Αναζητώντας εναν εχθρό…

Liberal  /  Αναζητώντας εναν εχθρό…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει ανάγκη από έναν εχθρό. Αποτελεί ζήτημα πολιτικής επιβίωσης η αναζήτηση ενός πολιτικού αφηγήματος στο οποίο ο ίδιος θα παίζει τον ρόλο του υπερασπιστή των οικονομικά αδύνατων σε αντίθεση με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που είναι ταυτισμένες με τους ισχυρούς, τους διαπλεκόμενους κ.ο.κ. Ουσιαστικά, επιχειρεί να αναβιώσει την στρατηγική που τον οδήγησε στην εξουσία τον Ιανουάριο του 2015. Παρ, ότι συμφώνησε σ’ ένα σκληρό τρίτο μνημόνιο και ψήφισε μερικούς ακόμα πιο επώδυνους, ιδιαίτερα για τους οικονομικά αδύνατους, νόμους προσπαθεί να πετύχει το αδύνατο. Να πείσει πως για όλα όσα συμβαίνουν στις ημέρες μας και έχουν την δική του σφραγίδα, ανήκουν στις πολιτικές κάποιων άλλων.

Στην λογική αυτή εντάσσονται οι δηλώσεις Κυρίτση, αλλά κυρίως οι δημόσιες παρεμβάσεις υπουργών άλλα και του ίδιου του Τσίπρα. Καταγγέλλουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους (ιδιαίτερα τη Ν.Δ.) για σκληρά μέτρα και ταύτιση με ποικιλώνυμα συμφέροντα, την ίδια περίοδο που εφαρμόζουν οι ίδιοι εξοντωτικές πολιτικές και παράλληλα αναπτύσσουν ιδιαίτερα αξιοσημείωτες σχέσεις με οικονομικά, μιντιακά και άλλα συμφέροντα. Μοιάζει παράλογο, αλλά θεωρούν ότι αποτελεί την μοναδική πολιτική συνταγή επιβίωσης για μια κυβέρνηση που ακύρωσε σε ελάχιστο πολιτικό χρόνο όλα όσα είχε υποσχεθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, χρειάζεται την διατήρηση ενός διχαστικού κλίματος το οποίο θα δημιουργήσει μια πλασματική εικόνα διαφοροποίησης από τις πολιτικές των άλλων. Προσπαθεί να συσπειρώσει όσους ψηφοφόρους έχουν απομείνει στις τάξεις του με ανύπαρκτα διλήμματα. Ακόμα και αυτό που χρησιμοποίησε ο Κυρίτσης (για ψηφοφόρους του ΝΑΙ και του ΟΧΙ), είναι ένα ανυπόστατο δίλημμα. Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ μετέτρεψε το Όχι στην λιτότητα, σε απόλυτη λιτότητα. Ανέστρεψε με απόλυτο τρόπο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Η στρατηγική αυτή ουσιαστικά είναι αποτυχημένη γιατί πολύ απλά δεν έχει λογική βάση. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να την χρησιμοποιούν. Ψηφίζουν μνημόνιο και δηλώνουν αντιμνημονιακοί. Φέρνουν τις πιο σκληρές στα χρόνια της μεταπολίτευσης ασφαλιστικές ρυθμίσεις και ισχυρίζονται ότι δεν αγγίζουν τους συνταξιούχους. Επιβάλλουν τους πιο άδικους, ιδιαίτερα για τους φτωχούς, έμμεσους φόρους και δηλώνουν πως θα εφαρμόσουν κοινωνικές πολιτικές. Μεταφέρουν σ’ ένα υπερ-ταμείο σχεδόν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους (κάτι το οποίο δεν τόλμησε να κάνει καμιά κυβέρνηση) και τις πωλήσεις τις χαρακτηρίζουν αξιοποιήσεις. Συναλλάσσονται με τους ισχυρούς μιντιάρχες και άλλους και φωνάζουν ότι πολεμάνε την διαπλοκή.

