοσαξόνων και αναμένουν την «ανταμοιβή» τους, η οποία εστιάζεται στην συγκρότηση μιας νέας κρατικής οντότητος στον συριακό βορρά. Συνεπώς, η όποιας μορφής «εγκάρδια συνεννόηση» διαφαίνεται μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν – εάν όντως επιθυμούν να είναι αληθής – εκτιμάται ότι θα πρέπει να άρχεται από την διασαφήνιση της στάσεως της Μόσχας έναντι των Κούρδων της Συρίας, με αντικειμενικό σκοπό την ήττα και τον εδαφικό περιορισμό τους.

Ο νέος στρατηγικός διάλογος που ξεκίνησε να επαναγράφεται μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας έχει ως αφετηριακό πρόλογο εισαγωγής – ως απαραίτητο τεκμήριο για την περαιτέρω αναβάθμιση της συνεργασίας μεταξύ των δύο δρώντων – ένα πολύ υψηλής γεωστρατηγικής σημασίας προαπαιτούμενο (σ.σ. μεγίστης αξίας και συμβολικού υποδείγματος). Αυτό εστιάζεται στην διαμόρφωση μιας αμοιβαίας αποδεκτής στάσεως επί του ακανθώδους συριακού ζητήματος, με επίκεντρο τον βαθμό αποδοχής (και μέχρι ποίου βαθμού) του καθεστώτος Ασαντ.

Παραλλήλως όμως συνεξετάζει τη χαρτογράφηση όλων των δυνάμεων της συριακής αντιπολιτεύσεως, τις οποίες διαχωρίζει σε φίλα και μη προσκείμενες. Σε αυτή τη διεργασία λαμβάνεται θεμελιωδώς υπόψη η άποψη του Ιράν και εμμέσως των φυσικών συμμάχων του, δηλαδή των σιιτικών πολιτοφυλακών και κυρίως της Χεζμπολά.

Στη συγκεκριμένη αξιολόγηση φαίνεται πως όλοι οι συμμετέχοντες αναγνωρίζουν περισσότερο ή λιγότερο ως ανερχόμενη περιφερειακή γεωστρατηγική απειλή του Κούρδους, με επίκεντρο τις δυνάμεις του YPG που δραστηριοποιείται εντός της Συρίας. Τούρκοι, Σύριοι, Ιρανοί, μοιράζονται από καιρό μια κοινή οπτική αντιμετωπίσεως της κουρδικής παρουσίας, η οποία αποτυπώνεται εμφανώς σε όλους τους χάρτες της συρράξεως.

Η συνεχιζόμενη κατάληψη ή έλεγχος εδαφών στην βόρειο Συρία από τους Κούρδους αυτονόμως ή με τη συνεργασία δυνάμεων της συριακής αντιπολιτεύσεως, πραγματοποιείται με την πλήρη πολιτική και στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ (σ.σ. Και εμμέσως με την ισραηλινή).

Η προοπτική διαμελισμού της Συρίας οδηγεί σε de facto βίαιο επανασχεδιασμό των κρατικών οντοτήτων της περιοχής και προξενεί εύλογη ανησυχία σε όλα τα αραβικά και μη κράτη (Τουρκία, Ιράν), στα οποία κατοικούν συμπαγείς κουρδικοί πληθυσμοί και μάλιστα με γεωγραφική γειτνίαση μεταξύ τους.

Υπό αυτό το πρίσμα Δαμασκός, Τεχεράνη και Άγκυρα έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι το εργαλείο ασκήσεως της αναθεωρητικής διαλυτικής πολιτικής εκ μέρους των Αγγλοσαξόνων στην περιοχή της Ευφόρου ή Κοίλης Ημισελήνου (σ.σ. βόρειος Συρία, Ιράκ, νότιος Τουρκία) έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό: Την συντελούμενη δεύτερη κουρδική εθνογένεση.

Μετά το Ιράκ ήλθε η ώρα της Συρίας και ουδείς εκ των δρώντων στην περιοχή πλέον αμφιβάλλει ότι η υποτιθέμενη διαδικασία εκδημοκρατισμού της Μέσης Ανατολής (γνωστή και ως «Αραβική Άνοιξη»), κυοφόρησε μεταξύ άλλων και ένα νόθο (εθνικώς) τέκνο, τον κουρδικό παράγοντα.

Η συνεχιζόμενη προέλαση των κουρδικών δυνάμεων μαζί με τις πολύ υποδεέστερες σε αριθμό μαχητών και εξοπλισμό μονάδων της συριακής αντιπολιτεύσεως (SDF) στο μέτωπο της Ιεραπόλεως (Μάνμπιτζ/Manbij) [Χάρτης 2] επέφερε εντονότατο τουρκικό διάβημα προς τις ΗΠΑ με απαίτηση αμέσου αποσύρσεως όλων των κουρδικών δυνάμεων από την πόλη και την περιοχή, κάτι που οι Αμερικανοί αρνήθηκαν επί του παρόντος να πράξουν.

 

Υπενθυμίζεται, ότι μετά από την παρέμβαση των ΗΠΑ στην Τουρκία (σ.σ. επικοινωνία Ομπάμα με Ερντογάν), είχε συμφωνηθεί να μην υπάρξει ένοπλη τουρκική αντίδραση κατά των Κούρδων, οι οποίοι θα περνούσαν μαζικώς πλέον δυτικώς του Ευφράτη ποταμού, προελαύνοντας κατά του Daesh.

Στο μεταξύ, όπως φαίνεται και στον σχετικό χάρτη, οι Κούρδοι του συνασπισμού YPG/SDF συνεχίζουν να αποσπούν εδάφη από το χαλιφάτο και να διατηρούν ανοικτούς τους άξονες προελάσεως προς την στρατηγικής σημασίας πόλη Αλ Μπάμπ (Al Bab), η οποία συνδέει την Μάνμπιτζ με το Χαλέπι.

Η προοπτική καταλήψεως της Αλ Μπαμπ από τους Κούρδους υπό τον μανδύα της ενωμένης δράσεως YPG/SDF εκτιμάται ότι προκάλεσε την ξαφνική προ δύο ημερών αεροπορική προσβολή στόχων από την Ρωσική Αεροπορία (σ.σ. Tu-22M, προερχόμενα ίσως και από ιρανικές αεροπορικές βάσεις) με στόχο την προετοιμασία επιθέσεως εκ μέρους ιρανικών και συριακών δυνάμεων με στόχο την κατάληψη της πόλεως πριν πέσει στα χέρια των Κούρδων.

Θα ήταν πάντως οξύμωρο οι Ιρανοί να διέθεταν βάσεις στους Ρώσους για να προσβάλλουν θέσεις του Daesh στην Αλ Μπάμπ, με αντικειμενικό σκοπό την διευκόλυνση της κουρδικής προελάσεως προς αυτήν. Άλλωστε οι δυνάμεις του Άσσαντ απέχουν μόλις τέσσερα χιλιόμετρα από την πόλη, ενώ οι Κούρδοι 10-12 χλμ.

