Παναγιά μου, βόηθα (προσεύχεται ο Καρτερός στην …ΑΥΓΗ)

Εδω ο μουσικός σηκώνει τα χέρια. Μόνο κάποιος έμπειρος παπάς …

avgi.gr  /  Παναγιά μου, βόηθα  /  Καρτερός Θανάσης

Μα τω Θεώ, με το Θεό εμείς οι αριστεροί δεν έχουμε διαφορές, αλλά δεν τα πάμε και πολύ καλά. Είναι πολύ απόμακρος και αυστηρός. Άσε που δεν δέχεται τη λειτουργία των τάσεων. Με τον Χριστό τα πάμε καλύτερα, αφού δίδασκε ότι όποιος έχει δύο χιτώνες πρέπει να δίνει τον ένα. Άσε που πέταξε με τις κλωτσιές από τον ναό τους εμπόρους. Από το θρησκευτικό σύμπαν, όμως, πιο δική μας είναι η Παναγία, που μέσα στον Αύγουστο έχει την τιμητική της. Διότι είναι η μάνα, η συντρόφισσα των κυνηγημένων και των απόκληρων, η προστάτιδα των διαφορετικών και των απροσάρμοστων. Εκείνη στην οποία απευθύνονται οι περισσότερες προσευχές.

Είναι η μόνη που θα μπορούσε να εισακούσει και την προσευχή ενός αριστερού, ακόμα κι από κείνους που προτιμούν τον πολιτικό από τον θρησκευτικό όρκο. Στο κάτω-κάτω, έχει αποδειχτεί ότι οι πάντες μπορούν να την επικαλούνται σε δύσκολες ώρες. «Παναγιά μου», για παράδειγμα, αναφωνούν δεξιοί, αριστεροί, και κεντροαριστεροί, όταν βλέπουν τον Λαγό να βαδίζει εναντίον των εθνικών εχθρών. Ή και τον Κουμουτσάκο να βγάζει ανακοινώσεις για να διακηρύξει την ανάγκη σιδηράς πυγμής, σιδηρού νόμου και σιδηράς τάξεως με αφορμή μια ληστεία τράπεζας. Άρα, μπορούμε να Της πούμε τον πόνο μας και να ζητήσουμε τη συνδρομή Της.

Με κάθε σεβασμό, λοιπόν, σε Σένα και στους πιστούς, βόηθα, Παναγιά μου, να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση και να αποφύγουμε τον ψυχίατρο. Βόηθα να σηκώσουμε στις πλάτες μας το δικό μας αναγκαίο Μνημόνιο, τις δικές μας ήπιες περικοπές, τις δικές μας ανθρώπινες αστυνομικές επιχειρήσεις, τα δικά μας απαραίτητα μέτρα που θα οδηγήσουν στην «αγία έξοδο» από το σημερινό τέλμα. Να υπομένουμε αγόγγυστα τις καταγγελίες για Σόδομα και Γόμορρα από δεξιούς, ούλτρα δικούς μας, ποτάμιους και ενάλιους πάσης φύσεως. Να σηκώνουμε τον σταυρό μιας εξουσίας που μας έριξε από τα ψηλά της Διακαινησίμου στα βαθιά του Μαξίμου.

Παναγιά μου, βόηθα εμείς που διαδηλώνουμε μια ζωή κατά πάντων να πιούμε το πικρό ποτήρι των διαδηλώσεων κατά των δικών μας απάντων. Βάλε το χέρι σου να κρατάμε το κεφάλι μας χαμηλά, να μην ξιπαστούμε, να μη φοβηθούμε, να μη χωριστούμε μεταξύ μας και από τους άλλους, να μη γίνουμε φορείς της απόλυτης αλήθειας, να μην καίμε συντρόφους μας, να μην, να μην, να μην. Και, το πιο σημαντικό, βόηθα, Παναγιά, να μη συνηθίσουμε τα εξουσιαστικά κουστούμια που η ψήφος του λαού μάς φόρεσε, να μην προσαρμοστούμε σε κανόνες που πολεμήσαμε και σε αρχές που μισήσαμε. Να λυγίζουμε, αλλά να μη σπάσουμε. Αμήν…

Advertisements

About σχολιαστης

Σχολιάζω...
This entry was posted in καινούργιο συκώτι. Bookmark the permalink.

3 Responses to Παναγιά μου, βόηθα (προσεύχεται ο Καρτερός στην …ΑΥΓΗ)

  1. Ο/Η Πάνος λέει:

    Πίνει κάτι ληγμένο.

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η physicist λέει:

    Τακίμιασε για τα καλά εδώ και καιρό η Αριστερά με τις θεούσες. Κύλησε ο τέντζερης της αρλουμπολογίας και βρήκε το καπάκι του.

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αντονέν Αρτώ :: ένας «καταραμένος» της τέχνης
    Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015 21:10

    Προσοχή στα λογικά σας, κύριοι,
    προσοχή στα λογικά σας.

    Δεν ξέρετε ως που θα μας σύρει
    το μίσος για τη λογική…
    [….]
    Συνηθισμένο φαινόμενο τόσο της θρησκείας όσο και της τέχνης είναι αυτά ακριβώς τα λεπτά όρια ανάμεσα στην τρέλα και την πνευματικότητα. Ίσως δε αυτό να συμβαίνει καθώς τόσο η θρησκεία όσο και η τέχνη έχουν (ή μάλλον θα έπρεπε να έχουν) ως αντικειμενικό σκοπό την κοινωνία του ανθρώπου με το θείον. Υπάρχει μάλιστα μια συγκλονιστική ταινία του ρωσικού κινηματογράφου, «Το Νησί», με ακριβώς αυτό το περιεχόμενο.
    Η τέχνη και η θρησκεία συνδέονται όμως στενά και σε κάτι ακόμη. Είναι εκδηλώσεις αυθεντικά και αποκλειστικά κοινωνικές. Δεν νοείται ατομική θρησκευτικότητα, ούτε ατομική τέχνη, αλλά και τα δυο είναι εκδηλώσεις της ανάγκης του ανθρώπου για σχέση. Ένα δε από τα φαινόμενα παρακμής του δυτικού καταναλωτικού ανθρώπου είναι ότι ιδιωτικοποίησε τόσο την τέχνη όσο και την θρησκεία. Τέχνη και θρησκεία λοιπόν αλληλοπεριχωρούνται, γεγονός εύκολα αντιληπτό τόσο μελετώντας την ιστορία, τον πολιτισμό, την κοινωνία. Ιδίως δε το θέατρο, καθώς ας μην ξεχνάμε πως η γένεση και η εξέλιξη της τραγωδίας, είχε σαν αντικειμενικό σκοπό την Κάθαρση του ανθρώπου από τα πάθη, μέσα από μια πορεία συντριβής, και την λυτρωτική παρουσία του «Από Μηχανής Θεού». Ακόμη ένα βασικό, και ουσιαστικό για το θέμα μας, κοινό σημείο μεταξύ τέχνης και θρησκείας, είναι ότι εμφανίζονται και στα δυο «τρελοί», σαλοί, οι οποίοι με το έργο τους, το μαρτύριο τους, και κυρίως με το όραμα τους, τα σημαδεύουν ανεξίτηλα.
    [….]

    http://www.artlook.gr/artbox-blog/254-antonin-artaud.html

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s