Πολύ σύντομα που οι πολίτες θ αρχίσουν ν αντιλαμβάνονται σε όλη τους την έκταση τα μέτρα που ψηφίστηκαν σε δυο Σαββατοκύριακα, ο εικονικός αυτός εχθρός δεν θα επαρκεί για το κυβερνητικό κόμμα. Χρειάζεται κάτι άλλο για να αναφέρουν τα στελέχη του στα τηλεοπτικά πάνελ. Αλλά, δεν βοηθάνε οι συγκυρίες για κάτι τέτοιο. Ήδη, έχει ακυρωθεί το επιχείρημα για ρύθμιση του χρέους που θ αποτελούσε ένα αντάλλαγμα για τα σκληρά μέτρα (οι όποιες αποφάσεις θα ληφθούν μετά το 2018). Ενώ και στον άλλο στοχοποιημένο – χάριν εντυπώσεων-εχθρό, τα ΜΜΕ, τα πράγματα θα πάρουν σύντομα τον δρόμο τους. Η τράπουλα

θα ξαναμοιραστεί και κάποιοι (αλλά κυρίως οι ίδιοι) ισχυροί θα πάρουν τις τηλεοπτικές άδειες. Τι θα απομένει άραγε για να κοιμίζει ο ΣΥΡΙΖΑ τους ψηφοφόρους ;

Γιάννης Παντελάκης

Advertisements

About σχολιαστης

Σχολιάζω...
This entry was posted in Ελλάδα, Πολιτική, καινούργιο συκώτι. Bookmark the permalink.

12 Responses to Αναζητώντας εναν εχθρό…

  1. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Με ποιούς είστε; Με την Ελληνική κυβέρνηση ή με τους δανειστές;

    Του Σάκη Μουμτζή

    Ένα απλοϊκό ερώτημα είναι συγχρόνως και αφοπλιστικό, γιατί η εκφορά του λόγου στην πιο απλουστευμένη της μορφή θέτει τον απέναντι μπροστά σ΄ ένα εύληπτο δίλημμα, που η απάντηση του θα τον εκθέσει ανεπανόρθωτα ό,τι κι αν πει. Όμως αυτού του είδους οι διλημματικές ερωτήσεις έχουν ένα τρωτό σημείο. Μιαν εξίσου αφοπλιστική, ειλικρινή και μη αναμενόμενη απάντηση. Κοινώς, αφέλεια στην αφέλεια, τρέλα στην τρέλα αλλά και τσαμπουκά στον τσαμπουκά. Γιατί διαφορετικά θα μας περάσουν για κορόιδα!

    Όταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θέτουν το ερώτημα του τίτλου του άρθρου, όντως εγκλωβίζουν τους συνομιλητές τους που αδυνατούν – για ευνόητους λόγους – να δηλώσουν την υποστήριξη τους στους δανειστές, αλλά συγχρόνως αρνούνται να στηρίξουν και την Ελληνική κυβέρνηση, γιατί αυτή είναι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Όλη η πονηρία του ανωτέρω διλήμματος βρίσκεται στην λέξη «δανειστές» που σκοπίμως αντικαθιστά την λέξη «εταίροι». Είναι ολοφάνερος ο απαξιωτικός χαρακτήρας του δανειστή και γι αυτό επιλέγεται σαν ο ένας όρος του διλήμματος. Ο εταίρος δείχνει σύμπνοια και προσφέρει συνεργασία, κάτι που αμβλύνει την ένταση του ερωτήματος που απαιτεί δύο ξεκάθαρους πόλους, με εμφανείς τις αξιακές τους διαφορές.

    Όμως οι δανειστές μας, έγιναν δανειστές και σωτήρες μας, γιατί ήταν και είναι εταίροι μας. Εμείς προστρέξαμε σε αυτούς όταν εξόκειλε η ελληνική οικονομία. Ή για να είμαι σαφέστερος, όταν το πολιτικό σύστημα την έριξε στα βράχια. Και αυτοί μας βοήθησαν ποικιλοτρόπως. Χώρες πολύ φτωχότερες από την Ελλάδα μας δανείζουν με πολύ χαμηλά επιτόκια την στιγμή που το κόστος του δικού τους δανεισμού είναι αρκετά ακριβότερο. Και να μην λησμονούμε και την μεγαλύτερη περικοπή χρέους που έγινε ποτέ, δηλαδή το PSI.