Υπό αυτό το πρίσμα εξηγείται η ανεξήγητη προτεραιότητα που έχει δοθεί από το συριακό καθεστώς, αλλά και από τους συμμάχους του (Ρωσία, Ιράν) να διαθέσουν πολύτιμους πόρους (αεροπορικά μέσα, μονάδες, καύσιμα και πυρομαχικά) με στόχο την άμεση και έμμεση αντιπαράθεση με τους Κούρδους.

Η στοχοποίηση των Κούρδων εμφανίζεται σε μια δύσκολη χρονική συγκυρία καθώς διεξάγεται μια μείζονος και αποφασιστικής σημασίας σύγκρουση στο Χαλέπι, εκεί όπου οι συριακές καθεστωτικές και συμμαχικές τους δυνάμεις υφίστανται σοβαρή πίεση από την υποστηριζόμενη από την Δύση ισλαμιστική αντιπολίτευση. Συνεπώς εκτιμάται, ότι η «στροφή» πραγματοποιείται στο πλαίσιο μιας ευρυτέρας γεωστρατηγικής συναποφάσεως.

Η κυοφορούμενη «εγκάρδια τετραπλή συνεννόηση» μεταξύ Ρωσίας, Συρίας, Ιράν, Τουρκίας με στόχο τη συγκρότηση ενός κοινού μετώπου στη Συρία, εκτιμάται ότι έχει ως βασικό μενού και στοχοποιεί τους μόνους πιστούς στρατηγικούς συμμάχους των Αγγλοσαξόνων, τους πολύπαθους Κούρδους. Εξόχως χαρακτηριστικό είναι το «tweet» που ανήρτησε πριν λίγες ώρες η Χεζμπολά, στο οποίο αποκαλεί τους Κούρδους… «Σιωνιστές στη Βόρειο Συρία»…

Οι Κούρδοι της Βορείου Συρίας έχοντας ελέγξει ένα σημαντικότατο γεωγραφικό τομέα, βρίσκονται σε απόσταση 30 χλμ. περίπου, πριν από την ενοποίηση του καντονιού Αφρίν με τα υπόλοιπα δύο [Χάρτης 3]. Οι εξελίξεις στις επιχειρήσεις επί του εδάφους δείχνουν ότι σε λίγες εβδομάδες αυτό θα καταστεί εφικτό εάν δεν προκύψει άλλη εξέλιξη με παρέμβαση των ΗΠΑ.

 

Οι Αμερικανοί συνεχίζουν να προωθούν την γεωστρατηγική τους σχεδίαση ενισχύοντας το YPG και υποστηρίζοντάς το με αεροπορικές επιδρομές. Η ενίσχυση και εδαφική επέκταση του YPG αποτέλεσε και ένα από τα κεντρικά σημεία διαφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας επί του συριακού ζητήματος, μετά από την προσέγγιση Αγκύρας-Μόσχας και ιδιαιτέρως μετά από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου στην Τουρκία.

Όμως η εκ νέου εδαφική επέκταση λόγω της κουρδικής προελάσεως – εάν και εφόσον συνεχιστεί χωρίς άλλες παρενέργειες – σύντομα θα προκαλέσει την λυσσαλέα και απέλπιδα στρατιωτική αντίδραση του Daesh, καθώς ο επόμενος στόχος του YPG θα είναι η πόλη σύμβολο για την ισλαμική αποκάλυψη Νταμπίκ (σ.σ. Dabiq, όπως και το περιοδικό που εκδίδουν οι τζιχαντιστές).

Συμπερασματικώς, οι πρόσφατες εξελίξεις σκιαγραφούν μια νέα ακόμη πιο επικίνδυνη τάση για την περιφερειακή ασφάλεια, η οποία αποτελεί τέκνο της αναθεωρητικής τουρκικής γεωστρατηγικής, η οποία προκειμένου να αποτρέψει την δημιουργία κουρδικής οντότητας στην Συρία, επιχειρεί να συγκροτήσει ένα ευρύ αντικουρδικό μέτωπο με το Ιράν, την Συρία υπό τις ευλογίες της Μόσχας.

Οι συγκρούσεις μεταξύ Συρίων και Κούρδων εάν επεκταθούν και σε άλλα μέτωπα, θα ευνοήσουν πρωτίστως το Daesh, το οποίο θα αναλάβει επιχειρησιακές πρωτοβουλίες κατά των Κούρδων με την «ανοχή» των υπολοίπων. Σε μια τέτοια εξέλιξη οι ΗΠΑ θα αντιδράσουν και οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις θα εκτραχυνθούν ακόμη περισσότερο με αποτέλεσμα να εμφανιστούν νέες φυγόκεντρες τάσεις εκ μέρους της Αγκύρας.

Είναι σαφές πλέον, ότι η Τουρκία του Ερντογάν (σ.σ. υπό τον «φάρο» του Νταβούτογλου) μεταξύ των πολλών και διαφορετικών απαιτήσεων που έχει θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ, εμμένει ως απόλυτη κόκκινη γραμμή μόνο σε μια. Ο Γκιουλέν αποτελεί απλώς μια εύληπτη -προς επικοινωνιακή κατανάλωση κυρίως- αφορμή.

Το θεμελιώδες αίτιο που προκαλεί τεκτονικές εξάρσεις συνεχίζει να παραμένει η σθεναρή υποστήριξη την οποίαν παρέχουν οι Αγγλοσάξονες στο καλύτερο και πλέον αξιόπιστο εργαλείο «γεωστρατηγικής χειρουργικής» που διαθέτουν. Οι Κούρδοι του YPG αποτελούν το αντάλλαγμα το οποίο ζητούν οι Τούρκοι προκειμένου να επανέλθουν «μεταμελημένοι» στις αγκάλες της Δύσεως.

Εκεί ακριβώς εστιάζεται το επίκεντρο του ρήγματος, το οποίο επιδιώκει να προκαλέσει ο Πούτιν στην αγγλοσαξονική Rimland. Παρέχοντας υποστήριξη στην τουρκική οπτική, αδειάζοντας τους έτσι κι αλλιώς εχθρικούς προς την ρωσο-ιρανική γεωστρατηγική Κούρδους της Συρίας, αφήνει τον Ερντογάν να ολισθήσει ακόμη περισσότερο μακρύτερα από την θεμελιώδη Αγγλοσαξονική γεωπολιτική.

Σε ένα τρίτο χώρο (σ.σ. Συρία) η Ρωσία μετατρέπει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα και χρησιμοποιεί ευφυώς ένα μέλος του ΝΑΤΟ που δρα ως αποστάτης και εν δυνάμει μη φιλική προς τις ΗΠΑ δύναμη. Οι επόμενες εβδομάδες θα έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και ίσως η συνάντηση Μπάιντεν με τον Ερντογάν στις 24 Αυγούστου να είναι ιστορική για τις μετέπειτα εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή και κυρίως για τους Κούρδους.

