«Οι ζωές των άλλων»

Καλύτερα να είμαστε υπερβολικοί σήμερα, παρά δικαιωμένοι αύριο. Καλύτερα να αντιδράσουμε τώρα, παρά να οδυρόμαστε στο μέλλον. Και καλόν θα είναι οι αφελείς και καλοπροαίρετοι αστοί να δουν την ταινία «Οι ζωές των άλλων». Αν δεν καταλάβουν τι γίνεται στην Ελλάδα του 2016, τουλάχιστον να υποψιαστούν!

Liberal  /  «Οι ζωές των άλλων»*  /  Του Σάκη Μουμτζή

Τα κομμουνιστικά καθεστώτα δεν αρκούνταν στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στη στέρηση των πολιτικών ελευθεριών, στην κατάργηση της ιδιοκτησίας. Επιζητούσαν τον πλήρη έλεγχο της προσωπικής ζωής των πολιτών, τη στέρηση κάθε ιδέας αυτενέργειας, πρωτοβουλίας, ανεξάρτητης σκέψης και αυτόνομης πράξης. Η σφαίρα του ιδιωτικού είχε αφομοιωθεί πλήρως από τις δραστηριότητες του Κράτους και του Κόμματος. Όλα όσα καθόριζαν τη ζωή των ανθρώπων στις σοσιαλιστικές χώρες –χωρίς εισαγωγικά, γιατί αυτός ήταν πράγματι ο σοσιαλισμός– υπάκουαν σε νόρμες που θέσπιζαν τα κομματικά όργανα και εκτελούσαν οι μηχανισμοί του Κράτους.

Ίδιον της μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας είναι η από τα επάνω επιβολή των πολιτικών θέσεων της φωτισμένης πρωτοπορίας στο κοινωνικό σώμα που αδυνατεί να αντιδράσει, καθώς όλοι οι μηχανισμοί της κοινωνίας των πολιτών έχουν τσακιστεί από την πρωτοφανή βία του προλεταριακού κράτους. Τα πάντα ελέγχονται από την κομματική ιεραρχία με απόλυτη πειθαρχία. Ακόμα και οι πιο ιδιωτικές στιγμές των ανθρώπων, καθώς και οι οικογενειακές σχέσεις ακόμα, επικαθορίζονται από την πολιτική.

Αυτή η πολιτική επέμβαση του Κράτους σε όλες τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης ύπαρξης αποβλέπει, μέσω της παραγωγής ομοιόμορφων συμπεριφορών, στην ανάπτυξη ενός νέου τύπου ανθρώπου που κατά τη θεωρία –στην απλοϊκή της εκδοχή– θα αντικατοπτρίζει και τις νέες σχέσεις παραγωγής. Όσοι δεν αποδέχθηκαν ή δεν υπέκυψαν σε αυτό το πρότυπο χαρακτηρίστηκαν αντικοινωνικά στοιχεία και εδιώχθησαν ποινικά για χουλιγκανισμό.

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Τι συνέβη και ανακάλεσα στη μνήμη μου γνώσεις από τα παλιά; Διάβασα την πρόταση του Υπουργείου Παιδείας να συναφθεί ένα σύμφωνο γονέων και σχολείου που θα καθορίζει κάποιους άξονες συμπεριφοράς των μικρών μαθητών. Και αναρωτήθηκα: τι δουλειά έχει η δημόσια σφαίρα να εμπλέκεται με την ιδιωτική; Τι λόγο μπορεί να έχει το Κράτος στο πώς διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους οι γονείς; Προς τι ο έλεγχος των συμπεριφορών μικρών παιδιών από το Κράτος με τυποποιημένα κριτήρια;

Και αν υπεισέλθουμε στην ουσία της υπόθεσης, τα ερωτήματα είναι ακόμα πιο σημαντικά και οι απαντήσεις ιδιαίτερα ανησυχητικές. Πώς καθορίζονται αυτές οι νόρμες; Με ποιες διαδικασίες επελέγησαν και από ποιους; Θα υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου; Νομίζω πως –αν τελικά τολμήσουν να υλοποιήσουν αυτές τις πρωτοφανείς για δημοκρατικό καθεστώς σκέψεις– βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν απόπειρα εισαγωγής στην ελληνική εκπαίδευση ξένων προτύπων με τα οποία διαπαιδαγωγήθηκαν ιδεολογικά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί δικοί τους άνθρωποι –τύπου Καρανίκα και Σβίγγου– θα βάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς, δικοί τους άνθρωποι –τύπου Λάμπρου– θα ελέγχουν την αποτελεσματικότητα του μέτρου και οι φοβισμένοι δάσκαλοι θα εκτελούν τις υπηρεσιακές εντολές. Ίσως ακούγονται υπερβολικά.