    Οι εταίροι μας, φυσικό είναι να ενδιαφέρονται να εισπράξουν σε βάθος χρόνου τα κεφάλαια τους. Δανεικά κι αγύριστα υπάρχουν μόνο στα μυαλά των Ελληναράδων.Αλλά δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για να «πάρουν κοψοχρονιά τα ασημικά μας» για έναν απλό λόγο. Γιατί δεν διαθέτουμε ασημικά. Αυτά που έχουμε είναι κάτι μαυρισμένα από τον χρόνο και την κακή χρήση περιουσιακά στοιχεία, αλλά δεν έχουμε τα χρήματα να αγοράσουμε τις στιλβωτικές ουσίες για να τα κάνουμε ασημικά. Και δεν γνωρίζουμε το πώς. Όσο δε,περνά ο καιρός, τόσο απαξιώνονται. Γι΄αυτό φωνάζουμε τους επενδυτές και τους λέμε να τα εκμεταλλευθούν για 40 ή για 50 χρόνια – να τα γυαλίσουν δηλαδή – και μετά βλέπουμε. Και στο μεταξύ θα εισπράττουμε κι εμείς ένα σεβαστό τίμημα. Και αν θέλουμε κάποια από αυτά τα περιουσιακά στοιχεία να τα πουλήσουμε τώρα, να γνωρίζουμε πως πουλάμε ελαττωματικό εμπόρευμα. Όχι ασημικά. Πως δεν πουλάμε, αλλά ξεφορτωνόμαστε. Ζόρικες και δυσκολοχώνευτες αλήθειες, αλλά αλήθειες.

    Το κυριότερο μέλημα των εταίρων μας είναι, για το καλό όλης της ΕΕ, η χώρα μας να αποκτήσει μιαν οικονομία συμβατή με αυτές των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Όλη αυτή προσπάθεια νοικοκυρέματος και εξορθολογισμού της ελληνικής οικονομίας, σε αυτό αποβλέπει.Και γι΄αυτό το λόγο – της συμβατότητας των οικονομιών – θεσπίστηκαν κανόνες που υπογράψαμε κι εμείς αυτοβούλως, χωρίς κανέναν καταναγκασμό, και είμαστε υποχρεωμένοι να τους τηρούμε. Είναι προφανές πως η οικονομία μας και η κοινωνία μας δεν μπορούν να αποτελούν μιαν εξαιρετική κατάσταση στους κόλπους της Ευρωζώνης και της ΕΕ, όπως επιθυμεί το πολιτικό σύστημα της χώρας και ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού. Ή θα συγκλίνουμε ή θα ξεψυχήσουμε με έναν αργόσυρτο και βασανιστικό θάνατο. Και επειδή αυτό δεν το επιθυμώ, δηλώνω ευθαρσώς πως είμαι με τους δανειστές!

    http://www.liberal.gr/arthro/53513/apopsi/arthra/me-poious-eiste-me-tin-elliniki-kubernisi-i-me-tous-daneistes.html

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Πάνος λέει:

    Οι ασκήσεις απελπισίας επί χάρτου των αντιπολιτευόμενων αρθρογράφων έχουν ένα ενδιαφέρον. Περιορισμένο, ωστόσο.

    Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η (στα λόγια) ανακατανομή των βαρών, αλλά η παραγωγή πλούτου: το μεγάλωμα της πίτας. Ενδέχεται οι μαοϊκοί, οι νέο-φιλελεύθεροι ή άλλοι που κάνουν πολιτική με βάση τις ιδεοληψίες τους να θεωρούν ότι πρώτα πρέπει να αλλάξουν οι κανόνες για τη διανομή της πίτας. Η κοινή λογική όμως λέει ότι πρώτα πρέπει να διασφαλίσεις τον κοινό πλούτο (το ΑΕΠ) και στη συνέχεια να το αυξήσεις, ώστε να μπορέσεις να πετύχεις πιο γενναιόδωρες διανομές. Αυτό σημαίνει νέες δουλειές, με πραγματικές θέσεις εργασίας και αποφασιστική μείωση της ανεργίας. Κάτι που στην Ελλάδα του 2016 και των πολλών επόμενων ετών μπορεί να συμβεί μόνο μέσα από την αναβίωση (με νέους όρους) της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και της ατομικής ή συνεταιριστικής παραγωγής.