*Αναδημοσίευση από το DefencePoint.gr

Advertisements

About σχολιαστης

Σχολιάζω...
This entry was posted in Διεθνή. Bookmark the permalink.

15 Responses to Μέτωπο Τουρκίας, Συρίας, Ιράν, κατά Κούρδων, με στήριξη Κρεμλίνου;

  1. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Αιματηρή επίθεση στην Τουρκία – Τουλάχιστον 30 νεκροί και 100 τραυματίες

    http://www.liberal.gr/arthro/72293/epikairotita/2016/aimatiri-epithesi-stin-tourkia–toulachiston-30-nekroi-kai-100-traumaties-.html

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Πάνος λέει:

    «Οι ΗΠΑ έχουν ξεκαθαρίσει στις δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας ότι πρέπει να επιστρέψουν στις θέσεις τους ανατολικά του Ευφράτη μετά την κατάληψη της πόλης Μανμπίτζ, για να συνεχίσουν να έχουν την αμερικανική υποστήριξη», ανέφερε ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν, από την Άγκυρα, όπου πραγματοποιεί επίσκεψη.
    http://tvxs.gr/…/oi-ipa-kaloyn-toys-koyrdoys-na-metakinitho…
    *
    Δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία ότι στο τέλος οι ΗΠΑ θα πουλούσαν τους Κούρδους, για χάρη της Τουρκίας. Οι ΗΠΑ είναι πολύ μεγάλη χώρα για να δεσμεύεται από τις υποσχέσεις της, πχ αυτές που έδινε στους Κούρδους όταν τους είχε ανάγκη, τον καιρό που το ISIS είχε πάρει τους πάντες παραμάζωμα σε Συρία και Ιράκ. Ειδικά οι Κούρδοι διαθέτουν πικρή ιστορική πείρα σε τέτοιου είδους «υποσχέσεις» από τον προηγούμενο αιώνα.

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η physicist λέει:

    Η εκτίμηση που εκφράζει ο Πάνος ενισχύεται κι από το άρθρο της Zeit: Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση [της Γερμανίας] στηρίζει την επίθεση της Τουρκίας στη Συρία.

    Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ που πουλάνε τους Κούρδους.

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Η πόλη Τζαραμπλούς ηδη καταλήφθηκε από τους αντικαθεστωτικούς του FSA (στις τάξεις του οποίου θα βρεί κανείς παρα πολλούς εξτρεμιστές μουσουλμάνους) που υποστήριζε, και πλέον υποστηρίζει και με άμεση στρατιωτική εμπλοκή, η Τουρκία. Για κάποιο περίεργο λόγο τα τζιχάντια του ΙΚ αποφάσισαν να μην προβάλλουν καμία σοβαρή αντίσταση και είτε να παραδοθούν αμαχητί είτε να εγκαταλείψουν την πόλη.

    http://www.kathimerini.gr/871999/article/epikairothta/kosmos/sthn-polh-tzaramploys-mphkan-oi-syroi-antartes-me-toyrkikh-yposthri3h

    Στο κέντρο της πόλης Τζαραμπλούς έφτασαν σήμερα το απόγευμα οι υποστηριζόμενοι από την Τουρκία Σύροι αντάρτες, σύμφωνα με το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ανατολή.

    «Μπήκαμε στην πόλη από τη νότια πλευρά», δήλωσε ο Άχμαντ Οτμάν, διοικητής των ανταρτών, ο οποίος υποστήριξε ότι ολόκληρη η Τζαραμπλούς απελευθερώθηκε.

    Επίσης, το πρακτορείο Ανατολή ανέφερε ότι οι αντάρτες στην Τζαραμπλούς υποστηρίζονται από τουρκικά άρματα μάχης, μονάδες των ειδικών δυνάμεων και αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη.

    Ένας διοικητής της ανταρτικής ομάδας Φάλακ αλ Σαμ, που ζήτησε να τηρηθεί η ανωνυμία του, σχολίασε ότι οι περισσότεροι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, που βρίσκονταν και είχαν τον έλεγχο της πόλης Τζαράμπλους, την εγκατέλειψαν και ορισμένοι από αυτούς παραδόθηκαν. Ένας άλλος διοικητής είπε ότι το 50% της πόλης βρίσκεται πλέον υπό τον έλεγχο των ανταρτών.

    «Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους αποσύρθηκαν από πολλά χωριά στα περίχωρα της Τζαράμπλους και κατευθύνονται νότια προς την πόλη Αλ Μπαμπ», είπε ο διοικητής της Φάλακ αλ Σαμ.

    Νωρίτερα, οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία δυνάμεις των Σύρων ανταρτών κατέλαβαν ένα χωριό που βρίσκεται 3 χιλιόμετρα εντός του συριακού εδάφους και σε απόσταση 5 χιλιομέτρων δυτικά της συριακής πόλης Τζαραμπλούς, μετέδωσε σήμερα το πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

    Οι αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού απελευθέρωσαν το χωριό Κεκλίτσε, πρόσθεσε το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός μετέχει σε επιχείρηση που έχει στόχο να εκδιωχθούν οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους από την συριακή πόλη Τζαραμπλούς.

    Τουλάχιστον 29 πολίτες σκοτώθηκαν και πάνω από 3.000 αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη κατά τη διάρκεια των τουρκικών αεροπορικών επιδρομών, σύμφωνα με ανακοινώσεις τοπικών κουρδικών αρχών.

    Οι πολίτες αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς την πρόσφατα απελευθερωθείσα πόλη Μανμπίτζ, σύμφωνα με μηνύματα που δημοσιεύτηκαν σε λογαριασμούς της κουρδικής αυτοδιοίκησης σε ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης.

    «Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (ASL), τον οποίο εμείς χαρακτηρίζουμε μετριοπαθή αντιπολίτευση, εισήλθε στη Συρία», δήλωσε παράλληλα ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου χρησιμοποιώντας την ονομασία του συνασπισμού ο οποίος έχει πολυδιασπαστεί με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν νέες συμμαχίες.

    Στο έδαφος της Συρίας εισήλθαν στις 11.07 το πρωί οι τουρκικές χερσαίες δυνάμεις μετά τους βομβαρδισμούς που πραγματοποίησε από τις 04.00 τα ξημερώματα η τουρκική πολεμική αεροπορία και αυτούς του τουρκικού πυροβολικού εναντίον θέσεων στη συριακή πόλη Τζαραμπούς.

    Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε ότι οι τουρκικές επιχειρήσεις πραγματοποιούνται εναντίον της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος» και της κουρδικής οργάνωσης PYD. Το γεγονός ότι οι τουρκικές δυνάμεις χτυπούν εκτός από το ISIS και το PYD, επιβεβαιώνεται ουσιαστικά κι από το PYD, ο ηγέτης οποίου Σαλίχ Μουσλίμ σε δήλωσή του στο Τwitter υποστηρίζει ότι «η Τουρκία θα χάσει πολλά στο τέλμα της Συρίας».