Καλύτερα να είμαστε υπερβολικοί σήμερα, παρά δικαιωμένοι αύριο. Καλύτερα να αντιδράσουμε τώρα, παρά να οδυρόμαστε στο μέλλον. Και καλόν θα είναι οι αφελείς και καλοπροαίρετοι αστοί να δουν την ταινία «Οι ζωές των άλλων». Αν δεν καταλάβουν τι γίνεται στην Ελλάδα του 2016, τουλάχιστον να υποψιαστούν!

  • Κινηματογραφική ταινία του Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ που πραγματεύεται την παρακολούθηση της προσωπικής ζωής των Ανατολικογερμανών από τη Στάζι. Πήρε το 2006 το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.
Advertisements

About σχολιαστης

Σχολιάζω...
This entry was posted in Ελλάδα, Πολιτική. Bookmark the permalink.

2 Responses to «Οι ζωές των άλλων»

  1. Ο/Η Mixalis Mixelis λέει:

    Οι ζωές των άλλων. Αφιερωμένο στους φίλους του Brexit…

    Αν η πολιτική πραγματικότητα γράφονταν με αισθήματα λευκώματος (τότε δηλαδή που φτιάχναμε καρδούλες και τις στολίζαμε με μικρά τρυφερά νοήματα, για τα τραγούδια τις φιλίες και τους έρωτες μας), θα έπρεπε να είναι επικεφαλής του ΟΗΕ το Μπουτάν. Μια χώρα που μετράνε στο ΑΕΠ της χώρας τους την ηρεμία του λαού, τους αργούς ρυθμούς ζωής και το σεβασμό στην μητέρα φύση.
    Όμως δυστυχώς η πολιτική πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ωμή, γεμάτη από αντιφάσεις, που γεννιούνται από τ’ αντιτιθέμενα συμφέροντα των κρατών, που έχουν για μήτρα τους το κέρδος και την εφήμερη επιβολή τους. Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το εγωϊστικό παιγνίδι των εντυπώσεων, εντάσσεται και το περιβόητο Brexit. Οι αγανακτισμένοι Έλληνες θέλουν να εκδικηθούν τους Ευρωπαίους δανειστές (γιατί δυστυχώς μόνο αυτοί μας δανείζουν με χαμηλά επιτόκια, ενώ οι άλλοι κάνουν το χαζό) και για να τους την πέσουν, εύχονται η Βρετανία να βγει από την Ε.Ε. Έτσι λένε θα βάλουν μυαλό όλοι εκείνοι, που χάλασαν τη διαχρονική ευγενή οικογένεια των Ευρωπαίων! Κι απευθύνονται στο vulgar ελληνικό συναίσθημα, υπερθεματίζοντας εκείνους, δηλαδή τους Βρετανούς, που με το αποικιοκρατικό διαίρει και βασίλευε τους, όχι μόνο αφέντεψαν για δυό αιώνες από την μια άκρη του πλανήτη στην άλλη («the empire on which the sun never sets»), αλλά ακόμη και μέσα στη Βρετανία, δημιούργησα μεγάλες διαφορές οικονομικής ανισορροπίας, από τις αριστοκρατικές στις εργατικές περιοχές, κρατάνε με νύχια και με δόντια την Βόρεια Ιρλανδία, αρνούμενοι την επανένωση του εν λόγω κράτους, συν του ότι το παλάτι τους, με τις τεράστιες αγροτικές εκτάσεις, άρμεξε επί χρόνια επιδοτήσεις τις Ε.Ε. για τα βασιλικά χωράφια και την κτηνοτροφία.
    Και φυσικά, όταν εμείς αγανακτισμένοι ζητάμε δικαιοσύνη για τη στάση των Γερμανών (έναντι ημών στον πόλεμο), γιατί δεν πλήρωσαν τις αποζημιώσεις κλπ. πίσω από κάθε απάντηση υπάρχει και η άτεγκτη στάση των Βρετανών, που αφού εξασφάλισαν για πάρτι τους (όπως και οι Γάλλοι της αποζημιώσεις), στη συνέχεια για τους υπόλοιπους αποφάνθηκαν, ότι η Γερμανία πλήρωσε τα δεινά του πολέμου, με την διάλυση των φιλοδοξιών της. Γι’ αυτό και τη διαίρεσαν και μετά την επανένωσαν! (Για να μην πιάσουμε το ρόλο της Βρετανίας στο Κυπριακό…).
    Το ζήτημα όμως δεν αφορά μόνο την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά πέφτει και πάνω στην ελληνική υποκειμενική υπόθεση. Δηλαδή το χρέος. Με το δεδομένο λοιπόν μιας βρετανικής εξόδου, θα μειωθεί αναντίρρητα το εμπορικό ισοζύγιο στις χώρες της Ε.Ε. θα κλείσουν θέσεις εργασίας, από την άμεση κι έμμεση απασχόλησης της τρέχουσας απρόσκοπτης εμπορικής ανταλλαγής Βρετανίας-Ε.Ε. θ’ αυξηθεί η ανεργία και φυσικά θα πέσει το ΑΕΠ κάθε χώρας. Αυτό τι σημαίνει; Ότι οι δανειστές μας θα μας δουν με καλύτερο μάτι και θα μας βοηθήσουν να μειωθούν τα βάρη μας ή θα γίνουν πιο απαιτητικοί, μέσα στη ζούρλα του σώζων εαυτόν σωθήτω;
    Εμάς πάντως δεν μας νοιάζει να διαλυθεί το σύμπαν, για να δούνε επιτέλους οι κακοί, ότι μας αδίκησαν. Αυτό για μας σημαίνει ριζοσπαστικός διεθνισμός. Φωτιά και Μπούρμπουλη.