    Αυτό όμως προϋποθέτει ότι θα ευνοείται αντί να απαγορεύεται η παραγωγή νέου, νόμιμου και φορολογούμενου πλούτου. Η δήθεν δικαιότερη κατανομή των βαρών, όπως υποστηρίζει ο Κυρίτσης ότι επιχειρεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι παρά μια αδιέξοδη απόπειρα ανακατανομής της μιζέριας, χωρίς προοπτική. Το πρόβλημα για τα χαμηλά εισοδήματα είναι κυρίως οι έμμεσοι φόροι και οι αυξήσεις ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης. Αυτά μειώνουν περαιτέρω το εισόδημα στην κάτω σκάλα και αυξάνουν από χέρι την ανισότητα. Τη χειροτερεύουν δραστικά, με όλα τα παρεπόμενα. Με σπουδαιότερα το ΕΣΥ και τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Τα οποία δεν θα υπάρχουν για πολύ ακόμα αν δεν παραχθεί νέος πλούτος, για όλους

    Αν συνδυαστεί αυτό με τη (πιθανότατη) μείωση ή στασιμότητα της πίτας λόγω των αυξημένων φορολογικών – ασφαλιστικών πιέσεων στα παραπάνω επίπεδα προκύπτει ότι χρειαζόμαστε άλλο μείγμα, που θα υποστηρίζει περισσότερο την αναπτυξιακή προοπτική – κι αυτό σημαίνει μεταξύ των άλλων λιγότερους φόρους και ρεαλιστικές (γενικά) επιβαρύνσεις. Αυτό, νομίζω, ότι είναι το θανάσιμο λάθος στη «λογική» του σύριζα, ως τώρα. Με δεδομένο ότι η «λογική» αυτή έχει περισσότερο σχέση με τη θεωρία (τα ιδεολογικά κλισέ) παρά με την πραγματικότητα.
    Μέσα στο πλαίσιο που διαμορφώθηκε και νομοθετήθηκε τις τελευταίες εβδομάδες, δεν βλέπω πως θα υπάρξει μεγάλωμα της πίτας μέσω της ανακατανομής των βαρών. Αντιθέτως βλέπω πολλές πιθανότητες μείωσής της λόγω γενικευμένης μετάβασης στη μαύρη οικονομία και λόγω επιχειρηματικού ευνουχισμού της «μεσαίας τάξης». Έτσι θα μικρύνει η πίτα για όλους. Και όσο δίκαια να προσπαθήσεις να τη μοιράσεις, απλά θα κάνεις ασκήσεις ματαιοπονίας.

    Εδώ μπαίνουμε στο σκληρό πυρήνα της ηλίθιας (απ’ όποια οπτική κι αν τη δεις) πολιτικής που επιβλήθηκε από τους δανειστές: κάθε επιλογή στη βάση μείωσης του ΑΕΠ πάνω από 25% είναι ακρωτηριασμός συνολικά για την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Με οποιονδήποτε τρόπο κι αν επιχειρήσεις να ανακατανείμεις τα βάρη. Το αδιέξοδο είναι αδιέξοδο!

    Το ένα δεδομένο είναι αυτό. Από την άλλη, δεν γίνεται να αναζητηθεί εξαρχής μια νέα συμφωνία με τους δανειστές: αυτό κατάφερε η ελληνική πολιτική τάξη, η οποία εξέφραζε αυθεντικά την αμηχανία και τις διαθέσεις των Ελλήνων πολιτών, από το 2010 ως το 2016. Αυτό έχουμε κι αυτό δεν αλλάζει, τουλάχιστον στο αμέσως προσεχές διάστημα, δηλαδή τα επόμενα χρόνια. Το ερώτημα που προβάλει με αυτά τα δεδομένα είναι αν μπορεί να υπάρξει μια παράλληλη πολιτική ανάταξης στη Ελλάδα, χωρίς να έρχεται σε άμεση σύγκρουση με τα δεδομένα που έχουν επιβάλει οι δανειστές.
    Για να είμαι ειλικρινής θεωρώ ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί με το διαθέσιμο πολιτικό προσωπικό, το οποίο, ας μη το ξεχνάμε, εκφράζει αυθεντικά τους υπαρκτούς Έλληνες πολίτες. Και με δεδομένο ότι οι λεγόμενες ηγετικές ελίτ, πέραν της πολιτικής (στην οικονομία, τη διανόηση κλπ) έχουν επιδείξει όχι απλή ανεπάρκεια αλλά εντελώς παρασιτικά χαρακτηριστικά.