    Απαντώντας στο μήνυμα αυτό, ο Ερντογάν είπε πριν από λίγη ώρα ότι «κάποιοι προκαλούν την Τουρκία λέγοντας τι θα πάθει η Τουρκία στη Συρία. Εγώ τους λέω, κοιτάξτε τι θα πάθετε εσείς». Ο Τούρκος πρόεδρος είπε επίσης ότι «ούτε η τρομοκρατική οργάνωση του Φετουλάχ, ούτε το ISIS, ούτε το PYD, καμία τρομοκρατική οργάνωση δεν έχει τη δύναμη να πετύχει απέναντι στην Τουρκία».

    Η Γερμανία προσέφερε την υποστήριξή της στη στρατιωτική επίθεση που εξαπέλυσε η Τουρκία στη Συρία, καθώς αυτή «συνάδει προς τους στόχους και τις προθέσεις του συνασπισμού κατά του ΙΚ».

    «Η Τουρκία, δικαίως ή αδίκως, θεωρεί πως υπάρχουν σχέσεις ανάμεσα, από την τουρκική πλευρά, στο PKK (Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν), το οποίο θεωρούμε κι εμείς τρομοκρατική οργάνωση, και τουλάχιστον ένα μέρος των Κούρδων της συριακής πλευράς. Το σεβόμαστε και θεωρούμε πως είναι θεμιτό δικαίωμα της Τουρκίας να δρά εναντίον αυτών των τρομοκρατικών δραστηριοτήτων. Υποστηρίζουμε την Τουρκία στο σημείο αυτό», δήλωσε ο εκπρόσωπος του γερμνανικού υπουργείου Εξωτερικών Μάρτιν Σέφερ στη διάρκεια τακτικής συνέντευξης Τύπου.

    Το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας από την πλευρά της υπογράμμισε σε ανακοίνωση, που εξέδωσε σήμερα ότι η Μόσχα ανησυχεί βαθύτατα για την κλιμάκωση της έντασης στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, καθώς η Άγκυρα έστειλε τις ένοπλες δυνάμεις της εντός της συριακής επικράτειας.

    Ο τουρκικός στρατός, υποστηριζόμενος από τις δυνάμεις της διεθνούς αντιτζιχαντιστικής συμμαχίας υπό τις ΗΠΑ, ξεκίνησε νωρίς σήμερα το πρωί, πριν από την αυγή, μια επιχείρηση με την ονομασία «Ασπίδα του Ευφράτη» με τη συμμετοχή μαχητικών του αεροσκαφών και των ειδικών του δυνάμεων για να εκδιώξει το ΙΚ από την Τζαραμπλούς, η οποία βρίσκεται στη συριακή μεθόριο με την Τουρκία.

    Από το πρωί, αρματα μάχης του τουρκικού στρατού πήραν θέσεις μάχης και πραγματοποίησαν βολές κατά στόχων στο συριακό έδαφος, χωρίς ωστόσο, να διασχίσουν τη συνοριακή γραμμή, μεταδίδει το CNN Turk.

    Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, αλλά και αεροσκάφη της διεθνούς συμμαχίας υπό τις ΗΠΑ, πραγματοποίησαν τέσσερις αεροπορικές επιδρομές κατά στόχων του Ισλαμικού Κράτους, στην αναφερόμενη πόλη, σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές

    Νωρίτερα, στρατιωτικές πηγές δήλωσαν πως δύο τουρκικά αεριωθούμενα F-16 βρίσκονταν στον αέρα πάνω από μια περιοχή στη μεθόριο περιμένοντας να πλήξουν συγκεκριμένους στόχους του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία.

    Ο αντικειμενικός σκοπός της στρατιωτικής αυτής επιχείρησης, εντοπίζεται στη διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας, αλλά και στην ενίσχυση της διεθνούς συμμαχίας κατά του Ισλαμικού Κράτους, δηλώνουν τουρκικές στρατιωτικές πηγές.

    Στο στόχαστρο της πολεμικής επιχείρησης βρέθηκαν 63 στόχοι του Ισλαμικού Κράτους στα βόρεια της Συρίας, που εβλήθησαν με πυρά πυροβολικού 224 φορές, αναφέρουν τουρκικές στρατιωτικές πηγές.

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η Θανασης_χανια λέει:

    Στη συρια, μετα απο πολλους μηνες κινηθηκε χθες και παλι το μετωπο βορεια της χαμα.
    Μεσα σε δυο μερες οι αντικαθεστωτικοι ειχαν σημαντικα κερδη, συμπεριλαμβανομενων και 4 πολεων, και πλησιαζουν τα προαστεια και την πολη της χαμα (στα 20-30 χμ)
    η επιθεση εγινε ξανα με εμπροσθοφυλακη τους εξτρεμιστες της Jund al Aqsa

    Στο χαλεπι γινονται σφοδρες μαχες γυρω απο τον διαδρομο που ανοιχτηκε εδω και ενα μηνα και που συνδεει το ανατολικο χαλεπι με τις υπολοιπες ελεγχομενες απο τους ανταρτες περιοχες.
    Επικεντρο των συνεχομενων αντεπιθεσεων απο τους καθεστωτικους ειναι μια πρωην βαση του συριακου στρατου(ακαδημια εκπαιδευσης πυροβολικου) στην τοποθεσια Ramousseh

    Στη βορεια συρια,φαινεται οτι υπαρχει καταπαυση του πυρος για την ωρα αναμεσα σε SDF και υποστηριζομενες απο την τουρκια ομαδες του FSA, ετσι ωστε να επικεντρωθουν στο ISIS
    για την ωρα συνορο ειναι ενα ποταμι,αργοτερα βλεπουμε
    θα ειναι πολυ ενδιαφερουσες οι εξελιξεις στην περιοχη εφριν-Al Bab-Μanbij-τουρκικα συνορα..

    Ενδιαφερουσα εξελιξη και ο θανατος του «εκπροσωπου τυπου’ του ISIS, Αl-Αdnani, ο οποιος ανακοινωθηκε απο την ιδια την οργανωση οτι σκοτωθηκε στη β.συρια,πιθανον κοντα στο Al Bab
    (αρκει βεβαια να επιβεβαιωθει και να μην ειναι καποιο τρυκ)

    πιθανον αμερικανικο το χτυπημα, αν και δεν ειναι ξεκαθαρο ακομα
    ο adnani ηταν αυτος που, εκτος των αλλων, ειχε καλεσει για επιθεσεις με ολα τα μεσα εναντιον της δυσης και των πολιτων της

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η physicist λέει:

    Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Γερμανίας σκοπεύει να πάρει αποστάσεις από το ψήφισμα του Κοινοβουλίου της χώρας σχετικά με τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Μ’ αυτόν τον τρόπο, υποχωρεί στην πίεση που άσκησε ο Ερντογάν απαγορεύοντας σε Γερμανούς πολιτικούς να επισκέπτονται τις μονάδες των Γερμανικών Ε.Δ. που υπηρετούν στη βάση του Incirlik. Πρόθεση της Κυβέρνησης είναι να διμηνύσει στην Τουρκία ότι το ψήφισμα του Κοινοβουλίου ήταν απλώς μία συμβολική κίνηση και δεν έχει κανέναν νομικό ή άλλο δεσμευτικό χαρακτήρα.

    http://www.faz.net/aktuell/politik/ausland/streit-mit-der-tuerkei-regierung-will-sich-von-armenien-resolution-distanzieren-14416965.html

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Κι αν πάρει αποστάσεις τι έγινε; Το ψήφισμα είναι ψήφισμα 🙂

    Γενικά, ας βρουν όλοι καμιά άλλη δουλειά να ασχολούνται και ας αφήσουν τα ψηφίσματα για ιστορίας που έγιναν 100 χρόνια πριν

    Μου αρέσει!