    Σημείωση: παράλληλα με την οικονομική ηγεμονία, συνυπάρχει και μια άλλη παράμετρος της επιτυχίας. Η γλωσσική υπεροχή. Δηλαδή για την περίπτωση της Βρετανίας, τ’ αγγλικά συνεπικουρούν ως βασική προϋπόθεση στήριξης της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ. Η Βρετανία άλλωστε στηρίζεται σε δυό ισχυρότατους πυλώνες που ονομάζονται Βόρειος Αμερική ( ΗΠΑ και Καναδάς) και από την άλλη η Αυστραλία. Δεν είναι λοιπόν μόνο οι στρατιωτικοί και κοινωνικοί δεσμοί τους, αλλά και η οικονομία που συνολικά εκπορεύεται από το λεγόμενο business mentality. Τα ίδια δηλαδή που παρατηρούμε στις γαλλόφωνες αποικίες (francophone), αλλά και στην αξία που έχει ν’ αναδεικνύονται τα εμπορικά/οικονομικά και πολιτικά στελέχη κάθε χώρας, από τα πανεπιστήμια των εν λόγω μητροπολιτικών κέντρων (κάποτε τα ίδια ίσχυαν και στη Σοβιετική Ένωση). Θα υπήρχε λ.χ. Βέλγιο, χωρίς τη γλωσσική στήριξη τη γαλλικής και ολλανδικής; Ακόμα και στη Νορβηγία, που έχουν δική τους γλώσσα, μια μπασταρδεμένη διάλεκτο προς τα δανέζικα ομιλούν (τη μπούκμωλ), μια και ως πρώην υποτελείς των Δανών, αντιλαμβάνονται ότι τα συμφέροντά τους εξυπηρετούνται καλύτερα, από το να μιλούν απομονωμένοι τη δική τους αυτόχθονη (λάνσμωλ) λαλιά.
    Τελικά γιατί πήραν τα πάνω τους τα τελευταία χρόνια τα γερμανικά, αφού το εν λόγω κράτος, δεν έχει πολύ μεγάλη εθνική φιλική πελατεία, πέρα από το δικό της πληθυσμό και καμιά 20 εκατομ. ακόμη από τις όμορες χώρες που ομιλούν τη γερμανική; Γιατί πολύ συγκεκριμμένα, η γερμανική κέρδισε το μερίδιό της από την προσεκτική (μετριοπαθή) και τεχνοκρατική υπεροχή της στην εποχή των καινοτομιών. Δηλαδή ο σπασίκλας μαθητής που ανελίχθει κι έφτασε στο σημείο μέσα από την πρόοδό του να ξεχαστούν (όσο το δυνατόν), τα πάμπολλα ατοπήματά του (τα πολεμικά τραύματα και καταστροφές που γέμισε τον κόσμο). Η νέα γενιά του 21ου αιώνα δεν βλέπει πλέον ρεβανσιστικά τη Γερμανία, όπως η γενιά του πολέμου, που σταδιακά εκλείπει.
    Το πρόβλημα λοιπόν μ’ εμάς ως έθνος, δεν έγκειται στο ότι έχουμε μείνει μόνοι κατήγοροι των Γερμανών, αλλά στο ότι οι άλλοι γύρω μας δεν μας ακούν κι έτσι ακόμη το 2016 είμαστε κολλημένοι στη συμφωνία της Βάρκιζας κι όλη αυτή την ιστορική μπουγάδα που θέλει να ξεπλύνει με το στανιό η αριστερά. Κι όσο κοιτάμε το Σόιμπλε και τους κακούς Γερμανούς, οι άλλες χώρες θα γελάνε με μας, που διδάξαμε κάποτε (στους ελληνιστικούς χρόνους), την διαπολιτισμική προσέγγιση, αλλά στην τωρινή νοοτροπία μας είμαστε μαντρωμένοι από τα φοβικά σύνδρομα, που για να μην υποφέρουμε, έχουμε ένα χάπι που λέγεται δραχμή, χωρίς αντίκρισμα. Κι άσε κάθε πικραμένο να πιστεύει, ότι με δραχμή και πληθωρισμό της τάξης του 30% (όπως ήταν παλιά), θα ζούμε καλύτερα. Γιατί όποιος δεν καταλαβαίνει, ίσως δεν ξέρει, ότι ο υψηλός πληθωρισμός είναι χειρότερος από τους έμμεσους φόρους, γιατί το κόστος ζωής και ο δανεισμός μας φέρνει τελειωτικά στη πλήρη διάλυση, πολύ χειρότερη του τρέχοντος χρόνου. Ποιος λοιπόν θα σε δανείσει με τέτοιο χρέος και συμφέρον επιτόκιο;