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η σχολιαστης λέει:

    Γιατί η πολιτική αρθρογραφία είναι «ασκήσεις απελπισίας» ; 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η aftercrisis λέει:

    Το «μεγάλωμα της πίτας» είναι το εύλογο ζητούμενο – και το μεγάλο πρόβλημα ταυτόχρονα.
    Η ανακατανομή των βαρών είναι χρήσιμη – και αναγκαία (γιατί τα βάση έχουν κατανεμηθεί εντελώς άνισα και αντίστροφα με τη «φέρουσα ικανότητα» των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων – αλλά ως παυσίπονο. Μόνον. Το «μεγάλωμα της πίτας» είναι το φάρμακο που αντιμετωπίζει σε βάθος τη «νόσο» και κυρίως, ενισχύει το «ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς» και τις δυνάμεις του,
    Αλλά πως θα «μεγαλώσει η πίτα» ; Με ποιά στρατηγική; Με ποιές προτεραιότητες; Δίνοντας βάρος σε ποιά συγκριτικά πλεονεκτήματα;
    Εδώ υπάρχει χάος. Ή μάλλον έρημος. Όχι μόνον στους νυν κυβερνώντες, αλλά και στους πρώην, και στους επόμενους.
    Οι καταφυγές σε οικείες εκ των ενόντων «λύσεις» των προηγούμενων δεκαετιών (π.χ. τουρισμός) είναι και αυτές μόνον προσωρινές ανακουφίσεις. Παυσίπονα. Εδώ χρειάζονται επενδύσεις και «νέες αφετηρίες», κυρίως σε τομείς εμπορεύσιμους και εξαγώγιμους, στους οποιους υπάρχουν και συγκριτικά πλεονεκτήματα. Οι σοβαρές πηγές, προς το παρόν, είναι δύο:
    1. Μεγάλες επενδύσεις από εταιρείες του εξωτερικού, ιδιωτικές αλλά και σε μεγάλο βαθμό και κρατικές (τύπου Κινέζων στον Πειραιά, Deutsche Telekom στον ΟΤΕ, αύριο ίσως Ιταλικής ή Ρωσικής κρατικής εταιρείας στον ΟΣΕ).
    2. Μικρές και μεσαίες εγχώριες επιχειρήσεις, αλλά καινοτομικές. Το ξαναγράφω: ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΚΕΣ. Υπάρχουν. Και είναι διαχρονικά παραμελημένες από αυτούς που ώφειλαν να έχουν εθνική οικονομική στρατηγική.
    Υπάρχουν όμως και τα «παράπλευρα εμπόδια». Άν αυτά δεν απομακρυνθούν, όλη η ιστορία είναι «ακίνητο ποδήλατο». Π.χ.
    1. Δεν είναι δυνατόν να έχεις ανταγωνιστική οικονομία σε μια χώρα που τα παράπλευρα «κόστη» – (π.χ. μεταφορικών, ενέργειας, διοικητικά και πολλά άλλα) είναι από τα υψηλότερα της ΕΕ. Χώρια η γραφειοκρατία. Γι αυτό ακριβώς η μείωση του εργασιακού κόστους δεν λειτουργεί ως κίνητρο επενδύσεων.
    2. Η αδιαφορία για τα συγκριτικά πλεονεκτήματα είναι τερατώδης. Παράδειγμα: Η Ελλάδα ανήκει στους μεγαλύτερους παραγωγούς αλουμινίου και νικελίου στον κόσμο (σίγουρα μέσα στους 10 πρώτους) και διαθέτει, ευτυχώς, σχεδόν καθετοποιημένο σύστημα εταιριών παραγωγής από το ωμό μετάλλευμα μέχρι κράματα ή προφίλ των μετάλλων αυτών. Δυστυχώς και οι δύο τομείς είναι ενεργοβόροι. Και τι έχει η Ελλάδα; Το ακριβότερο βιομηχανικό ρεύμα στην ΕΕ.
    3. Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η χώρα του ανέμου και του ήλιου – και με πολύ υδροδυναμικό και γεωθερμία – είναι «πάτος» στην ΕΕ. Τα λέμε συνεχώς. Τι προσφέρονται στους επενδυτές του τομέα; Εμπόδια. Μόνον.
    Μη συνεχίσω, υπάρχουν πολλά.