  8. Ο/Η physicist λέει:

    Το θέμα είναι, Σχο, πως αυτές οι κινήσεις εξευτελίζουν τη χώρα. Καλύτερα να μη βγει κανένα ψήφισμα παρά πρώτα να βγει και μετά να αναγκάζεται να το παρακάμπτει η Κυβέρνησή της, υποκύπτοντας σε εκβιασμούς. Το πολιτικό μήνυμα που λαμβάνουν οι Γερμανοί πολίτες τουρκικής καταγωγής (βουλευτές και άλλοι) που απειλήθηκε η ζωή τους επειδή υπερψήφισαν και ξαφνικά η Κυβέρνηση της χώρας τους τούς αδειάζει, είναι σαφές: Erdogan rules — not only in Turkey.

    Πόσο ακριβά ακόμα θα πληρώσει η Γερμανία και ολόκληρη η ΕΕ την εγκληματική πολιτική open borders της κ. Μέρκελ που κάνει τον Ερντογάν «κλειδοκράτορα» της Ευρώπης;

    Μου αρέσει!

  9. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Ενδιαφέρον άρθρο. Μέσα σε όλα τα άλλα δείχνει και ποιοί πραγματικά είναι αυτοί που υποστηρίζει ο ισλαμοφασίστας Ερντογάν (παρακλάδια της Αλ-Κάϊντα). Δείχνει επίσης και πόσο μαντάρα τα έχει κάνει η αμερικανική πλευρά, και έτσι είναι άμεσος πλέον ο κίνδυνος να υποστεί πολύ μεγάλη ζημιά και η ίδια. Το άρθρο, στην τελευταία παράγροφο, αν και δεν τους κατονομάζει ευθέως, αφήνει παρόλα αυτά να εννοηθεί με ένα υπόρρητο τρόπο ποιοί είναι αυτοί με τους οποίους θα έπρεπε να συμμαχήσουν οι ΗΠΑ, εαν είναι να αποτρέψουν αυτές τις άκρως αρνητικές εξελίξεις (άκρως αρνητικές και για τις ίδιες τις ΗΠΑ).

    Η έμφαση, όπου υπάρχει, είναι δική μου.

    Al Qaeda Is Gaining Strength in Syria

    http://foreignpolicy.com/2016/09/01/al-qaeda-is-gaining-strength-in-syria/

    The struggle for Aleppo poses an awful threat for the United States. The ongoing battle for what was once Syria’s second-largest city has united two of the most prominent opposition coalitions. Their goal is to defeat Bashar al-Assad’s regime. But there’s one more thing they have in common — neither has ever received significant help from Washington in their joint effort to break a nearly month-long siege of opposition-controlled areas of the city and conquer the rest of it.

    The groups that have been trying to protect civilians in Aleppo from the siege tactics and indiscriminate attacks of the Assad regime and its Russian and Iranian allies may succeed nonetheless. But Washington’s inaction may inadvertently be paving the way for Syria’s next Islamic State.

    That’s because al Qaeda has filled the breach left by the absence of the United States. Al Qaeda is resurgent globally, exploiting American blind spots, and building a popular local vanguard to oversee the transformation of local populations in countries where the state has collapsed. Syria is its current focus. The United States now has little choice but to reorient its strategy in Syria to focus on the threat posed by al Qaeda.

    Al Qaeda’s presence and influence in Syria was never confined to its formal affiliate, the Nusra Front. It dispatched numerous senior leaders and strategists to oversee the creation of a vanguard for al Qaeda within the Syrian revolutionary movement after the start of the civil war in 2011. These operatives, which the U.S. government calls the “Khorasan group,” not only advised the Nusra Front’s top leadership, but also leaders of other Syrian opposition groups. Al Qaeda’s intent was to cultivate a series of rebel groups sympathetic to its aims while building a formal affiliate to normalize and diffuse its ideology. Al Qaeda probably also intended to establish a buffer against the possibility that an American intervention could destroy al Qaeda’s entire network by eliminating one organization.

    The Syrian war now involves U.S.-vetted and armed moderate groups, but also includes a significant component belonging to either Jabhat Fateh al-Sham, the successor of the Nusra Front, or its close ally, Ahrar al-Sham. Both are now vital components of the largest opposition coalitions operating in Aleppo, Jaysh al-Fatah, and Fatah Halab.

    Ahrar al-Sham epitomizes how al Qaeda is developing a network of sympathetic local revolutionary forces: The Syrian opposition group is a key node in the al Qaeda network that has nonetheless achieved the image of a “mainstream” Syrian opposition movement. It is the largest and most powerful recipient of al Qaeda’s tutelage after Jabhat Fateh al-Sham.

    There is a common perception that Ahrar al-Sham never fully absorbed al Qaeda’s ideology, despite al Qaeda’s intent to use the group as part of its Syrian vanguard. Current U.S. policy assumes that Ahrar al-Sham can be split from al Qaeda and reconciled to a future Syrian state. Defenders of Ahrar al-Sham further argue that al Qaeda does not exert operational control over the organization and conclude that Ahrar al Sham can be dealt with separately from al Qaeda. This is little more than wishful thinking.

    The most prominent mentor for Ahrar al-Sham’s original leadership, Abu Khalid al-Suri, was a veteran fighter in Afghanistan who worked closely with al Qaeda. He was also a student of Salafi jihadi strategist Abu Musab al-Suri, a leading al Qaeda ideologue who argued that in the near-term, al Qaeda should tolerate a range of actors within the Muslim community. Nor did al Qaeda’s influence over Ahrar al-Sham end with his death in 2014: A Khorasan cell member named Rifai Taha subsequently took his place as the liaison between Ahrar al-Sham and the Nusra Front.

    Ahrar al-Sham’s activity demonstrates that its strategy is joined at the hip with al Qaeda, and represents a local vanguard for the transnational jihadi group in Syria. Al Qaeda’s signature is apparent in Ahrar al-Sham’s campaign to transform the religious identity of Syrians. The group governs through a series of sharia courts throughout the northern Idlib and Aleppo provinces, operating in parallel to the Nusra Front, which enforces hard-line rulings such as veil requirements for women and restricts freedom of the press.