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Ας με συγχωρέσει ο καλός αρθρογράφος αλλά στην περίπτωσή μας, η ιστορική σύγκριση με τους Μπολσεβίκους έχει όλα τα χαρακτηριστικά της φάρσας. Όλο αυτό το συνοθύλευμα ανοησιών που πλασάρονται σαν συμπεράσματα του διαλόγου για την εκπαίδευση, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ακόμα επικοινωνιακή φούσκα, που εκπορεύεται από πονηρούς spin doctors, τη διατύπωσαν μορφωμένοι ανόητοι οι οποίοι εκστασιάζονται από την ευκαιρία που τους δόθηκε να φύγουν από το περιθώριο της πολιτικής και απευθύνεται σε κάποιους άλλους γενικά και αόριστα φιλοαριστερούς, που αντιμετωπίζουν με δυσπιστία την Πρώτη Φορά Αριστερά στην Κυβέρνηση. Η βασική αρχή είναι «προωθούμε τις αξίες της αριστεράς σε κάθε τομέα, γνωρίζοντας ότι δεν θα υλοποιηθεί σχεδόν τίποτα αλλά θα έχουμε κερδίσει το άλλοθι των καλών προθέσεων στους αφελείς».

    Σαν επικοινωνιακή στρατηγική δεν είναι κακή, είναι εξ’ άλλου και η μόνη διαθέσιμη. Η σύγκριση με τους Μπολσεβίκους είναι πάντως λάθος, αφού οι λεβέντες μας αυτό ακριβώς επιδιώκουν, να πολιτογραφηθούν σαν αριστεροί στο συλλογικό υποσυνείδητο εκείνων που δεκαετίες τώρα «συμπαθούσαν» την αριστερά και «αντιπαθούσαν» τη δεξιά. Η προσέγγιση του Σάκη Μουμτζή μπορεί να έχει απήχηση μόνο σε παραδοσιακούς αντικομμουνιστές, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς δεν επρόκειτο ποτέ να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ.

    Είναι σαφές ότι η αντιπολίτευση πάσχει από έλλειψη συγκροτημένης επικοινωνιακής στρατηγικής. Μέχρι να την αποκτήσει θα υφίσταται τακτικές ήττες, ακόμα και εκεί που θα έπρεπε να έχει το πάνω χέρι.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s