    Και κάτι άλλο, σημαντικό: Τα «παραδοσιακά» κρατικοδίαιτα «τζάκια» δυστυχώς είναι πολύ αβέβαιοι ως «πιθανοί εταίροι » σε μια προσπάθεια επενδύσεων. Η μετάλλαξή τους σε παραγωγικά ανενεργό (πλασματικό) κεφάλαιο παρκαρισμένο σε κάθε γωνιά του πλανητικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, πού άρχισε απο τη δεκαετία του 1990 και απέκτησε διαστάσεις καταιγιστικές μετά το «έτος των θαυματων» – και θυμάτων – 2004, έχει προχωήσει πολύ για να αναστραφεί. Ίσως σε μια άλλη γενιά διαχειριστών τους, πάντως όχι το 2018 ή το 2020. Forget them, Euclides, John (St.) ετψ.

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η aftercrisis λέει:

    Για τους φόρους. Σημαντικό πρόβλημα για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα.
    Για τις μεγάλες εταιρείες, ιδίως τις κρατικές και πολυεθνικές ιδιωτικές και τις επενδύσεις τους, οι φόροι «δεν μετράνε» καθόλου. Λειτουργούν αλλοιώς αυτοί οι μεγάλοι επενδτυές και έχουν παρακαμπτήριες οδούς.
    Μετάνε και παραμετράνε όμως τα «παράπλευρα κόστη»: Μεταφορικά, ενέργεια, γραφειοκρατία, πολυνομία, «τέλη υπέρ τρίτων» (επίσημα ή άτυπα) κτλ.

    Πάντως – γαι τους μικρομεσαίους – η υπερφορολόγηση των τωρινών (πενιχρών) εισοδημάτων είναι άκρως αντιπαραγωγική. Αντίθετα, οι πιο οικονομικές ξύπνιες φωνές (π.χ. μεταξύ άλλων Bofinger), είχαν προτείνει εδώ και καιρό, αντί για αυξημένους φόρους, ειδικη συνεισφορά επι των μεγάλων περιουσιακών στοιχείων, που αποκτήθηκαν στη μακροχρόνια περιοδο ανόδου (1990-2008). Με «ευκολίες πληρωμής», ετήσιες δόσεις π.χ. επί 20ετία.
    Δυστυχώς δεν εισακούστηκαν.
    Θα ήταν και δικαιότερο και αποτελεσματικότερο: μια σταθερη και βέβαιαη πηγή «ανακτησης διαφυγόντων» της λανθασμενης (από τις κυβερνήσεις) υποφορολόγησης εκείνης της περιόδου. Ενώ οι τωρινοί φόροι (επί ανύπαρκτων εισοδημάτων) είναι εντελώς αβέβαιοι. Πρόβλεψη: δεν θα συλλεγούν ποτέ.

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η aftercrisis λέει:

    Ο εκ των «5 σοφών» Μπόφινγκερ σήμερα, καθόλου αισιόδοξος για τη νέα συμφωνία:
    http://news.in.gr/economy/article/?aid=1500080555
    Σημειωτέον ότι ο σπεσιαλίστας της μακροοικονομίας Μπόφινγκερ ανήκει στο θεσμικό συμβουλευτικο όργανο της γερμανικής κυβερνησης προταθείς απο τα συνδικάτα.

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η Αλικη λέει:

    Τις τελευταίες -επαχθεστατες- συμφωνίες με τους εταιρους δεν τους συνηψε η πολιτικη τάξη -γενικά και αόριστα. Αποτελουν «επίτευγμα» του ΣΥΡΙΖΑ και της υπερήφανης διαπραγματευσης του.

    Το να παραβλέπεται αυτο το γεγονος αποτελει υπεκφυγή -στην καλύτερη περιπτωση.

    Μου αρέσει!