    Ahrar al-Sham’s goal is to replace the Assad regime with a theocracy. This vision is a fundamental change from the initial demands of the Syrian opposition in 2011 for a democratic and pluralistic system. Syrian opposition groups nonetheless view Ahrar al-Sham as a “mainstream” actor, because of its major contributions to the war against the Assad regime. It serves as the mortar that binds opposition groups together in northern Syria and is well-positioned to merge these forces with Jabhat Fateh al-Sham and solidify sharia-based governance — all without the world realizing that the result would be a major win for al Qaeda’s aims in Syria.

    Ahrar al-Sham intentionally serves as the Syrian connective tissue for the global Salafi jihadi movement. It is networked into the global Salafi jihadi movement and sees itself as such — outwardly identifying with major ideologues in the global Salafi jihadi movement and explaining its jihad as a continuation of the jihad begun by Taliban leader Mullah Mohammad Omar. This mirrors the narrative of al Qaeda affiliates. Ahrar al Sham also accepts foreign fighters into its ranks and is featured prominently in Nusra Front-linked propaganda calling for Muslims to immigrate to Syria to wage jihad.

    Ahrar al-Sham has also supported al Qaeda’s operations to attack the West from Syria. In November 2014, U.S. airstrikes targeted an al Qaeda cell that then-Attorney General Eric Holder said has entered the “execution phase” of an attack; the strikes hit the Nusra Front and Ahrar al-Sham bases in Idlib province.

    The strikes were a deliberate targeting operation, which means that before striking, the United States carefully developed intelligence tying Ahrar al-Sham to the al Qaeda attack node planning an imminent attack on the American homeland or Europe. The physical presence of Khorasan operatives or infrastructure at an Ahrar al-Sham base suggests that, while some of its members may not support external attacks, al Qaeda is confident enough in the loyalty of the group’s leadership to entrust it with some of al Qaeda’s most valuable assets.

    The battle for Aleppo stands to solidify Ahrar al-Sham’s influence over the local population in Syria. The group’s leading role in breaking the regime’s siege of over 250,000 civilians in the eastern districts of Aleppo has secured its place in the hearts and minds of Syrian people. Ahrar al-Sham will continue to deepen its military partnerships with the opposition in Aleppo while developing local support by providing aid and other services to those remaining in the city. It will be in a strong position to increase its governing role inside the city alongside Jabhat Fateh al-Sham, which is reaping similar rewards for its role in breaking the siege.

    Meanwhile, Turkey is using its intervention in northern Syria against the Islamic State and the U.S.-allied Syrian Democratic Forces to position itself as a power broker and is empowering its strongest opposition ally, Ahrar al-Sham, to play a key role. Ahrar al-Sham participated in the Turkey-backed offensive near the Euphrates but did not publicize its role, as American air support for the initial operation incentivized Turkey to emphasize the role of Free Syrian Army-affiliated groups. Ahrar al Sham has long called for Turkey’s direct involvement in the Syrian Civil War, including publicly advocating for a Turkey-implemented safe zone in northern Aleppo in August 2015.

    The United States risks losing the war against extremism in Syria if it continues to allow Ahrar al-Sham and Jabhat Fateh al-Sham to be seen by the Syrian people as the victors in Aleppo. Ahrar al-Sham is as much a part of al Qaeda’s long game in Syria as Jabhat Fateh al-Sham. It shares the same goal to shape Syria’s population in a way that facilitates global jihad, and its pragmatic approach advances al Qaeda’s aim to build a durable safe haven in the Levant.

    Ahrar al Sham’s window to disavow al Qaeda and work against Jabhat Fateh al-Sham should be closing rapidly. The United States must take action to provide Syrian civilians and opposition groups with an acceptable alternative to the al Qaeda network. Washington must also focus on preventing the further development of sharia-based governance structures in opposition-held areas in order to combat al Qaeda’s subversive strategy. If Ahrar al-Sham does not act decisively to counteract al Qaeda in Syria, it must be treated as, and targeted as, an equal threat.

    For the time being, U.S. policymakers must resist the temptation to drift into an alliance with Russia and Assad to accomplish this goal. Any such partnership would ensure remaining “mainstream” opposition groups will turn away from the United States and toward hard-line elements of the Syrian opposition, effectively removing any potential Sunni partners against the Islamic State and al Qaeda from the battlefield. An alliance with Russia or Assad would only accelerate al Qaeda’s victory.

    Μου αρέσει!

  10. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Ένα άρθρο που απαντάει κατά κάποιον τρόπο σε όλους αυτούς τους εν Ελλάδι ξετρελαμένους με τον Ερντογάν οι οποίοι θεωρούν ότι επι Ερντογάν η Τουρκία μας απειλεί λιγότερο από παλιότερα, όταν πάνω στα πράγματα ήταν οι «κακοί» κεμαλικοί, ενω αφότου ανέλαβε ο «καλός» Ερντογάν…

    Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί σε αυτό το παιχνίδι. Υπάρχουν μόνο κακοί. Kαι καλά θα κάνουμε να το έχουμε αυτό κατά νου.

    http://www.kathimerini.gr/874370/article/epikairothta/politikh/giati-den-eixame-8ermo-epeisodio-sto-aigaio-epi-erntogan

    Αγγελος Μ. Συρίγος

    Είκοσι χρόνια μετά τα Ιμια, Ελλάδα και Τουρκία δεν ξαναέφτασαν κοντά σε πολεμική σύγκρουση. Μέχρι το 1996, τουλάχιστον ανά μία δεκαετία είχαμε κάτι σχετικό (1964, 1967 και 1974 με το Κυπριακό, 1976 και 1987 στο Αιγαίο). Τα 14 από αυτά τα τελευταία 20 χρόνια κυβερνά την Τουρκία ο Ερντογάν. Αυτό οδηγεί μερικές φορές στην εκτίμηση ότι ο Ερντογάν έχει επιλέξει να διατηρεί απέναντί μας πιο χαμηλούς τόνους, εν αντιθέσει προς τους κεμαλικούς προκατόχους του. Είναι όμως έτσι;

    Κατ’ αρχάς η Τουρκία ουδόλως έχει περιορίσει τις διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδος. Επί παραδείγματι, οι παράνομες δεσμεύσεις περιοχών εντός του FIR Αθηνών εξακολουθούν να ανακοινώνονται κάθε φθινόπωρο και οι τουρκικές αεροναυτικές ασκήσεις στο Αιγαίο παραμένουν οι ίδιες εδώ και δεκαετίες. Επιπλέον, η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» ελληνικής κυριαρχίας σε νησίδες του Αιγαίου επέστρεψε κατά την πρόσφατη νατοϊκή επιχείρηση στο Βόρειο Αιγαίο με επίκεντρο τις Οινούσσες. Παρομοίως, το τουρκικό ενδιαφέρον για τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη παραμένει αμείωτο, όπως φαίνεται από τις πολλαπλές επισκέψεις Tούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων και τα δίκτυα επιρροής εντός της μειονότητας που συντηρούνται και επεκτείνονται.

    Αντιθέτως, επί Ερντογάν οι διεκδικήσεις διευρύνθηκαν. Τον Απρίλιο του 2012 η τουρκική κυβέρνηση «εκχώρησε» στην τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου όλη την υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου και μεγάλο μέρος της υφαλοκρηπίδας της Ρόδου και της Καρπάθου. Η τελευταία φορά που είχε γίνει κάτι ανάλογο ήταν το 1987.

    Θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί ότι οι διεκδικήσεις αυτές έμειναν στα χαρτιά και ότι επί Ερντογάν δεν υπήρχαν η ίδια ένταση και ακρότητες. Αυτό είναι εν μέρει αληθές κατά την τριετία 2011-13, οπότε τα αεροπορικά επεισόδια στο Αιγαίο περιορίσθηκαν σημαντικά. Η μείωση οφειλόταν, όμως, στην εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία. Ο Ερντογάν είχε συγκρουσθεί με τις ένοπλες δυνάμεις και έστειλε εκατοντάδες αξιωματικούς στη φυλακή. Οταν το 2014 αποκατέστησε τις σχέσεις του με τον στρατό ενώπιον του νέου εχθρού, του Γκιουλέν, ξαναγυρίσαμε στους «κανονικούς» ρυθμούς παραβάσεων και παραβιάσεων. Ακραία έκφανση αυτής της νοοτροπίας υπήρξε η πτήση Tούρκου αρχηγού ΓΕΑ που διέσχισε όλο το Αιγαίο στις 17 Φεβρουαρίου 2015.

    Δεν έλειψαν ούτε τα σοβαρά επεισόδια. Τον Μάιο του 2006 καταρρίφθηκε το μαχητικό αεροσκάφος του Κωνσταντίνου Ηλιάκη κοντά στην Κάρπαθο που παρ’ ολίγον να οδηγήσει τις δύο χώρες σε θερμό επεισόδιο.

    Επί Ερντογάν επίσης, καθιερώθηκε μια νέα προκλητική πρακτική. Μετά το 2009 ξεκίνησε η επίδειξη σημαίας από τουρκικά πολεμικά που πραγματοποιούν «αβλαβείς» διελεύσεις ανάμεσα στα νησιά του Αιγαίου.

    Παράλληλα, διαιωνίστηκε η αντίληψη της ασκήσεως πιέσεων στην Ελλάδα μέσω της τουρκικής στρατιωτικής μηχανής. Εντελώς ενδεικτικά, υπενθυμίζεται το επεισόδιο με τις ακταιωρούς στα Ιμια κατά την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Πέτρου Μολυβιάτη στην Αγκυρα το 2005 και οι τουρκικές υπερπτήσεις σε Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρωθυπουργός πήγε τον Ιανουάριο του 2011 στο Ερζερούμ.

    Είναι γεγονός ότι ο Ερντογάν δεν προσπάθησε να εκμεταλλευθεί την ελληνική οικονομική κρίση. Αποτρεπτικά λειτούργησε η εμπλοκή της Τουρκίας με τη Συρία και τους Κούρδους. Πρωτίστως, όμως, σημασία έπαιξε ότι η οικονομική κρίση έχει στρέψει τη διεθνή προσοχή στην Ελλάδα, στοιχείο που δεν επέτρεπε απροκάλυπτους τυχοδιωκτισμούς εκ μέρους της Τουρκίας.

    Κατόπιν αυτών, το ερώτημα επανέρχεται: αφού τα πράγματα με την Τουρκία παραμένουν εν πολλοίς τα ίδια, γιατί δεν ξαναφθάσαμε κοντά σε πολεμική σύγκρουση;

    Μια πρώτη απάντηση είναι ότι προσαρμοστήκαμε στη ζοφερή οικονομική πραγματικότητα περιορίζοντας τις αντιδράσεις μας σε τουρκικές προκλητικές ενέργειες. Επί παραδείγματι, η μείωση των εμπλοκών –dogfights– μεταξύ μαχητικών (240 το 2009 έναντι 80 το 2015) οφείλεται στο ότι η ελληνική πλευρά παρεμβαίνει πλέον μόνον σε σοβαρά επεισόδια. Δευτερευόντως, αποφεύγουμε πλέον κάποιες ακρότητες στις οποίες, κακά τα ψέματα, προβαίναμε κι εμείς κατά το παρελθόν (ενδεικτικά, οι αεροδιάδρομοι που είχαν χαραχθεί κατά μήκος της τουρκικής ακτογραμμής).

    Η πραγματική εξήγηση όμως είναι ότι οι Τούρκοι επικεντρώνονται τα τελευταία χρόνια στην Ανατολική Μεσόγειο. Στόχος τους είναι να μετατρέψουν τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου – Κρήτης και Κύπρου σε ένα δεύτερο Αιγαίο, μια γκρίζα περιοχή αμφισβητήσεων. Ως προς το Αιγαίο, αισθάνονται ικανοποιημένοι από την παρούσα κατάσταση. Είναι μια θάλασσα ξεχασμένη από τις εξελίξεις του διεθνούς δικαίου, «παγωμένη» στο 1974. Στα μάτια της διεθνούς κοινότητας δείχνει μια γκρίζα περιοχή με αδιευκρίνιστα σημεία δικαιοδοσίας, αμφισβητήσεις και προβλήματα. Η Ελλάδα αντιδρά με προβλέψιμο τρόπο και η Τουρκία απλώς συντηρεί αυτήν την κατάσταση.

    Συμπερασματικά, εάν ο Ερντογάν κρίνει ότι θίγονται τα συμφέροντά του, θα αντιδράσει όπως ακριβώς και οι προκάτοχοί του. Ο τρόπος που συμπεριφέρεται στους εσωτερικούς του αντιπάλους στην Τουρκία δεν αφήνει αμφιβολίες.

    *Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

    Μου αρέσει!

  11. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Ahrar al-Sham?* Τους θυμάστε? Είναι εκείνα τα τζιχάντια που υποστηρίζει ο Ερντογάν στην Συρία, και τα οποία έλαβαν και αυτά μέρος στις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού την ημέρα της εισβολής του στην Συρία, στις 24 Αυγούστου. Ε, δεν είναι και πολύ του γούστου τους η εκεχειρία που πέτυχαν αμερικανοι και οι ρώσοι και αντιδρούν – «δεν εκπληρώνει ούτε τους ελάχιστους στόχους των επαναστατών», όπως το έθεσαν στην ανακοίνωση που έβγαλαν.

    Powerful Syrian Islamist group attacks ceasefire deal

    The powerful Syrian hardline Islamist rebel group Ahrar al-Sham on Sunday attacked the terms of a ceasefire agreed by the United States and Russia in a video message, but stopped short of saying it would not abide by the agreement.

    The ceasefire, supposed to come into effect on Monday at sundown, «does not realize the minimum goals of its revolutionary people» and would only increase the suffering of the Syrian people, an official for the group identified as Ali al-Omar was shown saying.