  8. Ο/Η Πάνος λέει:

    «Προτείνει, μάλιστα, να παγώσει η λιτότητα για 2 χρόνια ώστε να φανεί πώς θα αντιδράσει η ελληνική οικονομία»

    Καλός και ρεαλιστής ο Μπόφινγκερ. Είναι σα να προτείνει .στο Σόιμπλε να βγάλει το ένα του μάτι, οικειοθελώς.

    Μου αρέσει!

  9. Ο/Η Ενη λέει:

    aftercrisis +++++, για τα κατωθι πολυ σημαντικα και ουσιαστικά….ιδιως το 1 και το 2..

    «Αλλά πως θα «μεγαλώσει η πίτα» ; Με ποιά στρατηγική; Με ποιές προτεραιότητες; Δίνοντας βάρος σε ποιά συγκριτικά πλεονεκτήματα;
    Εδώ υπάρχει χάος. Ή μάλλον έρημος. Όχι μόνον στους νυν κυβερνώντες, αλλά και στους πρώην, και στους επόμενους.
    Οι καταφυγές σε οικείες εκ των ενόντων «λύσεις» των προηγούμενων δεκαετιών (π.χ. τουρισμός) είναι και αυτές μόνον προσωρινές ανακουφίσεις. Παυσίπονα. Εδώ χρειάζονται επενδύσεις και «νέες αφετηρίες», κυρίως σε τομείς εμπορεύσιμους και εξαγώγιμους, στους οποιους υπάρχουν και συγκριτικά πλεονεκτήματα. Οι σοβαρές πηγές, προς το παρόν, είναι δύο:
    1. Μεγάλες επενδύσεις από εταιρείες του εξωτερικού, ιδιωτικές αλλά και σε μεγάλο βαθμό και κρατικές (τύπου Κινέζων στον Πειραιά, Deutsche Telekom στον ΟΤΕ, αύριο ίσως Ιταλικής ή Ρωσικής κρατικής εταιρείας στον ΟΣΕ).
    2. Μικρές και μεσαίες εγχώριες επιχειρήσεις, αλλά καινοτομικές. Το ξαναγράφω: ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΚΕΣ. Υπάρχουν. Και είναι διαχρονικά παραμελημένες από αυτούς που ώφειλαν να έχουν εθνική οικονομική στρατηγική «

    Μου αρέσει!

  10. Ο/Η aftercrisis λέει:

    Υπερβολική σημασια δεν δίνουμε στον Σόιμπλε, έ Πάνο;
    Ένας υπουργός είναι, με πτυχίο Νομικής (έχει και διδακτορικό), πρώην υπάλληλος της ΔΟΥ Φράιμπουργκ και μετά 35 χρόνια πολιτικός.
    Άλλο είναι το πρόβλημα: Η ανυπαρξια πραγματικής πολιτικης σύγκρουσης, με διαφορετικές εναλλακτικές λυσεις, ρεαλιστικές και που να πηγαίνουν σε βάθος, ιδίως στην Ευρώπη, κατεξοχήν στην Ελλάδα, ίσως όμως και σε όλο τον πλανητη, μετά το 1985.
    Δεν το έφτιαξε ο Σόιμπλε ούτε κανένας άλλος μεμονωμένος πολιτικός αυτό το διεστραμμένο σκηνικο. Ούτε ο Σούπερμαν να ήταν δεν θα μπορούσε.
    Οι κοινωνίες το φτιάξανε – σε τελευταία ανάλυση. Βόλευε κάποια (ουκ ολίγα) κοινωνικά στρώματα. Και «έθαψε» κάποια άλλα, πιο πολυάριθμα. Που δυστυχώς πιάστηκαν κορόιδα ή δεν βρήκαν συμμάχους για να αντιδράσουν.
    Και στην Ελλάδα, αλλά όχι μόνον. Πολύ μεγάλο θέμα είναι, κάποτε θα το αναλύσουμε.

    Μου αρέσει!

  11. Ο/Η Don Johnson λέει:

    Να υποθέσω τη διάταξη του μνημονίου την υπέβαλλε ο Σόιμπλε κι η αγνή αριστερή ελληνική κυβέρνηση αντιστάθηκε σθεναρά στις ορέξεις των τοκογλύφων;

    Μου αρέσει!

  12. Ο/Η δεξιος λέει:

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s