    * Mην πάτε μακριά, λίγο παραπάνω υπάρχει το άρθρο από το Foreign Policy που αναφέρεται σε αυτά τα «καλά» παιδιά. Εδω ένα σχετικό απόσπασμα.

    «Meanwhile, Turkey is using its intervention in northern Syria against the Islamic State and the U.S.-allied Syrian Democratic Forces to position itself as a power broker and is empowering its strongest opposition ally, Ahrar al-Sham, to play a key role. Ahrar al-Sham participated in the Turkey-backed offensive near the Euphrates but did not publicize its role, as American air support for the initial operation incentivized Turkey to emphasize the role of Free Syrian Army-affiliated groups. Ahrar al Sham has long called for Turkey’s direct involvement in the Syrian Civil War, including publicly advocating for a Turkey-implemented safe zone in northern Aleppo in August 2015.»

    Μου αρέσει!

  12. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Αφιερωμένο στους εν Ελλάδι ηλίθιους που εξακολουθούν να θαυμάζουν τον Ερντογάν, αλλά και να τον θεωρούν τάχα λιγότερο επικίνδυνο από τους κεμαλικούς.
    Ε, μετά από τόσο γλείψιμο που του κάνουν, είπε και αυτός να τους δείξει την ευγνωμοσύνη του… αμφισβητώντας δημόσια την Συνθήκη της Λωζάνης – κάτι που για πρώτη φορά γίνεται στην ιστορία της Τουρκίας και από τόσο υψηλά ιστάμενο πολιτειακό παράγοντα, τον ανώτατο πολιτειακό παράγοντα της χώρας, για την ακρίβεια.

    (Σχολιαστή θα έλεγα πως αξίζει να κάνεις μία ξεχωριστή ανάρτηση για το θέμα γιατί είναι ιδιαίτερα σημαντικό, ακριβώς λόγω των κινδύνων που απορρέουν για την ίδια την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας από την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης εκ μέρους του ισλαμοφασίστα από απέναντι.)

    Ερντογάν: «Ηττα της Τουρκίας η Συνθήκη της Λωζάνης»

    http://www.kathimerini.gr/876935/article/epikairothta/politikh/erntogan-htta-ths-toyrkias-h-syn8hkh-ths-lwzanhs

    Ο Πρόεδρος της Τουρκίας προβαίνει σε μια ιστορικής σημασίας τοποθέτηση για την Συνθήκη Λωζάνης και τα ελληνοτουρκικά. Για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας, ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκφράζει δημοσίως την διαφωνία του με την Συνθήκη Λωζάνης, με βάση την οποία αναδύθηκε η σύγχρονη Τουρκία. Την ίδια στιγμή, ο Ρετζέπ Ταγγίπ Ερντογάν πραγματοποιεί μια βαρυσήμαντη δήλωση για τα ελληνοτουρκικά.

    Ο κ. Ερντογάν ισχυρίζεται ότι το καθεστώς του κεμαλισμού επιχείρησε να προβάλλει ως νίκη την Συνθήκη της Λωζάνης, τα άρθρα της οποίας, σύμφωνα πάντα με την δική του άποψη, δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Τουρκίας. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας τονίζει το εξής: «Κάποιοι επιχειρούν να προβάλλουν την Συνθήκη της Λωζάνης ως νίκη», τονίζει ο κ. Ερντογάν.

    Στην συνέχεια της τοποθέτησης του, ο κ. Ερντογάν πραγματοποιεί μια σημαντική τοποθέτηση για τα ελληνοτοτυρκικά: «Με την συνθήκη της Λωζάνης παραχωρήσαμε τα νησιά του Αιγαίου. Όσοι έλαβαν μέρος στις συνομιλίες της Λωζάνης δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Σήμερα βιώνουμε τις επιπτώσεις αυτής της αδυναμίας».

    Στο πλαίσιο των νέων δηλώσεων του, ο κ. Ερντογάν φέρνει στο προσκήνιο και έναν άλλο ισχυρισμό. Ισχυρίζεται ότι σε περίπτωση που στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, οι πραξικοπηματίες σημείωναν επιτυχία, ο διεθνής παράγοντας θα επέβαλλε στην Τουρκία μια συνθήκη πολύ πιο χειρότερη από αυτή των Σεβρών.

    Ας σημειωθεί ότι με την Συνθήκη των Σεβρών που υπογράφηκε το 1920 διαμελιζόταν τα τελευταία εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τρία χρόνια μετά, η κυβέρνηση του Μουσταφά Κεμάλ υπέγραφε με τις δυτικές δυνάμεις την Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία καθόριζε τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας και το καθεστώς γειτονίας και συνόρων μεταξύ της Τουρκίας και των πρώην κτήσεων της Αυτοκρατορίας. Στα εδάφη της Τουρκίας του 1923 δεν συμπεριλαμβανόταν η Αντιόχεια και η Ίμβρος με την Τένεδος εξασφάλιζαν καθεστώς αυτονομίας. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία είχε μερίδιο από τα πετρέλαια της Μουσούλης.

    Επίσης, με βάση την Συνθήκη της Λωζάνης, η Τουρκία παραιτούνταν από κάθε είδους δικαίωμα ή διεκδίκηση από το νησί της Κύπρου.

    Μου αρέσει!

  13. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    http://www.hurriyetdailynews.com/erdogan-says-treaty-that-formed-modern-turkey-presented-as-though-it-were-a-victory.aspx?pageID=238&nID=104386&NewsCatID=338

    President Recep Tayyip Erdoğan has criticized those that signed the Lausanne Treaty in 1923 that largely gave Turkey its present borders instead of the rump state envisioned in the Treaty of Sèvres, saying some had tried to present Lausanne as a victory.

    “July 15 is the second War of Independence for the Turkish nation. Let us know it like that. They [threatened] us with Sèvres in 1920 and persuaded us to [accept] Lausanne in 1923. Some tried to deceive us by presenting Lausanne as victory. At Lausanne, we gave away the [now-Greek] islands that you could shout across to,” Erdoğan said Sept. 29 at his 27th gathering with village chiefs in Ankara.

    “We are still struggling about what the continental shelf will be, and what will be in the air and the land. The reason for this is those who sat at the table for that treaty. Those who sat there did not do [us] justice, and we are reaping those troubles right now. If this coup had succeeded, they would have given us a treaty that would have made us long for Sèvres,” he said.

    Signed on July 24, 1923, the Treaty of Lausanne, which was signed by İsmet İnönü, who later succeeded Mustafa Kemal Atatürk as president, is regarded as the final treaty concluding World War I that secured the foundation of the modern Republic of Turkey after the War of Independence against the occupying forces of Britain, France, Italy and Greece. The treaty recognized the boundaries of Turkey as well as the conditions under which non-Muslim minorities would live in the new republic.

    September/29/2016

    Μου αρέσει!

  14. Ο/Η σχολιαστης λέει:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s